“อึก!!โอ้ก!! แหวะ!!”
เจียงจื่ออิ๋งมองตะเกียบที่กำลังคีบอาหารเข้าปากพลางแสดงสีหน้ารังเกียจ จากนั้นอาการคลื่นเ**ยนก็ตีขึ้นทำเอานางต้องหันไปโก่งคอเพื่อสำรอกเอาน้ำย่อยในกระเพาะออกมาจนหมด หมิงเยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างมองนายหญิงของตนด้วยสายตาตกใจ ก่อนจะรีบเข้าไปลูบหลังให้นาง
“คุณหนูท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านกำลังป่วยเหตุใดถึงได้มีอาการเช่นนี้”
เจียงจื่ออิ๋งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดปากของตน ก่อนที่จะรับน้ำชาจากหมิงเยว่มาล้างปาก
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อาหารพวกนี้ทำให้ข้ารู้สึกอยากจะอาเจียน หมิงเยว่เจ้าไม่เหม็นพวกมันบ้างหรือ”
เจียงจื่ออิ๋งชี้ไปยังอาหารสามสี่อย่างที่วางอยู่ตรงหน้า หมิงเยว่รู้สึกสงสัยจึงยกจานอาหารเหล่านั้นขึ้นมาดมทีละอย่าง แต่ก็ไม่รู้สึกว่าจะมีกลิ่นแปลกประหลาดหรืออะไรปะปนมาเลยสักนิด
“ไม่นี่เจ้าคะ กลิ่นหอมดีออก”
หลังจากที่ดมเสร็จ หมิงเยว่ยังยื่นจานอาหารมาตรงหน้าของเจียงจื่ออ
