CHAPTER 11
274 Words
Liam POV
Hindi ako makapaniwala na may anak pala kami. Una nabigla ako pero kinalaunan naging masaya ako na may anak pala kaming dalawa.
Thankyou summer.
Summer POV
Lumapit kaagad kami kay mama na nakaupo sa labas ng emergency room.
"Ma. Nandito na po kami ni liam."
"Good morning po ma." Bati ni liam kay Mama.
"Good morning din liam." Bati rin ni mama sa kaniya.
Dumating ang doctor na may kasamang nurse saka inasikaso si liam, dahil kukuhanan na daw siya ng dugo para kay lexi.
Lumipas ang ilan minute dumating na si liam. Mukhang tapos na siyang kinuhanan.
"Liam yung anak natin." Pag-aalala na sabi ko.
"Magiging okay din ang lahat summer, huwag ka ng kabahan okay." Sabi niya saka niya ako hinalikan sa noo.
Nakakamiss din pala ang ganito, na ganito kaming dalawa, na nandito siya sa tabi ko para sa anak naming dalawa.
Isang oras ang lumipas dumating na ang doctor.
"Success naman. Magiging okay na ang patient. Nilipat na siya sa room 401, puwede niyo na siyang puntahan."
Pagkasabi ng doctor. Bigla akong niyakap ni liam. Siguro sa sobrang saya.
"Oh. God. Thankyou!" Masayang sabi niya. Napangiti naman ako saka yumakap pabalik sa kaniya.
Pumunta na kami kaagad nila liam sa room kung saan si Lexi, nakita namin si lexi na natutulog.
"Anak uuwi na muna ako, kayo ng bahala dito." Pagpapaalam ni mama.
"Thankyou ma." sabi ko.
Lumabas na si mama, tumingin naman ako kay liam na nakatingin rin pala sakin.
"Sorry liam." Paumanhin ko sa kaniya, naiiyak na naman ako.
"Okay lang ang mahalaga okay na yung anak natin."
Lumapit siya sa akin saka yumakap ng mahigpit.
- Writer
