Chapter 6 The Hunter's Intuition : ลางสังหรณ์ของนักล่า
1733 Words
At St Mary's Hospital
บรรยากาศภายในห้องพักแพทย์ของโรงพยาบาลเซนต์แมรีช่างเงียบสงบและผ่อนคลาย แตกต่างจากความวุ่นวายในห้องผ่าตัดที่ กาเบรียล เพิ่งจากมา
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยแตะจมูก ชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด ใบหน้าหล่อเหลาดูผ่อนคลายหลังจากเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจช่วยชีวิตคนไข้รายสำคัญไปเมื่อชั่วโมงก่อน
ในมือเรียวยาวของเขาถือหนังสือพิมพ์ "เดอะ ลอนดอน ครอนิเคิล" ฉบับบ่าย กางออกอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์
พาดหัวข่าวตัวไม้ใหญ่ยักษ์หน้าหนึ่งเขียนว่า "สยองขวัญกลางกรุง! พบศพนางฟ้าไร้หนัง กลางสวนสาธารณะ ตร. มืดแปดด้านยังระบุตัวตนไม่ได้"
มุมปากของกาเบรียลยกขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มที่คนภายนอกอาจมองว่าเขากำลังอ่านข่าวบันเทิงคอลัมน์ซุบซิบ แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังชื่นชมรีวิว จากผลงานศิลปะชิ้นเอกของตัวเองผ่านปลายปากกาของนักข่าว
"ระบุตัวตนไม่ได้..." เขาอ่านทวนประโยคนั้นในใจด้วยความพึงพอใจ ฝีมือการเลาะหนังและทำลายอัตลักษณ์ของเขาช่างไร้ที่ติ แม้แต่ตำรวจสก็อตแลนด์ยาร์ดก็ยังต้องกุมขมับ
ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็เปิดออก กลุ่มพยาบาลสาวและผู้ช่วยแพทย์สามสี่คนเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารกลางวัน เสียงพูดคุยจอแจของพวกเธอดังแทรกความเงียบขึ้นมา
"เธอเห็นรูปในหนังสือพิมพ์หรือยัง? น่ากลัวชะมัดเลย!" พยาบาลคนหนึ่งทำหน้าสยอง ขนลุกซู่ "ใครมันช่างทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้ลงคอ จิตใจทำด้วยอะไรนะ"
"นั่นสิ... ได้ยินว่าถลกหนังออกหมดเลยนะ เหมือนพวกปีศาจซาตานไม่มีผิด" อีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
บทสนทนาหยุดชะงักทันทีเมื่อพวกเธอหันมาเห็นคุณหมอหนุ่มนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
ท่าทีของพวกเธอเปลี่ยนจากความตื่นตระหนกเป็นความนอบน้อมและเขินอายทันควัน พยาบาลสาวรีบจัดเครื่องแบบให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง
"สวัสดีค่ะคุณหมอกาเบรียล... พักทานกาแฟเหรอคะ?" หัวหน้าพยาบาลเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูน
กาเบรียลละสายตาจากข่าวฆาตกรรม ลดหนังสือพิมพ์ลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นดุจแสงตะวัน "ครับ... การผ่าตัดเมื่อกี้ใช้พลังงานไปเยอะ ก็เลยมาเติมคาเฟอีนสักแก้ว"
"คุณหมอเก่งที่สุดเลยค่ะ ผ่าตัดยากขนาดนั้นยังสำเร็จได้" พยาบาลอีกคนเอ่ยชมเปาะ "ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยบอกได้เลยนะคะ"
"ขอบคุณครับ" กาเบรียลพยักหน้ารับอย่างสุภาพ "พวกคุณไปทานข้าวกันเถอะ อย่าให้ผมรบกวนเวลาพักเลย"
พวกเธอโค้งให้เขาอีกครั้งด้วยความชื่นชม ก่อนจะเดินเลี่ยงไปนั่งที่โต๊ะมุมห้อง ไกลออกไปพอสมควร
เมื่อลับหลังคุณหมอผู้แสนดี... บทสนทนาเรื่องฆาตกรโหดก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
"โชคดีนะที่เรามีหมอดีๆ แบบคุณหมอกาเบรียลอยู่ที่นี่..." เสียงกระซิบกระซาบลอยมาเข้าหูเขา
กาเบรียลยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ รสขมปร่าไหลลงคอพร้อมกับความขบขันในใจ
พวกเธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากสนทนาต่อ เสียงซุบซิบของพยาบาลสาวก็เงียบกริบลงทันที เมื่อประตูห้องพักแพทย์ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง...
