Otobüse adım attığımda içimde ağır bir his vardı. Gidecektim. Gitmek zorundaydım. Burada kalmak beni her an biraz daha tüketiyordu ama birazdan otobüs kalkacaktı. Tam adımımı atacakken Uraz kolumu tuttu. Sıcak ve tanıdık bir dokunuştu. Ona doğru döndüm. Gözlerindeki kararlılık canımı acıttı.
“Kalkıyoruz!” diye seslendi muavin. O sırada, beklenmedik bir şekilde Edip belirdi. Biraz sertçe ikimizi birden ittirdi.
“İki kişilik boş yer var mı?” diye sordu muavine, sesi her zamanki gibi kendinden emindi.
“Var.” dedi muavin. Edip bizi içeri doğru sürükledi. O an, bedenime dokunduğunda irkildim. Ani temaslardan hoşlanmadığımı hatırladım. Daha doğrusu, bunları yaşamadan önce severdim. Şimdi ise dokunuşlar beni ürkütüyordu. Belli etmemeye çalıştım çünkü Uraz anlardı. Eskiden böyle olmadığımı, dok
