(หย่า!)ให้รักกลับมา

ตอนที่ 6 แผลในกายไม่เท่าแผลในใจ

ตอนที่ 6

แผลในกายไม่เท่าแผลในใจ

ในเช้าวันต่อมาดารินลงมาด้านล่าง แผลที่ข้อศอกและหัวเข่าของเธอ เธอใส่ยาด้วยตัวของเธอเอง วันนี้ดารินดูจะเงียบเป็นพิเศษ เธอลงมานั่งที่โต๊ะทานข้าวพร้อมกับเขา แต่สายตาของเธอกลับไม่มองเขาเลย

ธีรนัยวางโทรศัพท์ลงและมองมาที่ดารินที่กำลังนั่งทานข้าว ดูเหมือนเธอจะหิวสินะเมื่อคืนคงไม่ได้ทานอะไร มัวแต่ทำท่าหึงหวงอยู่นั่นแถมยังถูกเขา...

"ริน เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษ" ธีรนัยพูดขึ้น

ดารินได้ยินสิ่งที่เขาพูดเธอหั่นไส้กรอกแล้วเอาเข้าปากไปในทันทีด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง เธอไม่พูดอะไรได้แต่ทานข้าวต่อไป

"ทำไม คุณโกรธผมคุณด่าผมคุณจะต่อว่าผมยังไงคุณก็ว่ามาเลยอย่าทำแบบนี้ผมไม่ชอบ" ธีรนัยพูดขึ้น

นั่นทำให้ดารินหยุดทานอาหารและวางช้อนลงไปที่จานของเธอสายตาเพ่งมองมาที่เขานิ่ง จนธีรนัยเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

"เอาอย่างนี้ เพื่อเป็นการขอโทษงั้นวันนี้ผมจะพาคุณไปทานข้าวเย็นข้างนอกดีไหม " เขาพูดขึ้น

หัวเอ๋ยหัวใจ หัวใจของดารินมันรู้สึกพองโตที่ได้ฟังคำพูดของธีรนัย เธอค่อยๆยิ้มออกมาและเดินเข้าไปกอดและหอมเขาในทันทีโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

"เอาล่ะพอได้แล้ว อย่าเข้าใกล้ผมแบบนี้อีก ถือซะว่าข้าวเย็นวันนี้เป็นการไถ่โทษที่ผมทำไม่ดีกับคุณ" ธีรนัยพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นรินจะแต่งตัวรอนะคะ" ดารินพูดพร้อมรอยยิ้มและหายโกรธธีรนัยเป็นปลิดทิ้ง แค่เขาเอาใจใส่เธอแค่เพียงเล็กน้อยเท่านี้เธอก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อถึงตอนเย็น ธีรนัยมารับดารินที่บ้านและออกไปทานข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาพาเธอมานั่งและสั่งอาหาร อาหารทยอยมาเสิร์ฟ

ดารินเท้าคางขึ้นและจ้องมองหน้าของธีรนัยสามีที่เธอหลงรักและหลงใหลมานานแสนนาน ไม่ว่าเขาจะเย็นชาหรือร้ายกาจกับเธอแค่ไหน เธอก็ไม่อาจที่จะตัดใจให้หมดรักเขาได้เสียที

เมื่อทั้งคู่กำลังจะเริ่มทานอาหารอยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของธีรนัยก็ดังขึ้น

"อย่ารับสายได้ไหม?" ดารินพูดขึ้นพร้อมกับสายตาอ้อนวอน

ธีรนัยได้ฟังดังนั้นเขาตัดสายทิ้งไปทันที แต่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นต่อๆกันจนในที่สุดธีรนัยก็ลุกขึ้นและรับสายทันทีต่อหน้าของดาริน

?"คุณ นัยคะ ช่วยอรด้วย" เสียงจากปลายสายพูดขึ้นทำให้ธีรนัยที่ได้รับฟังลุกขึ้นยืนในทันที

?"อรคุณอยู่ที่ไหนตอนนี้?"