ร่างของชายฉกรรจ์สองคนในชุดโค้ทสีทึมก้าวเข้ามา รังสีความเคร่งเครียดและกลิ่นอายของบุหรี่ราคาถูกที่ติดตัวพวกเขามา ตัดกับบรรยากาศสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาลอย่างชัดเจน
สารวัตรธอร์น ถอดหมวกออก ถือไว้แนบอก สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ชายหนุ่มในชุดกาวน์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่อย่างสง่างาม
"ขอโทษที่รบกวนเวลาพักครับ... ผมสารวัตรธอร์น และนี่จ่าคอลด์เวลล์ จากสกอตแลนด์ยาร์ด" ธอร์นเอ่ยแนะนำตัวเสียงขรึม "เราต้องการขอคำปรึกษาจาก ดร. กาเบรียล ครับ"
กาเบรียลวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเสียงเบา กริ๊ก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปรับกระดุมเสื้อกาวน์ด้วยท่าทีสุขุม นิ่งเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก
"ผมเองครับ..." เขายิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร "มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณตำรวจ? เชิญนั่งก่อนสิ"
เขากวาดมือเชื้อเชิญให้นั่งที่โซฟาตรงข้าม พยาบาลสาวรีบกุลีกุจอหาน้ำหาท่ามารับรองแขก ก่อนจะพากันถอยฉากออกไปยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ธอร์นและคอลด์เวลล์นั่งลงด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สารวัตรวัยกลางคนถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะล้วงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะ
"คุณหมอคงเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์แล้ว..." ธอร์นพยักพเยิดไปที่หนังสือพิมพ์ในมือกาเบรียล "เรื่องศพที่สวนสาธารณะ"
"ครับ... น่าสลดใจมาก" กาเบรียลตอบรับ สีหน้าฉายแววเห็นอกเห็นใจจอมปลอม "ผมกำลังอ่านอยู่พอดี เป็นการกระทำที่ป่าเถื่อนมาก"
"นั่นแหละครับปัญหา..." ธอร์นโน้มตัวมาข้างหน้า จ้องตากาเบรียลเขม็ง "หมอนิติเวชของเราบอกว่า คนร้ายรายนี้ไม่ใช่พวกฆ่าแกงกันทั่วไป ฝีมือการใช้มีดของมัน... เอ้อ... เขาบอกว่ามันเนี๊ยบจนน่าขนลุก เราเลยอยากให้ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างคุณช่วยดูภาพถ่ายสภาพศพพวกนี้หน่อย ว่าในมุมมองของคุณ... คนทำมันต้องมีความรู้ระดับไหน"
คอลด์เวลล์เปิดซองเอกสาร แล้วหยิบรูปถ่ายขาวดำหลายใบออกมาวางเรียงบนโต๊ะกาแฟ
ภาพของร่างไร้หนังที่ถูกจัดท่าทางเป็นนางฟ้า... กล้ามเนื้อสีแดงสดตัดกับพื้นหลังสีเทาของภาพถ่าย รายละเอียดของเส้นเอ็นที่ถูกเลาะออกมาอย่างหมดจด ปรากฏอยู่ตรงหน้าคนที่เป็นผู้สร้างมันขึ้นมาเองกับมือ
กาเบรียลหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดู แสร้งทำเป็นขมวดคิ้วพิจารณาอย่างเคร่งเครียด ทั้งที่ในใจกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง
"อืม..." เขาครางในลำคอ ปลายนิ้วลูบไปบนภาพถ่าย ราวกับกำลังตรวจงานนักศึกษาแพทย์ "รอยกรีดที่หน้าอกนี่... ลึกและแม่นยำมาก ตัดผ่านชั้นไขมันโดยไม่ทำลายกล้ามเนื้อด้านในเลยแม้แต่นิดเดียว... ส่วนตรงปีก..."
เขาชี้ไปที่รอยเย็บที่ปีกหนังมนุษย์
"การเย็บแผลแบบนี้... เป็นเทคนิคขั้นสูงที่ใช้ในการศัลยกรรมตกแต่ง รอยเย็บถี่สม่ำเสมอ แรงดึงพอดีเป๊ะ ทำให้หนังไม่ย่นและคงรูปได้สวยงาม"
กาเบรียลเงยหน้าขึ้นสบตาตำรวจทั้งสองด้วยแววตาจริงจังที่น่าเชื่อถือที่สุด
"สารวัตรครับ... คนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ใช่คนบ้าถือมีดวิ่งไล่แทงคนมั่วซั่วแน่ๆ" เขาเน้นเสียงทุ้มต่ำ "เขาต้องเป็นคนที่มีความรู้ทางกายวิภาคศาสตร์อย่างแตกฉาน... เชี่ยวชาญการใช้มีดผ่าตัด... และที่สำคัญ ต้องมือนิ่งและใจเย็นมาก ราวกับว่าเขากำลัง... ทำงานศิลปะ มากกว่าการฆ่าคน"
ธอร์นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หมายความว่า... คนร้ายอาจจะเป็นหมอ... หรือศัลยแพทย์งั้นเหรอ?"
