“กระหม่อมกลับมาพร้อมกับทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายลุล่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนคุกเข่าลงตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้ยืนอยู่เหนือคนนับล้านแห่งแคว้นจิ้น มู่จื้อหยวนมองร่างสูงสง่าในชุดขาวของราชวงศ์หนุ่มเล็กน้อย ภายในใจนึกริษยาที่คนผู้นี้หายตัวไปนานนับยี่สิบปีแต่ก็ยังได้รับโอกาสให้กลับมายังแผ่นดินเกิดของตน แต่ตัวเขาที่เกิดและเติบโตที่นี่แต่กลับไม่สามารถแสดงตนว่าตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนสกุลเฮ่อเหวิน มิใช่มีเพียงเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนและเฮ่อเหวินเจ๋อเท่านั้น
นิ้วมือทั้งสิบภายใต้แขนเสื้อกำเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นการแสดงของพ่อลูกที่มีต่อกัน แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของมู่จื้อหยวนก็ทำให้ชายหนุ่มต่างวัยทั้งสองที่อยู่ภายในห้องนั้นสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว
“ดี เช่นนั้นใต้เท้ามู่เจ้าออกไปก่อน ส่วนเจ้าองค์ชายรองรายงานทุกอย่างที่อยู่นอกเหนือจากบันทึกเล่มนี้ให้เราฟังหน่อยซิ”
หลังจากที่
