[1] 'แผนร้ายของมังกร'
2342 Words
[1]
'แผนร้ายของมังกร'
@มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
เสียงผู้คนดังจอแจไปทั่วมหาวิทยาลัยเพราะเป็นเวลาเลิกเรียนที่ชนกันในหลายชั้นปี เหล่านักศึกษาพากันจับกลุ่มคุยตามร่มเงาต่างๆ บางคนก็เตรียมกำลังจะกลับบ้าน บางคนก็เตรียมจะไปเที่ยวกับเพื่อนต่อ
เว้นเสียแต่เด็กสาวร่างบางเจ้าของใบหน้าเรียวสวยได้รูปตัดกับผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหว ริมฝีปากบางหวานสีชมพูขบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยขณะที่ดวงตาคู่สวยจ้องมองหน้าจอมือถือของตัวเองเพื่อรอข้อความหรือสายเรียกเข้าจากใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ
"ดาทำไมยังไม่กลับบ้านอีก? "
เสียงใสหวานดังขึ้นจน 'ดา' หรือ 'ดานิกา' ละสายตาจากหน้าจอมือถือก่อนจะหันไปมองยังต้นเสียง ริมฝีปากบางหวานแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าเป็น 'ชาช่า' เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง
"พอดีฉันรอพี่ไพน์อ่ะ" ดานิกาตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม
"พี่ไพน์อีกแหละเหรอ ทำไมเธอถึงไม่ฟังฉันบ้างเลยนะ" ชาช่าชักสีหน้าบึ้งตึงออกมาชัดเจน
"ฉันก็ฟังเธอไง เวลาเธอบ่นฉันกี่รอบฉันก็ฟังตลอด"
"แต่เธอก็ไม่เคยนำพา เธอก็รู้นิว่าพี่ไพน์เป็นคนตระกูลมังกร ส่วนเธอน่ะตระกูลหงส์และสองตระกูลก็ไม่ชอบขี้หน้ากันเอาเสียมากๆ การที่เธอคบกับพี่ไพน์มันดีแล้วหรือยังไง? "
ดานิกาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อถูกชาช่าบ่นและแน่นอนว่าชาช่าก็บ่นเธอเรื่องเดิมนั่นแหละ บ่นแบบนี้ทุกครั้งจนเธอเหมือนจะชินแล้วแหละ มันจริงอย่างที่ชาช่าบ่น พี่ไพน์เป็นลูกชายคนโตของตระกูลมังกรเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไป ส่วนเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลหงส์
สองตระกูลนี้ไม่ถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วคอยจะแย่งชิงพื้นที่อำนาจกันตลอดกดกันไปกดกันมาไม่มีใครยอมใคร ลูกหลานถูกปลูกฝังให้เกลียดคนของอีกฝ่ายตั้งแต่จำความได้เลยแหละเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นพ่อของเธอยัดเยียดความเกลียดชังตระกูลมังกรใส่หัวเธอตั้งแต่เด็ก แน่นอนว่าพี่ไพน์เองก็คงโดนไม่ต่างจากเธอหรอก แค่นี้ก็น่าจะเดาออกแล้วว่าสองตระกูลเกลียดกันขนาดไหนการที่เธอกับพี่ไพน์คบกันมันเลยเป็นเรื่องผิดไงเพราะเหมือนหยามตระกูลตัวเอง แต่ความจริงเรื่องที่เธอคบกับพี่ไพน์ไม่มีใครรู้หรอกมีแค่ชาช่าเท่านั้นเพราะเธอกับพี่ไพน์แอบคบกันไม่ได้เปิดเผยประเจิดประเจ้ออะไร
"เงียบทำไมล่ะ กำลังสำนึกผิดในคำบ่นของฉันอยู่หรือไง? " ชาช่าพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าดานิกาเงียบไป
"ฉันรู้ว่าการที่ฉันคบกับพี่ไพน์มันผิดแต่ฉันรักเขาอ่ะ"
