(หย่า!)ให้รักกลับมา

ตอนที่ 7 รักแท้แพ้มารยา

ตอนที่ 7

รักแท้แพ้มารยา

อรรัมภาสะดุ้งกับคำพูดและการมาพบเห็นเธอและพุฒ ที่กำลังสนทนากัน เมื่อดารินเข้ามาพุฒจึงรีบวิ่งหนีไปในทันที

"คุณริน!" อรรัมภาพูดขึ้น พร้อมกับตาเบิกกว้างเพราะตกใจ

"ฉันว่าแล้วแกมันต้องเป็นหนอนบ่อนไส้ แกต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างที่จะทำให้ฉันและนัยต้องผิดใจกัน ฉันดูไม่ผิดจริงๆ "

ดารินพูดพร้อมกับเดินเข้าไปและใช้มืออีกข้างบีบเข้าไปที่คอของอรรัมภา สายตาของดารินตอนนี้แข็งกร้าวดุดันและโกรธเกรี้ยวที่เห็นอรรัมภา กำลังพบปะพูดคุยกับใคร

ดารินใช้มืออีกข้างยกขึ้นมาบีบคอของอรรัมภาแรงขึ้น จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก อรรัมภาจึงยกมือของตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะแกะมือของดารินออกจากลำคอของเธอ

"อึกก~ค..คุณริน ป..ปล่อยอร" อรรัมภาพูดขึ้นทั้งๆที่ลมหายใจแทบจะไม่มี แต่ในเมื่อดารินไม่สนใจและพยายามจะฆ่าเธอลงตรงนี้ อรรัมภาก็ไม่ยอมเช่นกัน

"ปล่อยกู! " อรรัมภาพูดขึ้น

"แกพูดว่าอะไรนะ "

ดารินชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดออกจากปากของอรรัมภา นั่นยิ่งทำให้ดารินโมโหมากยิ่งขึ้น ดารินออกแรงบีบคอของอรรัมภาเพิ่มขึ้นตอนนี้เธอหวังจะให้อรรัมภาหมดลมหายใจอยู่ตรงนี้

"ถึงมึงจะฆ่ากูตายตรงนี้ ผัวมึงก็ไม่มีวันรักคนอย่างมึง ยิ่งมึงทำแบบนี้ กูยิ่งจะทำให้ผัวของมึงเกลียดมึงมากขึ้นกว่าเดิม ที่ผ่านมามึงทำกับกูไว้เยอะ ครั้งนี้กูจะทำให้มึงรู้สึกและสำนึกได้สักที อีริน!" อรรัมภายิ่งพูดออกมาแบบนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของดารินพลุ่งพล่านเพิ่มเป็นทวีคูณ

อรรัมภาต่อหน้าอย่างลับหลังอีกอย่าง หากตอนนั้น เธอไม่แยกพวกเขาออกจากกัน ป่านนี้ธีรนัยก็คงจะล้มละลายไปแล้ว ดารินรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอรรัมภาเพียงแต่ไม่พูดออกมา เพราะไม่อยากจะพูดจาทิ่มแทงจิตใจของธีรนัย

แต่ในเมื่อวันนี้เธอเห็นกับตา ได้เห็นธาตุแท้ของอรรัมภาในตอนนี้เธอจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะยังไงผู้หญิงคนนี้จะไม่มีวันทำให้ธีรนัยต้องตกอยู่ในความลำบากอย่างแน่นอน

อรรัมภาเริ่มจะหายใจไม่ออก แต่ก็ยังพูดยั่วยุให้ดารินนั้นเพิ่มทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น เมื่อมองเห็นธีรนัยเดินมาตั้งแต่ไกลๆ ธีรนัยมองเห็นดารินที่กำลังทำร้ายอรรัมภา เขารีบวิ่งเข้ามากระชากดารินออกจากตัวของอรรัมภาจนทำให้ดารินนั้นล้มลงไปอย่างแรงเธอเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยสีหน้าที่โมโหสุดขีดและขาดสติ

"อร คุณเป็นอะไรมากไหมแล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?" ธีรนัยถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเพราะเห็นเธอกำลังถูกดารินทำร้าย

อรรัมภาไม่พูดอะไรเธอแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้ออกมาอย่างสตรีผู้อ่อนแอต่อหน้าดาริน เธอสวมกอดทธีรนัยต่อหน้าของดาริน ซึ่งเขาก็กอดตอบเธอกลับเพื่อเป็นการปลอบใจ เพราะเห็นอยู่ตำตาว่าดารินนั้นกำลังทำร้ายอรรัมภาอยู่

