“ระ...เรื่องนี้เป็นเพียงการเข้าใจผิดกันเท่านั้นเพคะ มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด”
จ้าวหลี่เสวียนมองไปยังเจียงจื่ออิ๋งที่แม้แต่จะยืนเองยังไม่ไหวจากนั้นจึงหันกลับไปมองกู้เยี่ยนชิงและฮูหยินใหญ่กู้อีกครั้ง
“เรื่องเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ ท่านโบยนางจนเนื้อแตกเช่นนี้ยังจะกล้าเอ่ยว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีก ไม่ทราบว่ากฎข้อใดของตระกูลกู้ที่สามารถสั่งให้โบยนายของจวนได้อย่างนั้นหรือ ไม่ว่านางจะทำผิดมากเพียงใดท่านก็ไม่สามารถโบยนางให้เป็นที่อับอายแก่บ่าวไพร่ได้ หรือต่อให้นางสังหารคนตายท่านก็ควรจับนางส่งให้ทางการ มิใช่กระทำการตามใจตนเช่นนี้ หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปด้านนอก ท่านคิดว่าเสนาบดีกู้จะยังกล้าเดินเงยหน้าอยู่ในเมืองหลวงได้อีกหรือไม่”
ไม่มีคำใดจะสามารถยกขึ้นมาเอ่ยเพื่อโต้แย้งกับชายหนุ่มได้เลย เจียงจื่ออิ๋งดวงตาแดงก่ำน้ำตาที่คลอหน่วยจวนเจียนจะหยดลงมาบัดนี้ได้พังทลายลงมาเหมือนกับหัวใจของนาง ความอัดอั้น