"ฉันก็ไม่ได้จะบังคับให้เธอเลิกคบกับเขาหรอกนะแต่จะทำอะไรก็อยู่ในขอบเขตหน่อยแหละกันอย่าเกินเลยมากไปเพราะยังไงเขาก็เป็นคนตระกูลมังกรไว้ใจไม่ได้หรอกถ้ามีอะไรเกิดขึ้นยังไงร้อยทั้งร้อยเขาก็ต้องเลือกตระกูลเขาฉันไม่อยากให้เธอมานั่งเสียใจที่หลัง"
"ฉันรู้แล้วแหละขอบใจนะ" ดานิกาส่งยิ้มหวานให้เพื่อนและเป็นจังหวะเดียวกับที่รถของพี่ไพน์ขับมาจอดตรงหน้ามหาวิทยาลัยพอดีทำให้ดานิการีบลุกขึ้นยืนในทันที "พี่ไพน์มาแล้วฉันไปก่อนนะ"
ดานิกาไม่ได้รอให้ชาช่าได้พูดอะไรด้วยซ้ำเพราะเด็กสาวพูดจบก็รีบวิ่งไปเลยปล่อยให้ชาช่ามองตามด้วยความหนักใจเพราะรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนไม่รู้สิเธอไม่ค่อยไว้ใจพี่ไพน์เลยถึงดานิกาจะคบกับพี่ไพน์มานานหลายเดือนแล้วก็เถอะแต่คือมันง่ายไปป่ะอย่างพี่ไพน์ที่เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปเนี้ยนะจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองหยามตระกูลตัวเองมาคบกับดานิกาคนของตระกูลศัตรูคู่แค้นตั้งแต่บรรพบุรุษแบบนี้ มองยังไงก็เป็นไปไม่ได้สักนิดเธอกลัวว่าพี่ไพน์จะมีแผนอะไรน่ะสิ
"สวัสดีค่ะพี่ไพน์" ดานิกาก้าวขึ้นมานั่งบนรถก่อนจะยกมือขึ้นไหว้พี่ไพน์อย่างนอบน้อมเพราะพี่ไพน์อายุมากกว่าเธอตั้ง 5 ปี เธออายุ 20 ส่วนไพน์ 25 แล้ว
"สวัสดีจ้ะ น้องดาหิวไหมไปทานข้าวกับพี่ก่อนนะ" 'ไพน์' ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมเข้มหล่อได้รูป ดวงตาสีดำนิลเฉกเช่นเดียวกับสีผม หันมาส่งยิ้มหวานให้ดานิกา
"หิวค่ะว่าแต่พี่ไพน์จะทานร้านไหนเหรอคะ? " ดานิกาถามด้วยรอยยิ้มหวาน
"พี่อยากทานฝีมือน้องดามากกว่า เราซื้อของไปทำที่คอนโดกันไหม? "
"...มะ...มันจะดีหรือคะ นี่ก็เย็นมากแล้ว" ดานิกามีท่าทางกังวลเล็กน้อยเพราะเธอกลัวว่าถ้าไปจะกลับบ้านดึกน่ะสิครั้งล่าสุดที่ไปก็กลับซะมืดจนเกือบถูกคนที่บ้านจับได้อยู่แล้ว
"ไอ้ดีนไม่อยู่ไม่ใช่หรือยังไงจะกลับดึกก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย"
ดานิกาขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อย 'ดีน' ที่พี่ไพน์พูดถึงก็คือพี่ชายแท้ๆ ของเธอเองแหละพี่ชายคนเดียวของเธอด้วยเพราะมีกันแค่สองพี่น้อง พี่ดีนค่อนข้างหวงเธอมากถ้าเธอหายตัวไปหรือกลับบ้านช้าพี่ดีนจะเป็นกังวลที่สุดแต่ถ้าพี่ดีนไม่อยู่ก็ไม่เท่าไหร่เพราะคนอื่นในบ้านไม่ค่อยสนใจหรอกก็เธอโตแล้วนี่นา
"ดายอมไปคอนโดพี่ไพน์ก็ได้แต่อย่าดึกมากนะคะ"
"จ้ะไม่ดึกหรอกแค่กินข้าวแล้วก็นั่งเล่นกันนิดหน่อยเอง" ไพน์ยกยิ้มออกมาในทันทีก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวดานิกาอย่างเอ็นดู "น้องดาเนี้ยน่ารักที่สุดเลยแบบนี้พี่ก็หลงลแย่เลยสิ"
"...พะ...พี่ไพน์เนี้ยปากหวานตลอดเลยนะคะ ดาว่ารีบไปกันดีกว่านะ" ดานิกาหน้าแดงระเรื่อด้วยความอาย
"จ้าๆ คาดเข็มขัดด้วย"
