Hindi ko na pinatagal pa at dalawang araw lang pinalibing ko na si mommy. Nakatunganga lang ako sa pinaglibingan na himlayan habang nakatitig sa kawalan at nakaupo sa damuhan.
“Nanay, umuwi na po tayo.”
Sabi sa akin ni Violet ang bunso kong anak. Tiningnan ko lang ang aking mga anak at pinauna ko ng umuwi. Nanatili akong nakaupo habang nakatitig sa lapida ng aking ina. Masakit pero maginhawa sa pakiramdam. Alam ko na marami ng paghihirap ang aking ina at sapat na yun.
“Mommy, hindi kita madalas madadalaw ha?. Huwag kang magtatampo sa akin dahil ako nga hindi nag tampo ng iwan mo ako ng hindi ako masyadong handa. Mahal na mahal kita mommy, salamat sa buhay. Hanggang sa muling pagkikita mommy, I love you.”
Sabay tayo ko at pinahid ang aking luha sa pisngi. Mula sa malayo ay tanaw ko
