พันธะ (รัก) มาเฟีย

พันธะรัก บทนำ

“พี่บอกให้กลับ…” เสียงทุ้มทรงพลังของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าดังขึ้น

ขณะที่เขากำลังดึงแฟนสาวของเขาออกจากร้านเหล้าท่ามกลางผู้คนที่กำลังมองดูพวกเขาทั้งสองคน

“ปล่อยนะพี่กล้า” เสียงใสที่กำลังอยู่ในอาการมึนเมาเอื้อนเอ่ยบอกคนตรงหน้าที่เอาแต่ยื้อยุดเธอไม่ยอมปล่อย

เฟญ่าสะบัดมือแฟนหนุ่มทิ้งอย่างไม่ไยดี พร้อมกับเดินตรงออกจากร้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง

“แค่มาเที่ยวกับเพื่อนจะอะไรนักหนา ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย”

“แต่นี่มันดึกแล้ว แล้วดูเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่ด้วย…”

“คนอื่นเขาก็ใส่กัน อย่างี่เง่าได้ไหม”

“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ชอบ” ต้นกล้าตะคอกใส่คนตรงหน้าด้วยอารมณ์รุนแรง ตอนนี้ทั้งเฟญ่าและต้นกล้าต่างสาดอารมณ์กันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร

“พี่ไม่ชอบแล้วไง นี่มันชีวิตเฟญ่านะ เฟญ่าจะทำอะไรก็ได้” หญิงสาวเอ่ยบอกแฟนของเธอที่คบกันมานานแรมปี

เฟญ่าถือได้ว่าเป็นสาวสังคมบ่อยครั้งที่เธอมักจะออกมาท่องเที่ยวในยามราตรีกับเพื่อนฝูงตามประสาวัยรุ่น

แต่ตั้งแต่ที่เธอตกลงยอมคบกับต้นกล้า ชายหนุ่มก็คอยห้ามอะไรหลาย ๆ อย่างจนบางครั้งเธอเองก็เริ่มรู้สึกอึดอัด

หนึ่งปีที่เธออยู่ในฐานะแฟนของต้นกล้า เธอถูกสั่งให้ทำตามและห้ามทุกอย่างที่แฟนหนุ่มไม่ชอบ เฟญ่าไม่ชอบการถูกบังคับเป็นที่สุด เวลาที่ผ่านมาเธอเป็นฝ่ายยอมแฟนหนุ่มมาโดยตลอดเพียงเพราะเธอคิดว่าอีกไม่นานเขาคงปรับตัวได้

แต่ไม่เลย…

นับวันแฟนของเธอยิ่งเป็นมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งหึงหวง เจ้าอารมณ์ยิ่งเธอเป็นฝ่ายยอมแฟนของเธอกลับยิ่งได้ใจแล้วทำมันมากขึ้นกว่าเดิม

“งั้นเราเลิกกันไหม ต่างคนต่างกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง” เฟญ่าเอ่ยบอกคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบไม่มีความรู้สึกเสียใจแม้แต่นิด

เธอคิดว่าการที่เธอต้องมีคนรักแล้วทำให้การดำเนินชีวิตของเธอต้องยุ่งยาก วิธีแก้ไขที่ดีที่สุดของเรื่องนี้คือ

เธอก็ไม่ต้องมีคนรักเลยจะดีเสียกว่า…

“ไม่มีทาง คิดจะเลิกกับพี่เหรอฝันไปเถอะเฟญ่า”

“อันนั้นพี่ก็ไม่ชอบ อันนี้พี่ก็ไม่เอา พี่คิดว่าพี่เป็นเจ้าของชีวิตเฟญ่าหรือไง พ่อกับแม่ยังไม่บังคับเฟญ่ามากขนาดนี่เลยพี่กล้า”

แฟนหนุ่มที่ได้ยินเฟญ่าพูดก็นิ่งไปกับถ้อยคำที่เปล่งออกมา ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีหน้าแล้วทำให้ตัวเองใจเย็นลงมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าแฟนสาวเริ่มพูดจริงจัง

“แต่เราเป็นผู้หญิงนะเฟญ่า พี่แค่เป็นห่วงมันผิดมากเหรอวะ” แฟนหนุ่มเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความน้อยใจอยู่ไม่น้อย

“มันไม่ผิดที่พี่เป็นห่วง แต่บางครั้งมันก็มากไป มันมากไปจนเฟญ่ารู้สึกอึดอัด เราเป็นแฟนกันก็จริงแต่เราก็ควรมีพื้นที่ส่วนตัวให้กันไม่ใช่เหรอ”

“...”