อรรัมภามองมาที่ดาริน สายตาที่เยาะเย้ยของเธอทำให้ดารินลุกขึ้นจะวิ่งเข้าทำร้ายอรรัมภาอีก นั่นยิ่งทำให้ดารินสวมกอดธีรนัยแน่นขึ้น เขาผลักดารินล้มอีกเป็นครั้งที่สอง และครั้งนี้ดูจะแรงกว่าเดิม

"รินที่ผ่านมาผมพยายามทำความเข้าใจและพยายามลดทิฐิที่คุณทำกับผมมาโดยตลอด ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมนั้นคิดผิดที่แต่งงานกับผู้หญิงใจร้ายเลวทรามเช่นคุณ ต่อจากนี้คุณพิจารณาตัวเองให้ดีๆหากคุณไม่เปลี่ยนแปลงเราทั้งสองคนก็คงอยู่ร่วมกันไม่ได้ ไปเถอะอร" เขาพูดขึ้นอย่างเข้าข้างอรรัมภาเพราะสิ่งที่เขาเห็นนั้นมันไม่ต้องการคำอธิบายใดอีกแล้ว

"หยุดนะธีรนัย คุณจะไม่ฟังอะไรจากฉันบ้างเลยหรือยังไง! " ดารินพูดขึ้นตามหลังสามีที่กำลังเดินจูงแขนคนอื่นไปต่อหน้าต่อตา

"ผมไม่จำเป็นต้องฟังอะไรจากคุณเพราะสิ่งที่ผมเห็นมันเด่นชัดอยู่แล้วว่าคุณอยากเอาชีวิตอร นับตั้งแต่ตอนนี้ อยู่ห่างจากผมต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเลยยิ่งดี!"

ธีรนัยพูดขึ้นเขาไม่เคยที่จะฟังเหตุผลจากเธอเลยแม้แต่นิด ความรักของเธอที่เคยคิดว่าจะหล่อเลี้ยงหัวใจของเขาเพื่อให้ได้เขามา แต่เธอคิดผิดมาตลอด

ดาริน ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อน้ำตาไหลหยดลงทั้งสองเบ้าตามือกำแน่น ในใจมีแต่ความเคียดแค้นชิงชังอรรัมภามากขึ้น ผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหนก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนและความอัปยศให้กับคนผู้นั้น ไม่ว่าธีรนัยจะโกรธหรือเกลียดเธอขนาดไหน เธอก็จะไม่มีวันปล่อยให้คนอย่างอรรัมภาต้องทำให้เขาเสียใจอย่างแน่นอน

....

ในวันต่อมาดารินจ้างนักสืบให้ไปสืบประวัติของอรรัมภา และผู้ชายที่อรรัมภานัดเจอ เธอจะได้รู้สักทีว่าอรรัมภาเข้ามาในชีวิตของธีรนัยและเธออีกทำไมในเมื่อก็รู้ว่าเธอกับธีรนัยแต่งงานกันไปแล้ว

เมื่อนักสืบหาข้อมูลมาแล้วซองกระดาษสีน้ำตาลถูกยื่นมาให้กับดารินดารินนั่งลงและเปิดซองกระดาษนั้นอย่างอุ่นใจเมื่อเปิดออกอ่านประวัติของอรรัมภาและผู้ชายคนนั้น ทำให้ดารินต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพราะตกใจกับสิ่งที่เธอได้รับรู้

เลวที่สุด! ดารินคิด เมื่อรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวของอรรัมภาแล้ว ดารินเก็บซองกระดาษที่มีข้อมูลของอรรัมภาทั้งหมดใส่ไว้ในตู้เซฟของตัวเองและปิดรหัสอย่างดี ต่อจากนี้เธอจะกระชากหน้ากากของอรรัมภาออกมาให้ธีรนัยได้ตาสว่างด้วยตัวของเธอเอง

....

