"Hiç duymadın mı?" Kısık ve keskin sesiyle, yüzümü sıcak göğüsünün üstünden kaldırıp, karanlıkları harelerine hapsetmiş adamın, gözlerine baktım. Sessizliğimle dudağının bir kenarı usulca yukarı doğru kıvrıldı. Elini başıma götürüp, tekrar göğsüne yaslanmamı sağladıktan sonra tehlikeli ve vaat dolu sesi kulaklarımda çınladı.
"İnsan olduğunu ne zaman söyleyecektin Angelica?"
22.BÖLÜM
Yalan... Zor durumda kaldığımızda ilk başvurduğumuz ve bir gün mutlak gerçeğin ortaya çıktığı, spontane gelişen bir olaydı. Bakışlarında ise yalana asla yer yoktu.
"B-ben..."
"Şşht. Şu an bundan daha önemli bir durum var. Hastasın ve ben ilk kez böyle bir durumla karşı karşıya olduğum için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum." Kısık sesi saçlarımın arasında kaybolurken, onun teninden bana yayılan huzura
