ศลิสากำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น แล้วแทบสะดุ้งจะปล่อยโทรศัพท์หลุดมือ เมื่อเพื่อนร่วมงานสะกิดพร้อมเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น
“คะแม่” เธอกดรับมือไม้สั่น ดึงสายตาให้ละจากภาพเบื้องนอก ถัดจากกระจกใสเป็นรถสปอร์ตสีเหลืองคันหรูที่สะกดสายตาเพื่อนร่วมงานให้จับจ้อง แม้แต่เธอก็ยังถอนสายตาไม่ได้
“ทำไมเดือนนี้สาส่งเงินให้แม่เยอะจังล่ะลูก เงินแม่ก็มีใช้อยู่แล้ว ไม่เคยขาดมือ”
“สาอยากให้แม่เก็บไว้ค่ะ แม่เก็บไว้นะคะเผื่อฉุกเฉิน”
“สาพูดแปลกนะลูก เหมือนจะรู้ว่าต้องเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้น”
“ไม่ทราบหรอกค่ะแม่ แค่เผื่อไว้ มีเหลือก็ยังดีกว่าขาดนี่คะ”
ศลิสาคิดถึงรอยจ้ำที่คอและข้อมือ ร่องรอยใหม่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เธอได้รู้จักอิทธิพลเพิ่มขึ้น ผู้ชายคนนั้นนอกจากจะมีเสน่ห์ร้ายกาจแล้วยังมีความวิปริตทางอารมณ์ มันคือเรื่องที่ชวนสยอง
