Ateş Avcı
Daireme gelir gelmez yatağa sırtüstü yatıp tavanı izleyerek geçirdiğim o üç buçuk saat… Bir gram uyku yok. Gözlerim kapansa bile aklım kapanmadı ki. O sahneler, o cümleler… Adel’in yüzü, nefesi, eli.
Siktir!
Gecenin sabahını böyle geçireceğimi tahmin etmeliydim aslında. Ama Adel’in sözleri… ağır gelmişti be. “Duygular yoktu. Doğruydu. Olmayacaktı da.
Ama bunu yüzüme bu kadar sert söylemesine sinir olmuştum. İçimde bir yerde haklıydı, orası ayrı. İşte o yüzden öfkem daha çok kendimeydi.
Kaç saat olmuştu? En son gözlerimi saate çevirdiğimde 04.00’tı Adel’in kapısından çıkıp buraya geldiğim an. Hâlâ üzerimde o anın havası vardı.
Zihnime dolan görüntülerle dudağımı ısırdım. Onun bakışını, nefesini, o anki kokusunu…
Dur. Orada dur. Hatırlama. Hatırlarsan daha beter olursun.
O
