Chapter 19 The Burning Seraphim : เซราฟิมผู้ลุกโชน

2853 Words

กาเบรียลเดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลังร่างเปลือยเปล่าที่กำลังสั่นเทาของอิซาเบลล่า สายตาของเขาจับจ้องไปที่แผ่นหลังขาวเนียนที่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬจากฤทธิ์ยาและกระดูกสะบักทั้งสองข้างที่นูนเด่นขึ้นมาตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ "เซราฟิมมีหกปีก..." น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง "คู่แรก... ใช้สำหรับปกปิดใบหน้า" เขาเอื้อมมือไปหยิบ มีดผ่าตัดเบอร์ 10 ที่มีความคมกริบที่สุดขึ้นมา ถือมันด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับถือพู่กัน "เตรียมตัวรับพรนะครับซิสเตอร์" ฉึก! โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า กาเบรียลจรดปลายมีดลงบนผิวหนังบริเวณขอบด้านในของกระดูกสะบักข้างซ้าย แล้วออกแรงกดลากยาวลงมาเป็นแนวตรง! "กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!" อิซาเบลล่ากรีดร้องออกมาสุดเสียง เสียงแหลมสูงด้วยความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้าสู่สมองโดยตรง ฤทธิ์ยาอะดรีนาลีนทำให้เธอรับรู้คมมีดที่แหวกผ่านชั้นผิวหนัง ไขมัน และเนื้อเยื่อทีละชั้นๆ ได้อย่างชัดเจนจนน่าสยดสยอง เลือดสีแดงสดทะลักออกมาตามรอยกรีด ราวกับน้ำพุที่ผุดขึ้นจากทะเลทรายสีขาว "ดี... เลือดไหลเวียนดีมาก" กาเบรียลพึมพำชม พลางใช้ผ้ากอซซับเลือดอย่างใจเย็น ก่อนจะลงมือกรีดซ้ำที่รอยเดิมให้ลึกลงไปอีก เพื่อตัดผ่านชั้นกล้ามเนื้อหนาๆ ที่ยึดเกาะกระดูกอยู่ "อ๊ากกกก! เจ็บ! คุณหมอ... ได้โปรด... มันเจ็บ! หยุดเถอะ! ฮืออออ!" เธอดิ้นพล่านจนโซ่ตรวนบาดข้อมือลึกเข้าไปอีก น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกันจนใบหน้าสวยเปรอะเปื้อน ความเจ็บปวดทางกายที่ได้รับ มันรุนแรงจนเริ่มไปกระตุ้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เธอพยายามฝังกลบไว้ ภาพใบหน้าของพระเยซูบนไม้กางเขนในห้องพักที่เธอทิ้งมา ผุดขึ้นมาในหัว... พระเจ้า... นี่คือบทลงโทษของลูกใช่ไหม... เธอคร่ำครวญในใจ ลูกทิ้งพระองค์มาหาปีศาจ... นี่คือนรกที่ลูกสมควรได้รับใช่ไหม... แต่ความทรมานเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อกรีดเปิดแผลจนกว้างพอ กาเบรียลวางมีดลง แล้วหยิบเครื่องมือที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าขึ้นมา... มันคือ ที่งัดและขูดกระดูก แท่งโลหะปลายแบนและทื่อ เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ เหมือนกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "ผมต้องเลาะกล้ามเนื้อที่คุณใช้ขยับแขน