เช้าวันต่อมา...
ขนมผิงนั่งเท้าคางมองชายหนุ่มเช่นเคย เพราะเธอถูกสั่งไม่ให้ลุกจากที่นอนจนกว่าเขาจะตื่นก็เลยทำจนชินมานอนเฝ้าข้างๆอยู่แบบนี้ อีกอย่างถ้าออกไปช่วยคนอื่นก็จะต้องทิ้งพ่อเลี้ยงนอนในห้องคนเดียว ซึ่งตอนนี้ในบ้านยังมีงูพิษอยู่เพราะฉะนั้นจะไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด
"ตื่นแล้วเหรอ..."
"ค่ะ"
ขนมผิงยิ้มออกมาก่อนจะขยับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เขาลูบผมหญิงสาวก่อนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
"คราวหลังปลุกนะจะได้ไม่ต้องมานอนรอแบบนี้"
"ไม่เอาค่ะ ผิงอยากให้พ่อเลี้ยงนอนพักเยอะๆ วันนี้ต้องไปรบกับตัวยุ่งอีกไม่รู้จะมาไม้ไหน"
ขนมผิงหน้างอเมื่อนึกถึงหน้าของซินดี้ พ่อเลี้ยงได้ยินแบบนั้นก็หลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้ ท่าทางจะไม่ชอบมากจริงๆ
"มาไม่ไหนก็ช่างเขาสิ ฉันไม่สนหรอกนะ"
"แต่ผิงสนนี่นา ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ผิงไม่สามารถละสายตาจากพ่อเลี้ยงได้เลย ผิงหวงนี่นา"
หญิงสาวกอดรัดชายหนุ่มแน่นขึ้น เขาเป็นผู้ชาย
