ล่ามรักเจ้าสาวมาเฟีย

คนเลือดเย็น

อิคคิวเลือดเย็นกว่าที่ทุกคนรู้....เขาลงมือฆ่าคนได้ ถ้าหากเขาคิดจะทำมัน!!

"ฉันรู้อย่างนั้นมาเสมอ เพราะเป็นมาเฟีย มาเฟียจำเป็นต้องโหดร้าย เขาเป็นอย่างนั้น เขาร้ายกาจและเกรี้ยวกราด ทุกทีหากเขาปราถนา เขาต้องได้ หากไม่ได้อย่างหวัง หมาป่าก็ย่อมกระหายหิว!!

ปัง!!!!

ร่างที่กำลังแช่กายอยู่ในอ่างอาบน้ำสะดุ้งเฮือก หายใจไม่ทั่วท้อง พอจะรู้ว่าเสียงปืนที่ดังกัมปนาทนั้นมาจากไหน ในคฤหาสถ์กว้างใหญ่นี้เป็นของตระกูลอรรถบริรักษ์ ธุรกิจเทาๆในความดูแลของพวกเขาเฟื่องฟู หญิงสาวรู้นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ว่าชีวิตหลังจากนี้จะต้องพึ่งพาเหล่ามาเฟีย พวกเขาดีกับนาเดียร์ ให้ที่อยู่ ให้การศึกษา รวมถึงแม่ที่ป่วยอยู่ก็ได้รับการรักษาพยาบาลอย่างดี

ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีก ดูเหมือนว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ยินเสียงปืนดังคือตอนที่อิคคิวปลิดชีพผู้ชายคนนั้นที่บังอาจทรยศเอาข้อมูลของอรรถบริรักษ์ไปให้ศรัตรู

แต่ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีก?

หญิงสาวไม่ลงไป ทุกครั้งที่มีเสียงปืนดังในคฤหาถน์หญิงสาวจะเก็บตัวอยู่ในห้อง อาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศไม่ปกติที่เกิดขึ้น แต่เชื่อว่าจะได้คำอธิบายจากปากอิคคิว

มือเล็กเอื้อมไปหยิบชุดที่อิคคิวให้ไว้ ผ้าแนบเนื้อที่เจ้าตัวบอกหนักแน่นให้หล่อนใส่ไว้แล้วเขาจะมาหา มานอนด้วยในคืนนี้

อิคคิวเคยย้ำเสมอว่าหากหล่อนอยู่แต่ในห้องหล่อนจะปลอดภัย หากมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากลไม่ต้องออกไป

ร่างอรชรทิ้งตัวลงนอน กระสับกระส่ายมากจนไม่อาจหลับตาลง เหตุการณ์วันนี้ไม่เหมือนทุกๆที พวกมาเฟียโหดเหี้ยม แต่ทุกๆครั้งอิคคิวมักเป็นผู้คุมเกมส์

ก๊อกๆๆ

คนที่รออยู่นานลุกมาส่องดูที่ตาแมว มองลอดออกไปจึงรู้ว่าเป็นเขา

แกร๊กกก

หญิงสาวเปิดประตูเห็นอีกคนใบหน้าซีดเซียว มองไปที่แขนซ้ายเห็นของเหลวสีแดงไหลอาบ

"อิคคิว!!เกิดอะไรขึ้น"

"พวกหนอนบ่อนใส้....มันกลับมารังควาน ฉันฆ่ามันไปแล้ว"

ไม่เคยมีครั้งไหนที่อิคคิวจะเป็นฝ่ายเพรี้ยงพล้ำ แต่ครั้งนี้เจ็บตัวมา ยิ่งย้ำชัดว่ามีคนปองร้ายหมายชีวิตเขาและมันรุกล้ำเข้าใกล้ฝ่าเหล่าคนดูแล แฝงตัวเข้ามาใกล้ทุกที

"เข้ามาก่อนอิคคิว ฉันจะดูแลนายเอง"

หญิงสาวจัดแจงให้ร่างสูงโปร่งนั้นนอนลงบนโซฟาในห้อง แกะกระดุมออกจากเสื้อเชิตสีขาวแปดเปื้อนเลือด สายตาเป็นกังวลฉายชัดบนใบหน้านวล เห็นร่องรอยถูกของมีคมปักลงไปที่ท่อนแขนของชายหนุ่ม

"เจ็บมากมั้ย?"