ออกจากกระดูกสะบัก... เพื่อที่จะได้งัดปีกของคุณออกมาได้" เขาจ่อปลายเครื่องมือเข้าไปในแผลสดๆ ทิ่มลงไปจนชนกับกระดูกสะบักสีขาวโพลน ครืด... กึก... เสียงโลหะครูดกับกระดูกดังสะท้านไปทั่วห้องใต้ดิน มันเป็นเสียงที่ชวนคลื่นไส้ที่สุดเท่าที่มนุษย์จะได้ยิน "ม่ายยยยยย!!! ฆ่าฉันเถอะ! ได้โปรดฆ่าฉันที!!!" อิซาเบลล่าร้องโหยหวนปานจะขาดใจ เมื่อกาเบรียลเริ่มออกแรงขูดและแซะเนื้อเยื่อหุ้มกระดูกและมัดกล้ามเนื้อให้หลุดออกจากสะบักอย่างดิบเถื่อน ทุกครั้งที่เขาออกแรงงัด ร่างกายของเธอก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดมันเกินกว่าที่มนุษย์จะทานทน เธออยากจะสลบไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยานรกที่อยู่ในเส้นเลือดกลับบังคับให้ตาของเธอเบิกโพลง บังคับให้เธอต้องรับรู้ทุกวินาทีที่เนื้อถูกฉีกทึ้งออกจากกระดูก "พระเจ้าช่วยลูกด้วย... ฮือออ... พระบิดา... ลูกผิดไปแล้ว... ช่วยลูกด้วย..." เธอเริ่มพร่ำเพ้อถึงพระเจ้าที่เธอเพิ่งหันหลังให้ น้ำตาเลือดไหลอาบสองแก้ม ความศรัทธาในตัว "กาเบรียล" มอดดับลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจต่อปีศาจที่กำลังยืนชำแหละเธออยู่ด้านหลัง กาเบรียลไม่สนใจเสียงคร่ำครวญถึงพระเจ้า เขาจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า เมื่อเลาะกล้ามเนื้อรอบๆ ได้มากพอ เขาก็ทิ้งเครื่องมือขูด... แล้วสอดนิ้วมือที่สวมถุงมือยางทั้งสี่นิ้ว เข้าไปใต้กระดูกสะบักที่ชุ่มเลือดของเธอโดยตรง! "เอาล่ะ... กางปีกสิครับนางฟ้า" เขาออกแรง "งัด" กระดูกสะบักชิ้นนั้นให้เผยอขึ้นมาจากแผ่นหลังอย่างแรง! กร๊อบ! เสียงข้อต่อและเส้นเอ็นฉีกขาดดังสนั่น พร้อมกับร่างของอิซาเบลล่าที่กระตุกเฮือกและกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เสียงของเธอจะแหบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดและแววตาที่เหลือกค้างด้วยความช็อกสุดขีด บัดนี้... ที่แผ่นหลังข้างซ้ายของเธอ มีกระดูกสะบักเปื้อนเลือดชิ้นใหญ่ปูดโปนออกมานอกเนื้อ... ราวกับปีกของลูกนกที่เพิ่งฟักออกจากไข่อย่างทุลักทุเล บรรยากาศในห้องใต้ดินตอนนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงลมหายใจรวยรินของอิซาเบลล่าดังสลับกับเสียงหยดเลือดที่ไหลลงกระทบพื้นคอนกรีตดัง ติ๋ง... ติ๋ง... กาเบรียลยืนชื่นชมผลงานชิ้นแรกอยู่ครู่หนึ่ง กระดูกสะบักข้างซ้ายที่ปูดโปนออกมาดูงดงามและน่าสยดสยองในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อเขากวาดตามองไปยังแผ่นหลังข้างขวาที่ยังราบเรียบ คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นลงเล็กน้อย "ความสมมาตร... คือหัวใจของความงาม" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปสบตากับอิซาเบลล่าที่กำลังสั่นสะท้าน "ดูสิครับ... ปีกข้างเดียวมันจะไปบินได้ยังไง จริงไหม? พระเจ้าสร้างมนุษย์มาให้มีคู่... ซ้ายและขวา... ความเจ็บปวดก็เช่นกัน" "ม... ไม่..." อิซาเบลล่าส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง ดวงตาที่เบิกโพลงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่มากกว่าเดิมหลายเท่า ครั้งแรกคือความเจ็บปวดที่ไม่ทันตั้งตัว... แต่ครั้งนี้... เธอรู้ซึ้งแล้วว่าอะไรกำลังรอเธออยู่ เธอรู้ว่าความรู้สึกตอนที่ใบมีดกรีดลงเนื้อเป็นยังไง... เธอจำเสียงเครื่องมือเหล็กที่ครูดกับกระดูกดัง กึก... กึก... ในหัวได้แม่นยำ และเธอจำความรู้สึกตอนที่กระดูกถูก "งัด" ออกจากเบ้าได้ดี "อย่า... ขอร้อง... อย่าทำอีกเลย... ฮึก..." เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ลำคอแสบร้อนจากการกรีดร้องเมื่อครู่ กาเบรียลไม่ฟังคำอ้อนวอน เขาเดินอ้อมไปที่ด้านขวาของเธอ กระชับมีดผ่าตัดในมือให้มั่น ฉัวะ! คมมีดกรีดลงที่ตำแหน่งเดิมแต่เป็นด้านขวา ลากยาวผ่านผิวหนังที่ขาวซีด เลือดสีแดงฉานทะลักออกมาทันที อิซาเบลล่าผวาสุุดตัว เธอพยายามจะกลั้นเสียงร้องแต่ความเจ็บปวดมันเกินขีดจำกัด "อื้ออออออ!!!! อึก!! อ๊ากกกก!" เธอร้องออกมาได้เพียงเสียงอู้อี้ในลำคอ เพราะเส้นเสียงของเธอเริ่มฉีกขาดจากการตะเบ็งเสียงก่อนหน้านี้ น้ำตาเลือดไหลพรากอาบแก้ม ร่างกายกระตุกเกร็งทุกครั้งที่ปลายมีดเฉือนลึกลงไปตัดผ่านกล้ามเนื้อ กาเบรียลทำงานด้วยความรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม เพราะเขารู้ตำแหน่งจากข้างซ้ายแล้ว เขาใช้เครื่องมือถ่างแผลแหวกเนื้อเยื่อออกอย่างชำนาญ ก่อนจะหยิบ ที่งัดกระดูก อันเดิมที่ยังเปรอะเลือดจากข้างซ้ายอยู่ขึ้นมา "อดทนหน่อยนะคนเก่ง... อีกนิดเดียวคุณก็จะสมบูรณ์แบบแล้ว" ครืดดดด... เสียงเหล็กขูดกระดูกดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้อิซาเบลล่าดิ้นพล่านจนโซ่ที่ขึงข้อมือแทบจะหลุดจากเพดาน ความเจ็บปวดจากการที่เนื้อเยื่อหุ้มกระดูกถูกขูดออกสดๆ มันเหมือนมีไฟล้านกองมาสุมอยู่ที่แผ่นหลัง "อึก! ฮือออ! พระ... เจ้า... ช่วย... ด้วย..." เธอยังคงเพ้อหาพระเจ้า... แต่พระเจ้าเดียวที่อยู่ในห้องนี้ คือชายผู้ถือมีด เมื่อเลาะทุกอย่างเสร็จสิ้น กาเบรียลก็วางเครื่องมือลง แล้วสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปใต้กระดูกสะบักขวาที่ลื่นไปด้วยเลือด "ฮึบ!" เขาออกแรง งัด อย่างแรงในจังหวะเดียว! กร๊อบบบ! เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นกว่าครั้งแรก พร้อมกับร่างของอิซาเบลล่าที่แอ่นโค้งไปด้านหลังจนสุดตัว ตาเหลือกค้างขึ้นข้างบน ปากอ้ากว้างค้างไว้อย่างไร้เสียง... วิญญาณของเธอเหมือนจะหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะจากความช็อก