พริกแกงยอมละวางมืออย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเอามือกอดอกทำหน้าเซ็งที่ออกพระรามออกมาเร็วเสียเหลือเกิน เธอยังไม่ทันได้ตบคนตอแหลให้สมสาแก่ใจเลย เธอกอดอกปรายตามองคนที่ยืนร้องไห้ เมื่อออกพระรามมาถึงก็เดินเข้าไปออเสาะทำหน้าหวาดกลัวน้ำตาไหลพราก
“นี่มันเรื่องกระไรกัน” พูดเสียงเข้มทำหน้าดุจ้องมองเธออย่างคาดโทษ พริกแกงกรอกตามองบนถอนหายใจออกมาเสียงดังจนทุกคนได้ยิน
“เฮ้อ! โดนเหมือนเดิม…ไทยสไตล์” พูดพึมพำในภาษาที่คนอื่นๆ ไม่เข้าใจ ออกพระรามประคองร่างแม่หญิงเดือนแรมที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ละวางมือ เดินเข้ามาหาพริกแกงพร้อมกับคว้าจับข้อมือเธอไว้แน่น
“ข้าถามออเจ้าว่านี่มันเรื่องกระไร?!!”
“ก็ตบไง”
“เพราะเหตุใดออเจ้าถึงทำ?”
“ก็หมั่นไส้ ไม่ชอบหน้าคนตอแหล”
“แม่พริก!!!”
ออกพระรามเรียกเธอเสียงกร้าวจนบรรดาบ่าวสะดุ้ง เขาจ้องมองเธอเขม็งอย่างไม่เข้าใจและนัยย์ตาดูผิดหวังในสิ่งที่เธอทำ พริกแกงปรายตามองคนที่ตะคอกเธอแล้