“พี่กลับไปก่อนเถอะ ไว้ใจเย็นกว่านี้เราค่อยมาคุยกัน” จากนั้นเฟญ่าก็เดินหันหลังกลับเข้าไปในร้าน เพื่อไปหาเพื่อนของเธอแต่แล้วก็ถูกมือหนาคว้าไว้เสียก่อน

“พี่บอกให้กลับก็ต้องกลับ อย่าทำให้พี่โมโหไปมากกว่านี้เฟญ่า”

“ปล่อย…” เฟญ่าเอ่ยสั้น ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้น

เธอเป็นคนที่มีอารมณ์เหวี่ยงวีนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะเหตุนี้จึงทำให้เธอและแฟนหนุ่มมีปัญหากันอยู่ตลอด

ต้นกล้าจับมือเฟญ่าจนแน่น แต่หญิงสาวก็ไม่คิดที่จะยอมเขาอีกต่อไป จากตอนแรกที่มีอาการมึนเมาตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกตัวทุกอย่างแล้ว

พรึบ!!

เฟญ่าสะบัดแขนเรียวออกจากการจับกุมของมือหนาอย่างแรง ก่อนจะวิ่งออกจากที่แฟนหนุ่มยืนอยู่อย่างไม่คิดจะสนใจอะไรอีกต่อไป

ตอนนี้เธอคิดดีแล้วว่าอย่างไรเธอกับแฟนหนุ่มคงไปด้วยกันไม่รอดแน่ แล้วเธอเองก็จะไม่ทนฝืนอีกต่อไป แต่ตอนนี้เธอยังจะไม่พูดอะไรกับเขาเธอจะรอจนกว่าทั้งเธอและเขาใจเย็นมากกว่านี้

เฟญ่าวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิตก่อนจะหันหลังไปมองดูว่าแฟนหนุ่มตามเธอมาหรือไม่

ตุ๊บ!!

“โอ๊ย!! อะไรวะ” เฟญ่าสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเธอวิ่งชนกับบางอย่างจนล้มลงไปกองบนพื้น เธอก้มมองดูมือที่มีแผลถลอกก่อนจะเห็นว่ามีเลือดออกเล็กน้อย จากการล้มกระแทกลงพื้นอย่างแรง

เธอหันไปมองตรงหน้าก็เจอเข้ากับกลุ่มชายชุดดำร่างสูงกลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ก่อนที่พวกกลุ่มชายนั้นจะเดินหลีกออกไปโดยไม่มีคำพูดแม้แต่คำเดียว

“เฮ้ย…เดินชนคนไม่คิดจะขอโทษหรือไง” เฟญ่าเอ่ยด้วยความหัวเสียอย่างมาก

เธอพยายามลุกขึ้นก่อนจะหันไปมองคนกลุ่มนั้นด้วยแววตาที่เอาเรื่อง แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเธอจะไม่มีความหมายเลยพวกเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจเธอเลยแม้แต่นิด

“ไอ้บ้าเอ๊ย… หน้าตาก็ดีแต่ไร้มารยาทมาก” เฟญ่าได้แต่ก่นด่าคนพวกนั้นที่กำลังเดินห่างออกไป ก่อนที่เธอจะเห็นว่าต้นกล้าเดินมาถึงตัวเธอแล้ว

“ตอนนี้จะกลับบ้านได้แล้วใช่ไหม” ต้นกล้าเอ่ยถามเมื่อเห็นสภาพแฟนสาวที่มีแผลตรงมือเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทันได้เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

“ก็ได้ กลับก็กลับ” เฟญ่าเอ่ยบอกกับชายหนุ่มที่ยืนมองเธออยู่ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินขึ้นรถ แต่เฟญ่าก็ไม่วายหันไปมองดูพวกชายกลุ่มนั้นที่กำลังขับรถผ่านเธอไป

“ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้เจอไม่งั้นโดนเอาคืนแน่” หญิงสาวได้แต่พึมพำคนเดียวก่อนจะเดินขึ้นรถของแฟนหนุ่มไป…