ไพน์พูดด้วยรอยยิ้มและแน่นอนดานิกายอมทำตามอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มขับรถออกมาจากหน้ามหาวิทยาลัยในทันทีก่อนจะออกสู่ถนนใหญ่ที่การจราจรคับคั่งพอสมควรเพื่อไปยังคอนโดรังรักที่เขาเอาไว้ใช้กกดานิกาไม่ใช่แค่ดานิกาคนเดียวหรอกความจริงก็ผู้หญิงคนอื่นด้วยก็นะจืดชืดแบบดานิกามันหาความเร้าใจไม่ได้สักนิด
@คอนโดไพน์
ดานิกางวนอยู่กับการทำอาหารส่วนไพน์กำลังนั่งทำงานอยู่ เด็กสาวหยิบเอาของสดออกมาจัดการและเนรมิตมันให้กลายเป็นต้มผัดแกงทอดอย่างชำนาญเพราะเธอทำอาหารบ่อย เวลาว่างๆ ก็จะทำทานเองตลอดฝีมือก็จัดว่าใช้ได้เลยแหละ
"เสร็จแล้วค่ะ มาทานข้าวนะคะพี่ไพน์เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย" เด็กสาวยกอาหารขึ้นโต๊ะด้วยรอยยิ้มก่อนจะตักข้าวใส่จานแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับไพน์
"น่าทานจังเลยน้องดาเนี้ยทำอาหารน่าทานตลอดเลยนะ" ไพน์พูดชมดานิกาอย่างเอาใจ
"ขอบคุณค่ะ พี่ไพน์ลองชิมนี้สิคะ" ดานิกาตักปลาสามรสให้ไพน์ "ดาเพิ่งลองหัดทำไม่กี่ครั้งเองอาจจะไม่ค่อยอร่อยนะคะแต่อยากทำให้พี่ไพน์ทานเห็นว่าพี่ไพน์ชอบ"
"อร่อยดีนิ ฝีมือน้องดาอร่อยทุกอย่างแหละเพราะพี่ชอบ" ไพน์พูดชมดานิกาอย่างยกยอด้วยรอยยิ้มหวานเพื่อหลอกล่อดานิกาให้ตายใจและตกอยู่ในห้วงเสน่หาของเขา
ความจริงรสชาติมันไม่ได้แย่หรอกอร่อยมากด้วยซ้ำ ดานิกาเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมมากทั้งรูปร่างหน้าตานิสัยรวมถึงงานบ้านงานเรือนเหมาะแก่การเอามาเป็นแม่ของลูกแต่ติดอย่างเดียวที่ดานิกาดันเกิดมาเป็นหงส์
หงส์ที่มังกรเกลียด
หลังจากที่ทานข้าวเสร็จดานิกาก็จัดการล้างถ้วยจานก่อนจะเดินออกมายังด้านนอกก็พบว่าไพน์กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ที่โซฟา เด็กสาวเดินตรงไปนั่งข้างๆ ร่างสูงก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย
"ดาขอกลับตอนสองทุ่มนะคะ"
"ได้จ้ะ นี่เพิ่งทุ่มเองดูหนังเป็นเพื่อนพี่ก่อนนะ"
ไพน์ดึงตัวดานิกาเข้ามากอดซึ่งเด็กสาวเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร มือหนาลูบลงที่ต้นแขนบางเบาๆ จนดานิกาหวิวเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อได้กลิ่นอายฟีโรโมนของผู้ชายจากกายของไพน์มันทำให้หัวใจของดานิกาสั่นไหวไม่น้อย
"เราคบกันมากี่เดือนแล้ว? "
"น่าจะสี่ห้าเดือนแล้วมั้งคะ พี่ไพน์ถามทำไมเหรอคะ? " ดานิกาเงยหน้ามองไพน์
"...พะ...พี่ไพน์จะทำอะ อื้อออ"
แต่แทนที่จะได้คำตอบจากไพน์อีกฝ่ายกลับเลือกจะไม่ตอบคำถามแล้วกดจูบลงมาบนริมฝีปากบางหวานแทนจนดานิการ้องออกมาอย่างตกใจแต่จะเอียงใบหน้าหลบก็ไม่ทันเสียแล้วเลยถูกริมฝีปากหนากดจูบลงมาเต็มๆ มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างออกไปอย่างขัดขืนเพราะถึงเธอจะเคยจูบกับไพน์มาก่อนแต่ใช่ว่าเธอจะชินเสมอไปนิแถมครั้งนี้ไพน์ก็เล่นเธอแบบไม่ทันตั้งตัวด้วย
ตุบ!