?"อยู่ที่บ้านค่ะ พี่พุฒติดหนี้การพนันพวกเจ้าหนี้มาตามถึงบ้าน ตอนนี้อรไม่รู้จะไปไหน และไม่รู้จะพึ่งพาใคร คุณนัยช่วยอรด้วยนะคะ ช่วยอรด้วยค่ะ ฮือ~~"

ธีรนัยได้ฟังดังนั้นเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอยู่ๆเขาก็เดินออกไปโดยลืมไปว่าเขากำลังมาทานข้าวกับภรรยาของตัวเอง ดารินร้องเรียกตามหลังเขาแต่เขาแม้จะหันกลับมาสนใจเธอเพียงเล็กน้อยก็ยังไม่มี ไม่นานรถก็แล่นออกไป

ดารินยืนมองรถของเขาแล่นออกไป ตัวของเธอนั้นแข็งทื่อในใจเต้นตุบตับรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก แต่ครั้งนี้ดารินกลับไม่ร้องและไม่วิ่งตามเขา จนเธอนั้นกลับไปที่บ้านด้วยตัวเอง การรักใครมากๆ จนไม่อยากที่จะเสียเขาไปบางครั้งก็เหมือนกับหลอกตัวเอง คิดเข้าข้างตัวเองเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวต้องการ ดารินถอนหายใจเข้าออกอย่างลึกๆเพื่อระงับสติอารมณ์ของตัวเอง

ดารินกลับมาถึงบ้านแต่ก็ไม่พบว่าธีรนัยนั้นกลับมาแล้ว เขายังคงอยู่กับอรรัมภาอย่างแน่นอน ทำไมนะ อรรัมภาชอบมาวอแวกับคนที่มีครอบครัวและแต่งงานไปแล้ว ถ้าหากเป็นผู้หญิงที่ดี ก็คงไม่คิดถึงสามีของชาวบ้านแบบนี้ ดารินคิด

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆในตอนกลางดึก กระเป๋าเสื้อผ้าของอรรัมภาถูกลากเข้ามาที่บ้านของเธอและสามี ธีรนัยประคองอรรัมภาที่เดินร้องไห้เข้ามา

"คุณนัย คุณกำลังทำผิดนะ"ดารินพูดขึ้น

"อรเขาไม่มีที่ไป ผมอยากให้คุณใจกว้างกว่านี้อย่างน้อยอรเขาก็..กำลังลำบาก" ธีรนัยพูดขึ้น

"อรไม่เป็นไรค่ะ เพื่อความสบายใจอรขอไปอยู่ที่อื่นก็ได้ค่ะ" อรรัมภาดึงกระเป๋าจากมือของธีรนัยและกำลังจะเดินออกไป

"คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นในเมื่อผมอนุญาตให้อยู่ใครๆก็ขวางผมไม่ได้!" ธีรนัยพูดขึ้น

"นัย!" ดารินอึ้งในคำพูดของเขา ไม่เคยคิดเลยว่าธีรนัยจะไม่เคยลืมอรรัมภาได้ แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆสุดท้ายเขาก็พาเธอเข้ามาหยามหัวใจของเธออยากเจ็บปวด อีกคนก็หน้าด้าน อีกคนก็ลืมอดีตไม่ลง ดารินไม่รู้จะต่อต้านด้วยคำพูดใดได้แต่หันหลังและกลับเข้าห้องของเธอ

ดารินนั่งลงที่เตียงนอนอย่างโมโห อรรัมภาดูแล้วเหมือนจะเข้ามาเพื่อทำให้เธอและธีรนัยนั้นแตกแยกกัน ไม่ยอมเธอไม่มีวันยอมเด็ดขาดเธอจะทำให้อรรัมภาต้องระเห็จออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ดารินตาแข็งขึ้นมาและกำมือแน่น

...

"คุณนัยขอบคุณมากนะคะที่เป็นที่พึ่งให้กับอร อรคงอยู่ที่นี่ไม่นานหรอกค่ะ อรกลัวว่าคุณดารินจะเข้าใจผิด และอรก็ไม่อยากเป็นสาเหตุนั้นให้กับคุณทั้งสองคนค่ะ"

"คุณอยู่อย่างสบายใจเถอะอร เรื่องของคุณผมจะอธิบายให้ดารินเข้าใจเอง ดารินเขาเป็นคนโกรธง่ายหายไว รินต้องเข้าใจอย่างแน่นอน" ธีรนัยพูดขึ้น

...

