แค้นรักปักอก

1 จุดเริ่ม จุดแค้น

1

จุดเริ่ม จุดแค้น

วีนัสที่เดินเข้ามาในบ้านของเธอเห็นเวนิสนั่งร้องไห้เสียใจเพราะเธอโดนชายหนุ่มที่ขับรถมาชนเธอแล้วก็ได้คบหากันแต่ไม่นานเขาก็หายไปจากเธอโดยไม่บอกกล่าวเธอสักคำ

“เวนิสเลิกร้องไห้ได้แล้วไปกินข้าวกันวันนี้ฉันเลี้ยงเอง” วีนัสที่เล่นหวยแล้วบังเอิญถูกเลขท้ายสองตัวจึงอยากเลี้ยงข้าวพี่สาวของเธอแต่เธอไม่รู้เลยว่าการอกหักในครั้งนี้ของพี่สาวไม่ได้อกหักธรรมดาเพราะการอกหักครั้งนี้เธอมีหนี้แถมมาด้วยหนึ่งล้านบาท

“พี่ไม่หิวเธอไปกินเถอะ พี่ไม่อยากกินอะไรเลยพี่ขอตัวไปนอนก่อนนะ” เวนิสพูดจบก็เดินตาบวมขึ้นไปบนห้องนอนทันที

“สงสัยคนนี้คาดหวังมากเลยเสียใจมากอย่างนี้” วีนัสส่ายหน้าให้กับพี่สาวที่เจ็บไม่รู้จักจำเลยสักครั้ง

“อีกไม่เกินสองวันก็คงหาใหม่อีกอย่างเคย” วีนัสส่ายหน้าเป็นครั้งที่สองพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

“ถ้าพ่อกับแม่รับรู้ก็ช่วยดลบันดาลให้เวนิสเลิกบ้าตามหาเนื้อคู่สักที เหนื่อยแทนจริงๆ” วีนัสส่ายหน้าเป็นครั้งที่สามพร้อมกับลุกไปหยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่เพื่อขับมอเตอร์ไซค์ออกไปกินข้าวกับเพื่อน

วีนัสที่เห็นพี่สาวของเธอตามหารักแท้อย่างนี้มาหลายครั้งและทุกครั้งพี่สาวของเธอก็ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจอย่างนี้ทุกที แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าครั้งนี้จะทำให้พี่สาวของเธอเป็นหนี้มากมาย

ในขณะที่เวนิสนอนร้องไห้อยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นที่หน้าบ้านของเธอ “เวนิสอยู่หรือเปล่าพอดีมาจากเงินกู้ที่เธอไปกู้มาให้เวลาห้านาทีลงมาเจอกันข้างล่างถ้าไม่อย่างนั้นจะบุกเข้าไปถึงห้องนอนเลย” เวนิสที่ได้ยินอย่างนี้ก็รีบลงมาข้างล่างด้วยความตกใจ

“มาแล้วๆ อย่าเสียงดังเดี๋ยวชาวบ้านก็ตกใจกันหมดหรอก” เวนิสพูดขึ้นกับคนที่เธอเข้าไปกู้เงินด้วยแต่เขาไม่ได้เป็นเจ้าของเงินก้อนนั้น

“วันนี้เธอต้องเข้าไปคุยเรื่องหนี้ที่เธอยืมมาเพราะวันนี้มันครบหนึ่งเดือนแล้วที่เธอไปยืมมา”

“ครบหนึ่งเดือนแล้วทำไมในสัญญามันบอกว่าหนึ่งปีไม่ใช่หรือไง” เวนิสพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของชายอ้วนผู้นั้น

“นี่เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าในสัญญามันบอกว่าหนึ่งเดือนนี่คือลายเซ็นต์ของเธอ” เวนิสหยิบมันมาอ่านอย่างละเอียดและมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

“ถ้าเธอไม่อยากให้บ้านหลังนี้โดนยึดเธอก็ไปคุยกับนายของฉันให้รู้เรื่อง” ชายอ้วนคนนั้นพูดขึ้นมายิ่งทำให้เธอกลัวมากขึ้น

