หลังจากคุณแขเดินออกไปแล้ว สายฟ้าที่สั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะทอตะวันที่มองจานอาหารแต่ละจานมันเยอะมาก มากันแค่สองคนแต่นายนี่สั่งทียังกะจะไปถมบ้าน
"นายสั่งอะไรของนายขนาดนี้ กินเข้าไปหมดรึไง" ทอตะวันเอ่ยบอกแกมต่อว่า
"กินไม่หมดก็ไว้บนโต๊ะเหอะ พนักงานเขาเก็บไปเอง"
"รู้ว่านายเหลือกินเหลือเก็บ แต่นายก็ต้องสั่งเอามาแบบพอดีสิ ไม่ใช่สั่งมากินทิ้งกินขว้างแบบนี้"
"โอ้ย บ่นเหมือนแม่ไปอีก"
"ก็ไม่เห็นว่าแม่นายจะบ่นอะไร ยังหวงนายด้วยซ้ำ"
"เธอไม่ใช่แม่ผม แม่ผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็กแล้ว " สายฟ้าตอบกลับใบหน้าขุ่นมัว
"ถึงว่าทำไมนายไม่ยอมเรียกท่านว่าแม่ แต่ท่านดูเป็นห่วงนายมากนะ"
"เธอทำให้แม่ผมต้องตรอมใจตาย ไม่ได้ป่วยตายแบบที่ใคร ใครรู้ ตอนนั้นป๊าเจ้าชู้ พาเธอเข้ามาอยู่ภายในบ้านด้วยกัน แม่ผมเสียใจมาก ไม่กินไม่นอน อาละวาดไปทั่ว" ทอตะวันจับจ้องใบหน้าของสายฟ้าที่เล่าให้ฟังจนเธอเอื้อมมือมาจับมือของเขาลูบขึ
