มันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นจริงๆ หลังจากได้ศลิสามาอยู่ด้วย
“ก็ทั้งให้เงินสา ทั้งให้สาทำงาน ไม่ให้สาเสียตัวฟรีๆ ใจดีขนาดนี้จะให้ไม่รักยังไงไหวล่ะคะ”
เพราะศลิสาพูดออกไปอย่างพลั้งเผลอ อิทธิพลจึงทำหน้าเก้อ จะยิ้มก็ไม่เต็มที่ จะบึ้งตึงก็ไม่ใช่ หน้าของคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นแบบนี้นี่เอง
“ตกลงพรุ่งนี้สาจะไปทำงานนะคะ”
“อื้ม”
“เลิกงานแล้วจะรีบกลับค่ะ อ้อ ลืมไป สาคงต้องไปเก็บเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่ ตอนมาไม่ได้เตรียมอะไรเลย”
“ไม่ต้อง พรุ่งนี้เย็นฉันจะไปรับ แล้วจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ ขาดเหลืออะไรก็บอก ฉันแฟร์กับเธอเสมอ ขอให้เธอแฟร์ๆ กับฉันบ้างแล้วกัน”
“เจ้าค่ะ กลับมาคุณอิทจะให้สาทำอะไร สายินดีทำทุกอย่างค่ะ”
“แน่นะ” อิทธิพลหรี่ตาแคบลงอย่างไม่ค่อยแน่ใจ แต่ศลิสากลับยิ้มสดใจกอดเอวหนาอย่างเอาใจ
