Uraz ’la konuşmaya başladık. Sanki her şey durmuş ve sadece biz varmışız gibi hissettim. Ben ona burada neler yaptığıyla ilgili sorular soruyordum; "Yemin töreni ne zaman olacak? Yemekler nasıl? Yatak rahat mı? Üşüyor musun? Bir şeye ihtiyacın var mı? Valizinde eksik var mıymış?" derken, o da babamın hala çok içip içmediğini, üniversite sınavına hazırlanmaya devam edip etmediğimi ve bir çok şeyi soruyordu. Zamanın kısıtlı olduğunu ikimiz de biliyorduk, bu yüzden neredeyse aynı anda sorular soruyorduk, yanıtları birbiriyle kesişiyordu.
Bir yandan da her şeyin içinde kaybolmuş gibiydim. Uraz’ ın sesini duymak, ona yakın olmak öyle derin bir huzur veriyordu ki, her şeyin hızla akıp gitmesine rağmen sadece ona odaklanıyordum. Sanki dış dünyadan tamamen kopmuş ve burada, bu kocaman yerde sadec