ในวันต่อมา

ธีรนัยออกไปทำงานตั้งแต่เช้าดารินตื่นขึ้นมาและลงมาในช่วงสายแต่เมื่อลงมาก็พบกับอรรัมภา เธอรีบเดินเข้ามาและถือถ้วยข้าวต้มมาวางให้กับดารินเพื่อให้เธอได้ทานเป็นข้าวเช้า

ดารินก้มมองที่ถ้วยข้าวต้มที่อรรัมภาวางไว้ให้เธอ อยู่ๆดารินก็ลุกขึ้นและยกถ้วยข้าวต้มน้ำขึ้นราดไปที่หัวของอรัมภา

"ไม่ต้องมาสู่รู้ว่าฉันอยากกินอะไร อย่ามายุ่งกับฉันแบบนี้อีกฉันเกลียดเธอ" ดารินวางถ้วยข้าวต้มนั้นลงและเดินกลับขึ้นไป

อรรัมภาที่ถูกกระทำ เธอยืนนิ่งสายตาแข็งกร้าวมองตามหลังของดารินที่เดินกลับขึ้นห้องของเธอไป จากนั้นอรรัมภาก็กลับเข้าห้องของเธอไป

ในตอนเย็น เมื่อธีรนัยกลับมาเขานั่งลงที่โซฟาวันนี้ดูท่าทางเขาจะเหนื่อยเป็นพิเศษอยู่ๆแก้วน้ำเย็นก็ถูกยื่นมาให้ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยื่นแก้วน้ำมาให้เขา อรรัมภายื่นแก้วน้ำเย็นมาให้เขา เมื่อธีรนัยกำลังจะยื่นมือออกไปรับแก้วน้ำนั้นก็ถูกปัดตกลงไปแต่กระจายลงที่พื้น

"ริน คุณทำบ้าอะไร คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!"

"คุณจะไม่ให้ฉันบ้าได้ยังไง นังนี่มันเป็นใครก็ไม่รู้มันไม่ใช่เมียคุณด้วยซ้ำ คนที่ควรจะดูแลคุณควรเป็นรินต่างหาก รินเป็นเมียคุณนะนัย!"

อรรัมภาได้ฟังแบบนั้นเธอรีบถอยออกไปพร้อมกับร้องไห้ออกมา ธีรนัยลุกขึ้นและเดินไปประคองอรรัมภาต่อหน้าของดารินทันที ทำให้ดารินยิ่งคลั่งมากขึ้นกว่าเดิม

"กรี๊ดดด~~มันมากเกินไปแล้วนะ อีอร อีหน้าด้าน คุณก็ด้วย หรือว่าพวกคุณเป็นชู้กัน!" ดารินพูดขึ้น

"หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว คุณควรไปพักสมองพักประสาทพักความคิดชั่วๆของคุณได้แล้ว"

"ฉันเป็นเมียคุณนะธีรนัย!"

"พอสักทีเถอะดาริน"

"คุณจะให้รินพอได้ยังไง คุณจะไม่ให้ลิ้นคลั่งได้ยังไง ในเมื่อผู้หญิงอีกคนทำตัวอย่างกับว่าเป็นเมียของคุณ "

"พอสักทีเถอะคุณคิดมากเกินไปแล้ว ไปเถอะอรอย่าไปสนใจ คนนิสัยแย่ๆแบบนี้เลย" ธีรนัยพูดขึ้น

"คนที่นิสัยแย่ไม่ใช่ริน แต่เป็นมันต่างหาก คนที่คิดจะแย่ง คุณจากรินไป"

"อรเขาไม่เคยคิดแย่งผม แต่คนที่แย่งผมมาจากอรก็คือคุณ !" พูดจบธีรนัยก็เดินประคองออนออกไป ดารินค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงและร้องไห้ออกมา ความเจ็บปวดมันทับถมเข้ามาในใจของเธอ จนไม่อาจจะหยุดร้องได้

ธีรนัยเดินมาส่งอรรัมภาที่หน้าประตูห้อง อรรัมภาหันหน้ามาแล้วจับมือของธีรนัยขึ้นมา

"ถ้าการอยู่ของอรมันทำให้พวกคุณต้องมีเรื่องกันวันนี้อรจะขอย้ายออกไปค่ะ" อรรัมภาพูดขึ้น

"คุณจะไปอยู่ที่ไหน อรคุณอดทนอีกนิด อยู่ที่นี่ไปก่อนเพื่อความปลอดภัย แล้วผมก็จะได้สบายใจด้วย"

"แต่ว่า.."

"คุณอย่าได้ห่วงเรื่องของดารินเลยนะ " ธีรนัยพูดขึ้น อรรัมภาที่ได้ยินเธอก้มหน้าลงด้วยใบหน้าที่สร้อยเศร้าพร้อมกับน้ำตาเธอพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบรับในคำพูดของเขา

...

