“เจ็บ...เจ็บนะ...ปล่อยฉันเถอะนะเจ้าคะ” พูดแล้วเงยหน้ามองชายที่คร่อมทาบทับกายของตนไว้ ออกพระรามยิ่งได้รู้ได้สัมผัสความคิดที่ปล่อยเธอไปนั้นแทบจะไม่มีในหัว อดทนแทบไม่ไหวแต่ก็ต้องอดทน
บรรจงก้มลงจูบปลอบโยนแม่หญิงใต้ร่างกายกำยำของตน
ปลายนิ้วเรียวสอดสัมผัสใต้ผ้านุ่งเริ่มขยับขับสู้แรงดูดกลืน กายหญิงสาวสั่นสะท้านเกินต้านทานแรงราคะ ปากกระจับของเธอเม้มปิดแน่น คิ้วเรียวเล็กขมวดขมับเข้าหากัน เจ็บแต่ก็กระสันครั้นยามขยับเข้าแลออก ชายผู้กระทำมิรีรอปลอกลอกเลิกผ้าซิ่นลายสวยนั้นขึ้น
ดอกไม้อูมแย้มรับสู่สายตา กลีบดอกเกลี้ยงเกลาชวนให้ฉงนใจ ไม่มียากใยใดๆ มาขวางกั้นเหมือนดั่งที่เคยเห็นผ่านสายตามา แลเห็นเกสรสีชมพูอาบไปด้วยน้ำหวานของเกสรที่ไหลหยาดเยิ้ม กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พลันสายตาหลุบจดจ้องมิละวางตา
ปลายนิ้วหยอกขยับซับซ้อนเล่นน้ำหวานเรียกเสียงครางอึงอื้อดังระงม อีกปลายนิ้วเพิ่มสอดเข้ากายสาวจนสะดุ้ง ผะโงกโงนเง