"อ๊ะ! พะ...พี่ไพน์จะทำอะไรคะ? " ดานิกาเบิกตากว้างเมื่อถูกไพน์ดันตัวจนล้มลงมานอนราบที่พื้นโซฟาโดยมีอีกฝ่ายคร่อมทับอยู่ด้านบน
ไพน์ยกยิ้มออกมาบางๆ ในขณะที่มือก็ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกนั่นยิ่งทำให้ดานิกาหน้าเสียลงด้วยความระแวงเพราะสถานการณ์แบบนี้มันไม่น่าไว้วางใจสักนิด เด็กสาวรีบยกแขนดันตัวไพน์ออกไปในทันทีเพื่อหวังจะลุกขึ้นตั้งหลักก่อนแต่ในตอนนี้ตัวไพน์กลับหนักมากหรือเป็นเธอเองที่ไม่มีแรง
"...พะ...พี่ไพน์ถอดเสื้อทำไมคะ? "
"ก็สิ่งที่พี่จะทำกับน้องดาหลังจากนี้มันไม่ต้องใช้เสื้อผ้าไง น้องดาเองก็น่าจะถอดเป็นเพื่อนพี่นะมาเดี๋ยวพี่ถอดให้" ไพน์แสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาเลื่อนไปยังเสื้อนักศึกษาบางในทันทีก่อนจะพยายามปลดมันออกโดยที่ดานิกาเองก็พยายามขัดขืนเช่นกัน
"...ยะ...อย่านะคะพี่ไพน์ อย่าถอดนะคะ"
หมับ!
“อ๊ะ!”
ไพน์กดแขนของดานิกาเอาไว้ข้างหัวก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มละมุน “น้องดาไม่รักพี่เหรอ เราคบกันมานานแหละนะให้พี่ได้เป็นเจ้าของน้องดาในทุกๆ อย่างนะครับ”
ดานิกาขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยดวงตาคู่สวยฉายแววลังเลอย่างชัดเจนตอนนี้เหมือนหัวใจเธอกำลังเถียงกันอยู่ ใจหนึ่งก็บอกให้ยอมพี่ไพน์ทุกอย่างส่วนอีกใจก็บอกว่าอย่ายอมจนเธอไม่รู้จะเลือกทางไหนดี เธอรักพี่ไพน์และอยากทำให้พี่ไพน์มีความสุขถ้าความสุขของพี่ไพน์คือเรื่องนี้เธอก็ควรยอมใช่ไหม
“...อ๊ะ...พะ...พี่ไพน์”
ดานิกายังไม่ทันคิดได้ตัดสินใจอะไรด้วยซ้ำ ริมฝีปากหนาที่ชุ่มชื้นของไพน์ก็กดจูบลงมาบนซอกคอของเธอและกำลังล่ามลึกลงไปยังเนินอก มือที่แสนไวของพี่ไพน์กำลังปลดกระดุมเสื้อเธอออกโดยที่เธอขัดขืนอะไรไม่ได้มากสักนิดเหมือนร่างกายกำลังหมดเรี่ยวแรง ภายในตัวเธอมันร้อนผ่าวไปหมด
ไพน์ปรายตามองดานิกาเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มบางออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังอ่อนลงอย่างชัดเจนมือไม้นี่เริ่มไร้เรี่ยวแรงก็อย่างว่านั่นแหละผู้หญิงก็ประโลมง่ายจะตายพูดนิดพูดหน่อยใช้ความหวานเข้าหลอกล่อก็ยอมหมดแล้วโดยเฉพาะผู้หญิงใสซื่อแบบดานิกา ยังไงวันนี้เขาก็ต้องรวบหัวรวบหางอีกฝ่ายให้ได้เพราะมันนานเกินไปแล้วไม่อยากจะสร้างความผูกพันไปมากกว่านี้จะได้เริ่มแผนเสียที
และวันนี้ก็เป็นวันที่เหมาะที่สุดแล้วเพราะไอ้สารเลวดีนไม่อยู่สายเขาบอกมาว่ามันไปดูงานต่างประเทศความจริงเขากับดานิกาก็เกือบจะทำเรื่องแบบนี้กันหลายครั้งแล้วแต่ทุกครั้งมีไอ้ดีนมาคอยขัดขวางตลอดโทรจิกน้องสาวมันอยู่นั่นแหละแต่วันนี้มันคงไม่มีเวลามาโทรจิกน้องสาวมันหรอก เรียกว่าทางสะดวกเลยถ้าไม่ทำวันนี้และจะทำวันไหนล่ะ
คืนนี้เขาจะขย้ำหงส์ตัวน้อยตัวนี้ให้แหลกลาญคาอุ้งเล็บเลย
- Writer
