Uğultuların arasında sıkışıp kaldım. Beni akademiden göndermek isteyen Sevil Hanım şimdi kendisi gidiyordu. İlk başta çok tartışıyorduk ama ona alışmıştım. Hatta onu sevmeye bile başlamıştım. Bana neden kendisini anlattığını şimdi anlıyorum. Bir gün bunun ortaya çıkacağını biliyordu. Açığa alınacak kadar büyük bir suç mu bu yaptığı ki? Kendince bizleri korumaya çalışmış. " Sevil Hanım nerde şimdi?" dedim Cengiz hocaya.
" Odasına çıktı. Bakanlık memurları yarım saat içinde onu binadan çıkaracak." Bakanlık? Bir de bu çıktı iyi mi?
" Peki onu görebilir miyim?" Hiç değilse son kez görebileyim. Ne diyorum ben, ne son kezi?
" Emir Bey bile yanına giremiyor. Bir süre Sevil Hanımı göremeyeceğiz." Bu gerçek yüzüme tokat gibi çarptı. Bir daha belki de hiç göremeyeceğiz.
Panik halindeydim şu an.