"มีความเป็นไปได้สูงครับ" กาเบรียลตอบหน้าตาเฉย พลางวางรูปลง "หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนที่เคยทำงานในห้องดับจิต หรือพวกนักสตัฟฟ์สัตว์ฝีมือดี... แต่ระดับความเนี๊ยบขนาดนี้ ผมเทน้ำหนักไปที่บุคลากรทางการแพทย์มากกว่า"
"พระเจ้าช่วย..." คอลด์เวลล์พึมพำหน้าซีด "เรากำลังตามล่าหมอปีศาจอยู่เหรอนี่"
ธอร์นลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาจับกับกาเบรียลด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากครับคุณหมอ วิเคราะห์ได้เฉียบขาดมาก นี่ช่วยตีกรอบผู้ต้องสงสัยให้เราได้เยอะเลย... ถ้าเรามีคนเก่งๆ และจิตใจดีแบบคุณอยู่ในกรมตำรวจบ้างก็คงจะดี"
กาเบรียลกระชับมือตอบรับคำชมนั้นด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษ "ยินดีเสมอครับสารวัตร... ถ้ามีอะไรให้ช่วยอีก ก็แวะมาได้ตลอดเวลานะครับ"
ไม่นานเสียงฝีเท้าของนายตำรวจสองนายดังก้องไปตามทางเดินยาวของโรงพยาบาลที่ปูด้วยหินขัด สารวัตรธอร์นเดินนำหน้าด้วยใบหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม ขณะที่จ่าคอลด์เวลล์เดินตามหลังมาติดๆ ด้วยสีหน้าที่ยังคงซีดเผือดจากภาพสยดสยองที่เพิ่งเห็น
"สารวัตรครับ..." คอลด์เวลล์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ถ้าศพนั่นคือเบ็ตตี้จริงๆ... พระเจ้า... ใครกันที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้กับเธอได้? แล้วมันต้องเป็นคนแบบไหนถึงมีความรู้เรื่องผ่าตัดละเอียดขนาดนี้?"
"ก็อย่างที่เขาบอก..." ธอร์นตอบเสียงต่ำโดยไม่หันมามอง "มันต้องเป็นมืออาชีพ... คนที่จับมีดจนชินมือเหมือนจับช้อนส้อม"
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูทางออกตึก สารวัตรธอร์นหยุดฝีเท้ากะทันหัน เขาหมุนตัวกลับไปมองยังทิศทางที่เพิ่งเดินจากมา... สายตาจับจ้องไปยังประตูไม้บานใหญ่ของห้องพักแพทย์ที่เพิ่งปิดลง
ในใจของนายตำรวจเฒ่ามีความรู้สึกบางอย่างกวนใจ... มันเป็นสัญชาตญาณดิบที่สั่งสมมานานปี สัญชาตญาณที่ร้องเตือนเมื่อเข้าใกล้สัตว์ร้าย
ดร. กาเบรียล...
ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม รูปหล่อ สุภาพ และเก่งกาจ... แต่แววตานั่น... แววตาตอนที่มองรูปถ่ายศพ มันนิ่งเกินไป นิ่งจนเยือกเย็น ไม่มีแววของความขยะแขยงหรือเวทนาสงสารอย่างที่คนปกติควรจะมี มีเพียงการวิเคราะห์ที่แม่นยำ... แม่นยำราวกับเป็นคนลงมือกรีดมีดนั้นด้วยตัวเอง
"สารวัตร? มีอะไรหรือเปล่าครับ?" คอลด์เวลล์ถามเมื่อเห็นคู่หูยืนนิ่งไปและจ้องมองกลับไปที่ห้องที่พวกเขาเพิ่งเดินออกมา
ธอร์นละสายตาจากประตูบานนั้นแล้วสะบัดหน้าเล็กน้อยเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เขาเลือกที่จะเก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจก่อน เพราะมันยังไม่มีหลักฐาน เป็นเพียงลางสังหรณ์ว่าคุณหมอคนนี้... ไม่ใช่แค่หมอธรรมดาแน่ๆ
"เปล่า..." ธอร์นหันกลับมา กระชับเสื้อโค้ทแน่น "ไปกันเถอะจ่า เราต้องรีบระบุตัวตนศพให้ได้ แล้วลากคอไอ้ปีศาจนั่นออกมา..."
เขาหยุดเว้นจังหวะ แววตามุ่งมั่นและดุดันขึ้น
"เราต้องจับมันให้ได้... ก่อนที่มันจะสร้าง นางฟ้าตัวต่อไป"
- Writer
