Ağzından çıkan cümlenin her kelimesi, hatta her harfi beynimde ters takla atarken, öylece durmuş hiçbir şey yapmıyordum.
Beni taciz etmeye kalkan çocuk, aslında Sıla'nın eski segilisi mi?
Hayır! Bu bana hiç mantıklı gelmiyor. Sıla, o tarz erkeklerden, asla hoşlanmaz. Bizim iman görlümüz, tecavüzcü coşkunlarla, asla birlikte olmaz. Tamam, tam tacizci demeyelim. Sonuçta sarhoştu. Ama bir insanın fikri neyse zikri de odur yani.
Mal gibi dikildiğimi fark ederek, sinirle arkamı döndüm ve yere gücüm yettiğince vurarak Sıla'nın dibine geldim. Onun böyle bir şey yapmamasını umarak, bağırdım.
''YALAN SÖYLÜYORSUN!'' Onun kiminle çıktığı, umurumda olmaması gerekiyordu belkide, ya da bana söylemediği için kızmalıydım. Ama şu an hiçbirini umursamıyordum. O benim, belkide kardeşimden daha yakın can
