“เจ้ากำลังได้รับบาดเจ็บ รีบลงมาจากเตียงด้วยเหตุใด เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องร้อนใจต่อให้พวกนางได้จดหมายฉบับนั้นไป ก็ไม่มีทางรู้แน่นอนว่าข้าเขียนอะไรเอาไว้ด้านใน เว้นเสียแต่ว่านางจะให้บุตรชายของนางอ่าน แต่เรื่องนี้ข้าคิดว่ากู้เยี่ยนชิงไม่น่าจะรู้เรื่องเลวร้ายต่างๆ ที่นางทำในจวนตระกูลกู้ นางคงไม่กล้าเปิดเผยให้บุตรชายที่รักรู้เป็นแน่ เจ้าวางใจแล้วพักผ่อนให้หายดีก่อนเถอะ”
เจียงจื่ออิ๋งเอ่ยปลอบสาวใช้ก่อนออกจากห้องของนางมา ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหนักใจ ความจริงนางเองก็ยังไม่มีวิธีตอบโต้แผนการของฮูหยินใหญ่กู้ เว้นเสียแต่ลู่หยวนซีกับองค์ชายรองแคว้นจิ้นจะมาที่นี่ แต่นางจะบอกลู่หยวนซีให้รู้ได้อย่างไรในเมื่อจดหมายยังไปไม่ถึงมือของนาง
ปลายยามโหย่ว (17.00-19.00) เจียงจื่ออิ๋งแต่งกายด้วยชุดขาว บนมวยผมไร้เครื่องประดับแม้แต่ใบหน้าของนางก็ไร้เครื่องประทินโฉม นางที่ปกติจะพิถีพิถันเรื่องการแต่งกาย แต่วันนี
