แสงแดดเจิดจ้าของช่วงเที่ยงวันสาดส่องลงมายังถนนหน้าคลีนิก กาเบรียลผลักประตูคลินิกเข้ามาด้านในด้วยท่วงท่าที่แม้จะดูอ่อนล้าแต่ก็ยังคงความสง่างาม
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูซูบซีดลงเล็กน้อย ขอบตามีรอยคล้ำจางๆ เหมือนคนอดนอนมาทั้งคืน แต่สิ่งที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงคือ "บรรยากาศ" รอบตัวเขา... กาเบรียลดูอารมณ์ดีผิดหูผิดตา มุมปากยกยิ้มจางๆ อยู่ตลอดเวลา และดวงตาก็เป็นประกายวาววับราวกับคนที่เพิ่งได้รับของขวัญชิ้นโปรด
เอมิลี่ ที่มาเปิดร้านรออยู่นานแล้ว เงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์ทักทาย
"สวัสดีตอนเที่ยงค่ะคุณหมอ"
"สวัสดีเอมิลี่..." เขาถอดเสื้อโค้ทแขวนไว้ที่ราวอย่างอารมณ์ดี "วันนี้มีคนไข้ไหม?"
"มีค่ะ มีคนจองคิวไว้แล้ว" เอมิลี่หยิบสมุดนัดขึ้นมาเปิดดู "แต่เห็นว่าวันนี้คุณหมอมาช้าผิดปกติ ฉันเลยคิดว่าคุณหมออาจจะติดเคสผ่าตัดด่วนที่โรงพยาบาล ก็เลยโทรไปเลื่อนนัดคนไข้ให้เป็นช่วงบ่ายหมดแล้วค่ะ"
กาเบรียลหันมามองผ