“พวกนายโกงฉันทำไมถึงได้เป็นคนอย่างนี้” เวนิสพูดออกมาทั้งน้ำตาเพราะเธอไม่อยากเสียบ้านหลังนี้ไปบ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อกับแม่ที่ทิ้งไว้ให้เธอกับน้องสาวอยู่ด้วยกัน

“อย่าพูดมาจะไปดีๆ หรือจะให้ฉันสั่งคนมาขนของออกจากบ้านหลังนี้” ชายอ้วนคนนั้นพูดจบแล้วก็เตรียมกดมือถือเพื่อเรียกให้คนมาขนของออกจากบ้านของเธอ

“โอเคๆ ไปก็ไป” เวนิสพูดแล้วก็เดินไปหยิบกุญแจรถของเธอแต่ชายอ้วนคนนั้นไม่ให้เธอขับรถไปเอง

“ไม่ต้องไปกับฉัน ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกเพราะเจ้านายของฉันสั่งไว้ไม่ให้ใครยุ่งกับเธอเด็ดขาด” เวนิสเริ่มสงสัยว่าเจ้านายที่ชายอ้วนหมายถึงเขาเป็นใครกันแน่ทำไมต้องห้ามไม่ให้ใครยุ่งกับเธอ

“เวนิสจะไปไหน” วีนัสที่กลับมาเร็วเพราะเธอตัดสินใจไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนแต่เธอออกไปซื้อของมาทำกับข้าวให้พี่สาวของเธอกิน

“พี่ไปธุระเดี๋ยวกลับมาไม่ต้องห่วง” เวนิสพูดแค่นั้นก็ขึ้นรถไปกับชายอ้วนคนนั้น เธอพูดแค่นั้นเพราะเธอไม่อยากให้น้องสาวของเธอเป็นห่วง

วีนัสไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพี่สาวของเธอกำลังทำอะไรและเป็นอะไรกันแน่เพราะพี่สาวของเธอไม่ยอมบอกอะไรกับเธอเลยสักนิด

“เวนิสทำไมชอบทำให้น้องเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ถ้าพ่อกับแม่ยังอยู่จะบอกพ่อกับแม่ให้ลงโทษให้เข็ดเลย รักแท้อะไรตามหาอยู่ได้มันมีที่ไหนรักแท้” วีนัสนั่งดูทีวีไปก็บ่ยให้พี่สาวไปอย่างอารมณ์เสียและมีความกังวลเพราะเป็นห่วงพี่สาวของเธอ

วีนัสนั่งรอพี่สาวของเธออยู่ที่บ้านด้วยความกังวลใจ เธอพยายามโทรหาพี่สาวของเธอแต่โทรหายังไงก็โทรไม่ติดเพราะเธอปิดมือถือไว้

“เวนิสเป็นยังไงบ้างเนี่ย ไปกับใครก็ไม่รู้ น้องเป็นห่วงรู้มั้ยเวนิส” วีนัสนั่งมองเวลาที่หน้าจอมือถือของเธอ ยิ่งมองเวลาก็ยิ่งเดินช้าจนเธอรู้สึกอึดอัด

วีนัสเดินกลับไปกลับมาภายในบ้านของเธอ สายตาชะเง้อมองที่หน้าบ้านเพื่อดูว่าพี่สาวของเธอกลับมาหรือยัง

วีนัสมองที่หน้าบ้านสลับกับหน้าจอมือถือของเธอว่าตอนนี้เวลาเท่าไรแล้ว

วีนัสรอพี่สาวจนเหนื่อย พี่สาวของเธอก็ไม่กลับมาบ้านสักที เธอได้แต่รออย่างมีความหวังว่าพี่สาวของเธอต้องไม่เป็นอะไร ต้องปลอดภัย เธอคิดในแง่ดีไว้เพราะเธอไม่อยากคิดมากไปก่อนเพราะแค่นี้เธอก็กังวลมาก ๆ

วีนัสนั่งรอพี่สาวจนเธอเผลอหลับไปบนโซฟาภายในบ้านของเธอ วีนัสเธออยู่กับพี่สาวแค่สองคนเพราะพ่อกับแม่ของเธอได้จากไปแล้วทั้งสองคน