"Karım ol Masal Tamer. Sana şu an çok ihtiyacım var" dedim. Masalın gözleri kocaman açılırken bende sessizce cevabını bekliyordum. Bana baktı ve
"Miran ben yapamam" dediğinde içimde sinir yoktu. Reddedilmiştim ama bunu beklediğim için sinirlenmemiştim. Sakince ona baktım ve biraz daha üstüne eğilip kulağına doğru fısıldadım.
"Neden" bu sözümle gerilmiş ve korkmuştu. Hala sakindim ve bu hoşuma gitmişti. Bana bakmadan sorumu cevapladı. Yanakları kırmızının en güzel tonundaydı.
"Yapamam bilmiyorum." dediğinde içimdeki neşe artmıştı. Masalın bu masumiyetini seviyordum. Yavaşça alnından öptüm ve
"Öğretirim" dedim. üzerinden atlayıp yataktan kalktım. Kalktıktan sonra elimi ona uzattım ve kalkması için yardım ettim. El ele yavaşça salona indik. Koltuğa oturup masalı da yanıma oturttum