ธีรนัยกลับมาที่บ้านแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อดารินยืนอยู่ต่อหน้าของเขา เขาจะเดินผ่านเธอไปโดยไม่สนใจแต่ดารินกลับคว้าแขนของเขาเอาไว้

"นัยคะ รินมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ" ดารินพูดขึ้น

ธีรนัยก้มลงมองมือเรียวยาวของดารินที่จับมาที่ข้อมือของเขา ตั้งแต่วันนั้นธีรนัยก็ไม่ค่อยที่จะพบหน้าของเธอ แต่ดูเหมือนจะไปสนิทสนมกับอรรัมภามากยิ่งขึ้น

"แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ตอนนี้ผมไม่ต้องการที่จะพูดอะไรกับคุณทั้งนั้น ถ้าคุณเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ดีกว่านี้และมีเหตุผลมากกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกัน"

ธีรนัยพูดขึ้นแล้วสะบัดแขนออกจากมืองามของดาริน จากนั้นเขาเดินกลับเข้าห้องไป ปล่อยให้ดารินยืนอยู่ตรงนั้น

ดีเหมือนกันเย็นชากับเธอให้มากๆไปดีกับอรรัมภาให้เยอะๆ หากว่าเธอกระชากหน้ากากของผู้หญิงเลวผู้ชายชั่วคนนั้นออกมา คนที่คุณควรจะขอโทษควรจะเป็นชั้นต่างหาก ดารินยืนคิด

จากนั้นเธอก็ลงมาและมองเห็นอรรัมภากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ขอบของสระว่ายน้ำ ดารินคิดขึ้นมาได้ทันที เธอจะต้องลงไปสั่งสอนอรรัมภา ที่วันนั้นริอาจต่อกรกับเธอ

ดารินเห็นดังนั้นเธอเดินลงไปที่ขอบสระว่ายน้ำขณะที่อรรัมภากำลังหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่เมื่อพูดจบเธอหันหน้ากลับมาแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นดารินยืนอยู่ต่อหน้าในมือของเธอถือแก้วไวน์อยู่สายตามองมาที่อรรัมภาอย่างดูถูก

"คิดจะวางแผนอะไรกับผัวของเธออีกละ" ดารินพูด

อรรัมภาไม่รู้จะโต้ตอบด้วยคำใด เธอจึงคิดจะเบี่ยงตัวและเดินหนีจากดารินไป แต่ดารินกับกระชากแขนของอรรัมภาไว้

"จะไปไหนฉันพูดแทงใจดำเธอใช่ไหมล่ะ" ดารินพูดขึ้นพร้อมสีหน้าที่เยาะเย้ยในมือถือแก้วไวน์ส่ายไปมา

"ปล่อยค่ะคุณริน ฉันพูดกับคุณดีๆแล้วนะ" อรรัมภาพูดขึ้น พร้อมกับจ้องไปที่หน้าของดาริน

"แกอย่าคิดนะว่ามีนัยให้ท้ายแกอยู่ ถึงยังไงเขาก็เป็นสามีฉัน อย่าทำให้ฉันต้องโมโหและเกลียดเธอไปมากกว่านี้! รีบออกไปจากชีวิตนัยซะ " ดารินพูดขึ้น

"แล้วยังไงคะ คุณอยากให้สามีรักอยากให้สามีหลงคุณ คุณก็ไปทำตัวของคุณให้ดีสิคะไม่ใช่มาตามติดด่าฉันแบบนี้"

อรรัมภาตอบกลับดารินไปอย่าเจ็บแสบ พร้อมกับแกะมือของดารินที่กำแขนของเธอแน่นออกอย่างแรง จากนั้นก็กำลังจะเดินไป

คำพูดของอรรัมภา ทิ่มแทงใจดำของเธออย่างตรงจุด ทำให้ดารินนั้นโมโหและขาดสติขึ้นมาอีกรอบ เธอปาแก้วไวน์ในมือลงกับขอบสระจนแตกกระจาย พร้อมกับเดินเข้าไปดึงกระชากผมอรรัมภาจนเธอหน้าหงาย

อรรัมภาฮึดสู้ดารินในทันทีทั้งคู่ดึงกระชากกันไปมาจนพลัดตกสระน้ำลงไป ดารินรีบว่ายน้ำเข้าไปและกดหัวของอรรัมภาลงไปในน้ำ อรรัมภาก็ไม่ยอม เธอก็กระชากดารินไปเช่นกัน ตอนนี้ดารินเสียท่าให้อรรัมภาที่สู้เธอขึ้นมาจนดารินแทบจะหมดแรง

แม่บ้านต่างวิ่งเข้ามาและกรีดร้อง ทำให้ธีรนัยที่นั่งอยู่ในห้องได้ยินเสียงและรีบวิ่งลงมา เขาไม่รอช้าก็โดดลงน้ำไปในทันที แต่คนที่เขาช่วยขึ้นมากับเป็นอรรัมภา ธีรนัยเมื่อพาชอรรัมภาขึ้นมาได้แล้ว เขาไม่ได้สนใจดารินเลยแม้แต่น้อย เขาพาอรรัมภาเข้าไปด้านในในทันที

ส่วนดารินที่กำลังจะหมดแรงถูกแม่บ้านและคนสวนกระโดดลงมาช่วยเธอให้ขึ้นไปจากสระน้ำดารินหอบเหนื่อยนั่งอยู่ตรงขอบสระและมองทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้าน น้ำตาไหลรินนออกมาอย่างเจ็บปวด มันคงสุดทางที่จะเยียวยาแล้วสินะเธอคิด

แม่บ้านพาดารินขึ้นไปข้างบน เธอนั่งนิ่งตัวเปียกมองกระจกอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง น้ำตาไหลออกมาอย่าเจ็บปวด อยู่ตรงนั้นไม่มีแม้แต่เสียงร้องไห้หรือโวยวายใดๆออกมา

ถ้าคิดว่าทุกอย่างที่ทำคงจะสุดหนทางแล้ว ต่อจากนี้มีแค่เวลาทำใจก็คงจะเพียงพอ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการเลยก็แล้วกัน เธอคงจะช่วยอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเธอนอนลงเพราะรู้สึกปวดหัวและครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อหัวถึงหมอน อาการเหนื่อยและเพลียของเธอก็หลับลงไป

ในช่วงเย็น ดารินรู้สึกตัวขึ้นมาแต่อาการปวดหัวกลับปวดขึ้นมาอย่างมากมายพร้อมกับอาการปวดไปทั้งลำตัว เธอรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้เธอกำลังจะไม่สบาย ดารินค่อยๆลุกขึ้นและลงไปด้านล่างเพื่อจะไปบอกให้ธีรนัยพาเธอไปหาหมอ

แต่เมื่อลงมา ภาพบาดตาก็ทำให้ดารินต้องปวดใจขึ้นมาอีก อาการปวดหัวยิ่งเพิ่มมากขึ้น เมื่อมองเห็นธีรนัยนั่งทานข้าวเย็นกับอรรัมภา พร้อมกับตักอาหารให้กันไปมา รอยยิ้มที่ธีรนัยมอบให้อรรัมภานั้นเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยที่จะมอบให้เธอเลยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

ดารินพยายามใจแข็งและเดินผ่านพวกเขาไป ตอนนี้เธอไม่อยากจะทักทายอะไรเพราะเธอแทบจะไม่มีแรงอะไรเลย เมื่อธีรนัยมองเห็นดารินที่เดินลงมา เขารีบนั่งพิงพนักเก้าอี้และรวบช้อนทันที ดารินได้แต่หยุดมองพฤติกรรมที่เขากระทำต่อเธอในตอนนี้ เธอไม่อาจพูดอะไรได้ไม่อาจจะแสดงความก้าวร้าวอะไรออกมา

ดารินเดินออกไปที่รถเธอควรจะไปหาหมออีกอย่างเธอไม่อาจพึ่งพาใครได้อีกเลยในเมื่อสามีของเธอก็ไม่ได้สนใจห่วงใยถามไถ่อะไรเธอเลย ทำไมเธอจะต้องสนใจเขาด้วย

ดารินเดินผ่านพวกเขาออกไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยและใบหน้าซีดเผือด นั่นยิ่งทำให้ธีรนัยแปลกใจและมองตามดารินไปทันที พลางคิดขึ้นมาในใจ ทำผิดแล้วยังลอยหน้าลอยตาออกไปข้างนอกอีก

ดารินค่อยๆสตาร์ทรถ อาการปวดหัวปวดเนื้อปวดตัวทำให้เธอรู้สึกอ่อนแรงแต่ก็ต้องใจแข็งเพราะคิดว่าคงไม่อาจจะพึ่งใครได้อีกแล้ว เธอขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลอย่างเหน็ดเหนื่อย

เมื่อไปถึงปรากฏว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่ คุณหมอให้เธอแอดมิดที่โรงพยาบาล ตอนนี้เธอไม่อาจปฏิเสธได้เธอต้องการการพักผ่อน ธีรนัยจะรู้ไหมนะว่าเธอไม่สบายขนาดนี้ แต่ก็ช่างเถอะในเมื่อสนใจเขามากเท่าไหร่เขายิ่งเกลียดมากขึ้นเท่านั้น

หากครั้งนี้เธอหายป่วยแล้ว เธอจะไม่ยุ่งแล้วจะจัดการขอหย่าจากเขาในทันทีแม้จะเจ็บปวดมากมาย เธอก็จะไม่ร้องขอความรักจากเขาอีกต่อไป ทุกอย่างจะต้องจบลงเมื่อเธอกลับไป

จบตอนที่ 7