“ออเจ้ามีกระไรรือ เหตุใดจึงมารอพวกข้าที่ท่าเล่า” จหมื่นสุนทรเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ เหมือนเช่นเคย พลางสายตาที่จ้องมองเธออย่างเอ็นดูจนออกพระรามทนดูไม่ได้จึงได้เอาตัวเองมาบังไว้แล้วต้อนรับเพื่อนของตนแทน
“มาแล้วท่านก็ขึ้นเรือนก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจักปรึกษาหารือ” ออกพระรามพูดขึ้นทั้งที่เอาตัวเองบังพริกแกงไว้จากสายตาของเพื่อนอย่างจหมื่นสุนทร พริกแกงแบะปากอยู่ด้านหลังของคนตัวสูงอย่างนึกหมั่นไส้
...หวงจริ๊งงงง...พ่อรูปหล่อของเขาเนี่ย...
คิดอยู่ในใจก่อนจะนึกอย่างจะแกล้งออกพระรามจอมตะคอกตะโขนนี้เสียหน่อย เธอเอี้ยวตัวราวกับเล่นซ่อนหาเหมือนเด็กโผล่มาจากข้างหลังของออกพระรามแล้วทำตาปริบๆ ยิ้มหวานให้จหมื่นสุนทรก่อนจะหันไปยิ้มแฉ่งให้จมื่นพันแสงที่ดูจะตรงสเป็คเธอเสียมากกว่า
จมื่นทั้งสองยกยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของเธอที่ดูไร้เดียงสา ก่อนทีจะอดหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่ได้ จนออกพระรามขมวดคิ้วแน่นหลุบตามองค