เสียงประตูห้องถูกเคาะดังมาจากข้างนอก ดารินเดินออกไปเปิดประตูในทันทีเพราะรู้ว่าต้องเป็นธีรนัยที่จะเข้ามาพูดเรื่องอรรัมภา เธอก็อยากรู้เช่นกันสรุปธีรนัยจะทำเช่นไรและจะพูดอะไรกับเธออีก

"ดาริน ผมอยากให้คุณเห็นใจอรเหมือนกับที่ผมเห็นใจเธอ"

"รินต่างหากที่อยากให้คุณเห็นใจรินและคิดถึงรินคิดถึงจิตใจของริน "

"ผมเข้าใจว่าคุณไม่ชอบอร ผมรู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว อรจะอยู่ที่นี่ไม่นานหรอก ผมกำลังหาที่อยู่ใหม่ที่ปลอดภัยสำหรับเขา แล้วคุณก็จะได้สบายใจด้วย ถ้าคุณไม่ชอบอร คุณก็อย่าพยายามพบหน้าของเธอก็แล้วกันถือว่าผมขอร้องได้ไหม"

ดารินรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยที่อย่างน้อยธีรนัยก็ยังเห็นแก่ความรู้สึกของเธอและเข้ามาอธิบายกับเธอตรงๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วจะให้เธอไม่คิดอะไรเลยก็เป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าหากธีรนัยขอร้อง เธอก็จะยอมเขาอีกสักครั้งหนึ่ง

"ได้รินจะพยายามทำตามที่คุณบอก แต่ช่วยบอกคนของคุณด้วยว่าอย่ามายุ่งกับรินแค่นั้นพอ"

เมื่อทั้งคู่เคลียร์ใจกันเสร็จเรียบร้อยรินรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อยอาจจะไม่ทั้งหมดเพราะยังรู้สึกไม่ดีกีับอรรัมภามากๆ ในความรู้สึกของเธอเหมือนอรรัมภาตั้งใจเข้าหาธีรนัย แต่เธอก็พยายามสะบัดความคิดนั้นออก เซ้นต์ของผู้หญิงทำไมจะดูกันไม่ออก

เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันกลับไปที่ห้องของตัวเอง ธีรนัยเปิดประตูเข้ามาในห้องเขานั่งลงอย่างหมดแรง ตอนนี้ความสับสนในใจมันวุ่นวายไปหมด เขาจะต้องแก้ปัญหานี้ให้ได้โดยเร็ว

ในตอนกลางดึกดูทุกคนจะหลับไปหมดแล้วตอนนี้ไฟทุกดวงปิดไปจนหมดเหลือแค่ไฟประตูรั้วและหน้าบ้านเท่านั้น ดารินพยายามข่มตานอนให้หลับแต่ทำยังไงก็หลับไม่ลงเสียทีเพราะมัวแต่คิดในเรื่องที่เกิดขึ้นเธอจะจัดการกับปัญหาของตัวเองอย่างไรดี

ดารินลุกขึ้นและจะเดินออกมาสวนหย่อมหน้าบ้านเพื่ออยากจะใช้ความคิดอะไรบางอย่างแต่อยู่ๆ เธอก็เห็นใครคนหนึ่งทำลับๆล่อๆไปมา

ดารินรีบแอบตรงหลังพุ่มไม้ทันทีและค่อยๆย่องตามคนๆนั้นไป นั่นอรรัมภากำลังจะไปไหน ดารินแอบเดินตามอรรัมภาไป เธอเดินไปที่รั้วแล้วพบกับผู้ชายคนหนึ่ง

ทั้งคู่จับมือกันแน่น ซึ่งมีรั้วเหล็กเป็นตัวกั้นกลาง ดารินเบิกตากว้างและยกมือขึ้นมาปิดปากในใจก็นึกแค้นขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้อสรพิษชัดๆ มารยาร้อยเล่มเกวียนของมันจะเข้ามาทำลายธีรนัยอย่างแน่นอน

ดารินแอบพยายามเงี่ยหูฟังทั้งคู่ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่ก็ได้ยินไม่ถนัด สุดท้ายเธอก็อดทนไม่ไหวแสดงตัวออกไปต่อหน้าของทั้งคู่ทันที

"อรรัมภา ที่แท้แกมันก็แค่ผู้หญิงจอมปลอม"

จบตอนที่ 6