กระดูกสะบักข้างขวาหลุดออกมาจากตำแหน่งปกติ ปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด เท่าเทียมกับข้างซ้าย กาเบรียลถอยหลังออกมา เช็ดเลือดที่กระเซ็นโดนใบหน้าตัวเองออกลวกๆ แล้วมองดูผลงานด้วยสายตาเป็นประกาย บัดนี้... ที่แผ่นหลังส่วนบนของอิซาเบลล่า มีกระดูกสองชิ้นกางออกมาเหมือน "ปีกคู่เล็ก" ที่เปื้อนเลือด ปีกคู่บน... Seraph covering face เสร็จสมบูรณ์แล้ว... เขายิ้มเย็นยะเยือก ก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำไปยังช่วงกลางลำตัวของเธอ ที่ซึ่งมีซี่โครงเรียงรายอยู่ ร่างสูงวางมีดผ่าตัดลง แล้วหันไปหยิบเครื่องมือชิ้นใหม่ที่ดูทะมัดทะแมงและน่าเกรงขามกว่าเดิมขึ้นมา มันคือ "กรรไกรตัดกระดูก" ที่ทำจากสแตนเลสเนื้อหนา ปากของกรรไกรมีความคมและแข็งแกร่งพอที่จะขบกระดูกมนุษย์ให้ขาดสะบั้นได้ในครั้งเดียว "ปีกคู่กลาง... คือปีกแห่งการโบยบิน" กาเบรียลเดินกลับมาที่ร่างของอิซาเบลล่า ซึ่งตอนนี้หายใจรวยริน หน้าอกกระเพื่อมอย่างหนักตามจังหวะหัวใจที่ถูกกระตุ้นด้วยยา เขาใช้นิ้วมือข้างซ้ายไล่สัมผัสไปตามแนวกระดูกสันหลังช่วงอกของเธอ นับซี่โครงทีละซี่ผ่านผิวหนังที่ชุ่มเหงื่อและเลือด "หนึ่ง... สอง... สาม... อ่า... ตรงนี้แหละ" ฉึก! เขาใช้มีดกรีดเปิดผิวหนังบริเวณกลางแผ่นหลัง ลากยาวขนานลงมากับกระดูกสันหลังทั้งสองข้าง เปิดเปลือยให้เห็นซี่โครงสีขาวขุ่นที่เรียงรายกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ ภายใต้ชั้นกล้ามเนื้อที่เต้นตุบๆ ทันใดนั้นคุณหมอกาเบรียลก็สอดปากกรรไกรตัดกระดูกเข้าไปที่โคนซี่โครงซี่แรก ใกล้กับกระดูกสันหลัง กร๊อบบบ!!! เสียงกระดูกซี่โครงถูกขบจนแตกดังสนั่นหวั่นไหว ก้องสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดินที่เงียบเชียบ เสียงนั้นดังและหดหู่ยิ่งกว่าเสียงหักกิ่งไม้แห้งหลายเท่า "อึก!!!! อือออออ!!!!" อิซาเบลล่าเบิกตาถลน ตัวกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนเส้นเอ็นปูดโปน เธอพยายามจะกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงออกมา เพราะความเจ็บปวดมันจุกแน่นไปหมดจนเธอลืมวิธีหายใจ ร่างกายของเธอบิดเร่าด้วยความทรมานที่เหนือคำบรรยาย แต่กาเบรียลไม่หยุด... เขาทำหน้าที่เหมือนเครื่องจักร กร๊อบ! ...ซี่ที่สองถูกตัดขาด กร๊อบ! ...ซี่ที่สาม กร๊อบ! ...ซี่ที่สี่ เลือดสีแดงข้นคลั่กทะลักออกมาตามรอยตัด อาบชโลมมือของหมอหนุ่มจนแดงฉาน กาเบรียลทำแบบเดียวกันกับอีกข้างอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เมื่อตัดโคนซี่โครงทั้งสองฝั่งเสร็จสิ้น... ตอนนี้แผ่นหลังช่วงกลางของเธอเต็มไปด้วยเศษกระดูกที่หักวิ่น แต่พวกมันยังคงฝังอยู่ในเนื้อ "ตอนนี้... ถึงเวลากางปีกแล้ว" คุณหมอกาเบรียลวางกรรไกรลง