ตอนที่ 13
เรื่องจริงยิ่งกว่าในนิยาย
ดารินขึ้นรถเมล์กลับบ้านไปที่ห้องพักของเธอ เมื่อกลับมาเธอทำความสะอาดบ้านอย่างรวดเร็วและอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปยังที่ที่เธอต้องอาศัยนอนมาตลอดหลายปี
เสื้อผ้าธรรมดาที่เธอใส่ แม้จะไม่ใช่แบรนด์เนมที่เคยสวม แต่เสื้อผ้าของเธอก็สะอาดและส่งให้เธอดูดีในสายตาของผู้คนที่มองมา
สองเท้าก้าวเข้ามาพร้อมกับสองมือที่ถือถุงอาหารญี่ปุ่นที่มีคนใจดีมอบให้เธอมา ประตูห้อง 203 ค่อยๆเปิดขึ้น
ใช่แล้ว! ณ ที่แห่งนี้เป็นห้องพิเศษของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในทุกๆวันเธอต้องรีบเลิกงานและมาดูแลคนที่เธอรักที่สุดในชีวิตของเธอ
"แม่!" เสียงเล็กๆบนเตียงผู้ป่วยดังขึ้น พร้อมกับสายพะรุงพะรังที่ตัวของเขา
เสียงเรียกดังขึ้น ทำให้ดารินยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอรีบเดินเข้าไปกอดหอมคนที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยพร้อมทั้งสายน้ำเกลือระโยงระยาง
"น้องภีม แม่มีของมาฝาก" ดารินพูดขึ้น เธอรีบแกะของทั้งหมดที่ธี