หล่อนถามคนที่นั่งนิ่ง สายตาดุดันนั้นยังมีแววโกรธแค้น

"ไม่เจ็บหรอก...ฉันฆ่ามันไปแล้ว....มันทำฉันเจ็บ ต้องแลกด้วยชีวิตของมัน"

อิคคิวกำหมัดแน่น นาเดียร์หยิบเครื่องมือทำแผลออกมา หล่อนใช้ก้อนสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อแต้มลงไปบนบาดแผล อิคคิวนิ่งไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาว เขาทำราวกับว่าบาดแผลที่แขนนั้นเป็นเรื่องปกติสามัญ

"เสร็จแล้ว"

นาเดียร์บอกหลังจากที่พันท่อนแขนนั้นด้วยผ้าก๊อซ อิคคิวหันกลับา เขาไม่พูดอะไรแต่ดวงตานั้นระยิบระยับ มันปนเปไปหมดทั้งชื่นชมและขอบคุณ

"เธอน่ารักเป็นบ้า ให้ตายสิ"

เขาบอกในขณะที่รวบร่างบางเข้ามาวางคางลงบนบ่าเล็ก หลับตาลงลืมเรื่องแสนชั่วร้ายภายนอก ปล่อยให้กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสตรีในอ้อมแขนพาเข้าสู่ความผ่อนคลาย

"เราอยู่ที่นี่กันไม่ได้แล้ว....มันอันตรายเกินไป"

อิคคิวกระซิบบอกเสียงพร่าเลือน

"เราจะไปอยู่ที่ไหนกัน?....เราเคยย้ายบ้านกันมาแล้ว จากภูเก็ตมาอยู่กรุงเทพ แล้วนี่นายจะพาฉันไปไหนอีก"

"เซฟเฮาส์ที่เชียงราย"

อิคคิวบอกฉันอย่างนั้น ฉันเองแค่อยากมีชีวิตปกติ เรียนหนังสือ ไม่ต้องมีคนคอยไปรับไปส่งไปคอยรักษาความปลอดภัยอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

"พรุ่งนี้มีสอบ นายเองก็มี แล้วแบบนี้นายจะทำข้อสอบไหวมั้ย?"

"ฉันไหว....เธอติวให้ทุกวันแบบนี้....สบายมาก"

เขาว่าในขณะที่เริ่มซุกไซร้แก้มเนียน

"นอนได้แล้วนะ....นายควรนอนพัก"

นาเดียร์เบี่ยงตัวหลบลุกขึ้นเดินไปหยิบยาฆ่าเชื้อในลิ้นชักออกมาแกะใส่มือ จัดแจงรินน้ำลงในแก้วใสและยื่นให้เขา

"กินยานี่ซะแล้วนอนพัก"

อิคคิวรับไป เขากลืนเม็ดยานั้นลงไป ดื่มน้ำตาม เอนกายในท่าสบายๆบนเตียงกว้าง รั้งเอวเล็กของคนตัวนุ่มนิ่มมากอดไว้

"ฉันไว้ใจเธอได้ใช่มั้ย? เธอจะอยู่ข้างฉันอย่างนี้เสมอใช่มั้ย?"

นาเดียร์นอนฟังเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะ ระยะใกล้ชิดแนบกายที่มีให้กันทุกๆวันนั้นก่อเกิดบางอย่างที่ไม่อาจบอกได้ว่ามันคืออะไร แต่ความผูกพันที่ผ่านมาตลอดหลายปีมันทำให้รู้ว่าเธอห่วงเขามากแค่ไหน

"ได้สิ....หน้าที่ดูแลนายมันคือหน้าที่ฉัน"

ดวงตาดุดันคู่นั้นกลับส่องประกาย กระชับกอดแน่นขึ้น สายตาประกายนั้นระยิบระยับอย่างปิดไม่มิด เขาดีใจที่อีฝ่ายยินยอมให้เข้าใกล้มาขนาดนี้แต่โดยดี

"เห้อ....ฉันชักจะรอไม่ไหวแล้ว....ต้องนานแค่ไหนกัน?"

เขาถามอย่างนั้นอีกแล้ว มือใหญ่ดึงรั้งข้อมือเล็ก นำทางให้มือเล็กไปสัมผัสความยิ่งใหญ่ที่กำลังตื่นตัว นาเดียร์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง แต่สายตาวิงวอนนั้นก็ยังส่งมาให้ไม่หยุด หมอนี่ชักเอาแต่ใจเกินไปแล้ว

"จับมันไว้ได้มั้ย?........ฉันชอบให้เธอจับ"

เขาร้องขอ เสียงกระพริบนั้นแหบพร่า ลมหายใจนั้นรุนแรงบ่งบอกว่าเขามีอารมณ์ปรารถนาที่กำลังหมุนวนอยู่ในร่างกายอย่างไม่อาจปิดบัง

อิคคิวบอกหลับตาพริ้ม...นาเดียร์จับความอุ่นร้อนนั้นลูบเบาๆ มันสู้มือและผงาดแข็ง เขายิ่งเพิ่มแรงกอดและซุกใบหน้ามาที่ซอกคอหายใจแรงมากขึ้น

"คืนนี้นายต้องนอนก่อนนะ...มานี่มา ฉันกอดนายเอง"

หญิงสาวบอกขยับไปกอดเขาไว้ พลันความปราถนาแรงกล้าก็กลับกลายเป็นความอบอุ่น เขาหลับลงไปพร้อมๆกับเธอ ปล่อยให้ความอบอุ่นเหล่านั้น่อยๆรักษาบาดแผล นาเดียร์ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงต้องยินยอมให้เขาทุกอย่างเสียทุกทีไป

...........................................................

ใครอ่านอยู่แสดงตัวด้วยนะคะ^^