Tırnakları tenime batarken acıyla dişlerimi sıktım. Kolumu hızla, bütün gücümle geriye çekerek parmaklarından kurtardım. Şebnem’in yüzündeki zehirli gülümseme, Elzem ablanın adını dudaklarına almasıyla birlikte midemi daha çok bulandırmıştı. Elzem abla... Kocamın ablası, Firaz’ın ölen karısı.
“Senin aklın gerçekten yerinde değil,” diye fısıldadım sesimin titremesine engel olmaya çalışarak. “Ölmüş bir kadının adını, üstelik kuzeninin karısının adını böyle hastalıklı bir nefretle anmaya utanmıyor musun?”
Şebnem iğrenç bir kahkaha attı. “Utanmak mı? Asıl sen utanmalısın Duru Karaca! Kocanın toprağı kurumadan başka bir adamın, hem de eniştesinin yatağına giren sensin! Atabey konağına hanım olacağını mı sanıyorsun? Firaz seni sadece bir acıma duygusuyla aldı. Elzem’in yerini doldurabileceğini