เขาถูมือที่เปื้อนเลือดเข้าด้วยกันเล็กน้อย ก่อนจะสอดนิ้วมือทั้งสองข้างเข้าไปในแผลเปิดที่ชุ่มโชก เขาคว้าจับซี่โครงที่ถูกตัดขาดเหล่านั้น... แล้วออกแรง "งัด" มันออกมาด้านนอก! สวบ... ปึด... เสียงเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อระหว่างซี่โครงฉีกขาดดังน่าสยดสยอง กาเบรียลค่อยๆ ดึงซี่โครงทั้ง 8 ซี่ (ข้างละ 4) ให้กางออกไปทางด้านข้าง บิดงอพวกมันให้ชี้ออกไปนอกลำตัว ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือฝันร้ายที่สุดของมนุษยชาติ... ซี่โครงของอิซาเบลล่าถูกแหวกออกจนกางสยายเหมือนปีกนกอินทรีที่ไร้ขน มีเพียงกระดูกเปื้อนเลือดที่ชี้ชันออกมา และที่น่าสยองที่สุดคือ... เมื่อกระดูกซี่โครงถูกงัดออกไป "ปอด" สีชมพูซีดของเธอที่อยู่ภายในก็ถูกเปิดเผยออกมาให้เห็น ฟู่... ฟู่... ทุกครั้งที่อิซาเบลล่าพยายามหายใจเข้า... ปอดของเธอจะขยายตัวดันออกมานอกช่องอก ทำให้ "ปีกกระดูก" เหล่านั้นขยับไหวตามจังหวะการหายใจ ราวกับว่าเธอกำลังกระพือปีกจริงๆ "งดงาม... งดงามเหลือเกิน..." กาเบรียลมองดูปอดที่ขยายตัวและหดตัวผ่านช่องว่างของซี่โครงด้วยความหลงใหล เขาเอื้อมมือไปแตะที่ปลายกระดูกซี่โครงชิ้นหนึ่งเบาๆ "ดูสิ... คุณกำลังจะบินแล้ว อิซาเบลล่า... ปีกของคุณกำลังขยับตามลมหายใจแห่งชีวิต" อิซาเบลล่าในตอนนี้ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนแม้ฤทธิ์ยาจะยังทำงาน ตาของเธอเหลือกค้างมองเพดาน น้ำลายฟูมปากผสมกับเลือดไหลย้อยลงมาที่คาง เธอไม่รับรู้ความเจ็บปวดในระดับปกติอีกแล้ว มันกลายเป็นความชาหนึบที่ทรมานแสนสาหัส แต่เธอยังตายไม่ได้... กาเบรียลยังไม่เสร็จงาน "เหลือคู่สุดท้าย..." เขาละสายตาจากปีกคู่กลางที่กำลังขยับไหว มองต่ำลงไปที่ช่วงเอวและสะโพก "ปีกคู่ล่าง Covering feet... ปีกแห่งความถ่อมตน... เราจะใช้ซี่โครงลอยคู่สุดท้ายทำมัน" คุณหมอกาเบรียลไม่พูดเปล่า เขาใช้มือเปล่าจับไปที่ซี่โครงลอย คู่ล่างสุดที่เอวของเธอ ซี่โครงส่วนนี้มีความยืดหยุ่นสูง เขาไม่ต้องใช้มีดมากนัก เพียงแค่กรีดเปิดทางเล็กน้อย แล้วจัดการ... กร๊อบ! เขาหักมัน แล้ว "บิด" ปลายกระดูกให้ชี้พุ่งลงไปด้านล่าง ขนานไปกับสะโพกและต้นขา เพื่อเลียนแบบปีกที่หุบลงปกคลุมเท้า "สมบูรณ์แบบ..." บัดนี้ บนแผ่นหลังของอิซาเบลล่ามีกระดูก 6 ชิ้น กางสยายออกเป็นรัศมีวงกลมที่น่าสยดสยองและวิจิตรพิสดาร ปีกคู่บนชี้ขึ้นฟ้า ปีกคู่กลางกางออกกว้างขยับตามแรงปอด และปีกคู่ล่างลู่ลงดิน กาเบรียลถอยหลังไปหยิบ ถังน้ำเย็นจัด มาวางเตรียมไว้ข้างๆ เท้า "ขั้นตอนสุดท้าย... การเปลี่ยนกายหยาบให้เป็นนิรันดร์" เขาหยิบขวดแก้วบรรจุ น้ำมันหอมระเหยผสมแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ ขึ้นมา กลิ่นของมันหอมฉุนเหมือนดอกไม้ในงานศพ เขาบรรจงเทราดลงบนร่างของอิซาเบลล่าอย่างช้าๆ เริ่มจากปีกกระดูกที่ชุ่มเลือด ไหลผ่านแผ่นหลัง ลงไปจนทั่วร่าง "แสบหน่อยนะครับ... แต่มันจะจบลงเร็วมาก" อิซาเบลล่ากระตุกเฮือกเมื่อแอลกอฮอล์สัมผัสแผลสด ร่างกายของเธอสั่นระริกเหมือนเจ้าเข้า น้ำตาไหลพรากผสมกับน้ำลายฟูมปาก เธอพยายามจะเปล่งเสียงร้องขอชีวิตครั้งสุดท้าย แต่เสียงที่ออกมามีเพียงลมหายใจที่ขาดห้วง กาเบรียลจุดไม้ขีดไฟ... เปลวไฟสีส้มเต้นระริกอยู่ที่ปลายก้าน "จงตื่นขึ้น... เซราฟิมของผม" เขาดีดไม้ขีดไฟใส่กลางหลังของเธอ พรึ่บ!!!! เปลวไฟลุกโชนขึ้นทันทีราวกับระเบิด! ไฟสีส้มแดงห่อหุ้มร่างของอิซาเบลล่าเอาไว้ทั้งตัว เลียไล้ไปตามโครงกระดูกปีกทั้งหกที่กางสยาย "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!" อิซาเบลล่ากรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย เสียงของเธอดังโหยหวนและยาวนานที่สุดเท่าที่ปอดที่ทะลุออกมาจะทำได้ ร่างกายของเธอแอ่นโค้งไปด้านหลังจนสุดตัวจากความร้อนที่แผดเผา กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็ง ใบหน้าแหงนขึ้นมองเพดาน ปากอ้ากว้างค้างไว้ในท่ากรีดร้อง ภาพตรงหน้าคืองานศิลปะแห่งความตายที่งดงามที่สุด... ท่ามกลางกองเพลิง ร่างของหญิงสาวที่กางปีกกระดูกกำลังดิ้นรนทุรนทุราย เงาของปีกทาบทับไปบนผนังอิฐดูคล้ายปีศาจยักษ์ที่กำลังเริงระบำ กาเบรียลยืนมองภาพนั้นด้วยความหลงใหล นัยน์ตาของเขาสะท้อนแสงไฟที่ลุกโชน เขานับเวลาในใจอย่างแม่นยำ... หนึ่ง... สอง... สาม... ก่อนที่ไฟจะเผาไหม้จนกระดูกดำเป็นตอตะโก หรือทำลายโครงสร้างปีกที่เขาสร้างไว้ กาเบรียลก็คว้าถังน้ำเย็นที่เตรียมไว้... ซ่า!!!! น้ำปริมาณมหาศาลถูกสาดซัดโครมเดียวดับไฟบนร่างของเธอจนมอดดับลงทันที! ฟู่....... ควันขาวและไอน้ำพวยพุ่งขึ้นมาโขมง กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมผสมกลิ่นน้ำมันหอมระเหยลอยคลุ้งไปทั่วห้อง เมื่อควันจางลง... สิ่งที่เหลืออยู่คือ "รูปปั้น" แห่งความตาย อิซาเบลล่าเสียชีวิตแล้ว... ในท่าที่แอ่นตัวกรีดร้องอย่างทรมานที่สุด ผิวหนังของเธอไหม้เกรียมเป็นสีดำและน้ำตาลเข้ม บางส่วนปริแตกเห็นเนื้อแดงฉ่ำด้านใน แต่โครงสร้าง "ปีกกระดูกทั้งหก" ยังคงกางสยายอยู่อย่างสมบูรณ์แบบ สีขาวของกระดูกตัดกับสีดำของผิวหนังที่ไหม้เกรียมอย่างชัดเจน เธอยังคงถูกตรึงโซ่ไว้ในท่ายืน ปลายเท้าลอยเหนือพื้นเล็กน้อย ใบหน้าที่ไหม้ไฟยังคงอ้าปากค้างในท่ากรีดร้องถวายแด่พระเจ้า กาเบรียลเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปแตะที่ปลายปีกกระดูกที่ยังอุ่นๆ อยู่ เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ "สมบูรณ์แบบ..."

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more