ร่างอรชรในอาภรณ์สีม่วงขาวที่เท้ายังคงยกค้างอยู่ในท่าถีบ ก่อนจะกลับมายืนสงบนิ่งข้างกายร่างสูงในอาภรณ์สีเดียวกัน ลู่หยวนซีมองไปยังหญิงสาวร่างเปียกโชกนอนพาดอยู่บนม้านั่งที่แทบประคองสติตนเองเอาไว้ไม่ได้ด้วยสายตาเวทนา นางเปิดระบบทำการสแกนหาร่องรอยของอาการบาดเจ็บตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย พบว่ามีเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้นลู่หยวนซีก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หากไม่ได้หมิงเยว่สาวใช้ของเจียงจื่ออิ๋งแบกร่างที่บาดเจ็บออกไปตามให้นางมายังตระกูลกู้ เห็นทีนางคงจะถูกทำร้ายมากไปกว่านี้เป็นแน่ ลู่หยวนซีเหลือบสายตามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังยืนมุงดูเหตุการณ์ทีละคน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงที่มีใบหน้าเรียบเฉยของกู้เยี่ยนชิง เขาสินะที่เป็นพระเอกในนิยาย นี่คงจะเป็นหนึ่งในคำสั่งของผู้เขียนเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นเรื่องในวันนี้คงจะไม่เกิดขึ้น
“หมิงเยว่พานายของเจ้ากลับไปที่เรือนก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไปรักษาให้นางเอง”
ลู่หยวนซ
