---
Korku tüm bedenimi ele geçirdi…
“Hışt, sakin ol. Benim, Şiyar. Elimi çekeceğim, bağırma.”
Elimi ağzımdan çekti ve bedenimdeki baskıyı gevşetti.
“Sen burada ne yapıyorsun, Şiyar?”
“Şiyar abi diye düzelt.”
“Seninle konuşmam gereken şeyler var.”
“Tamam, ama neden böyle bir şey yapma gereği duydun?”
“Lütfen, Sezen. Şimdi tam sırası. Aşağıda, hastanenin arkasındaki parkta buluşalım.”
“Seni özledim… Kokunu, sesini özledim.”
Bu sözleri duyunca sinirlendim ama hiçbir şey demedim. Sadece “Tamam.” dedim. Çünkü eğer karşılık verseydim, Şiyar’ın olay çıkaracağından korkuyordum. Hem birisi bizi burada görse, yanlış anlardı.
---
Beş dakika sonra, Şiyar’ın tarif ettiği yere geldim ama kimse yoktu. Birden belime sarıldı.
Korkuyla irkildim ve hemen geri çekildim.
“Sen ne yapıyorsun, Şiyar
