หมิงเยว่ลูบหลังนายหญิงของตนด้วยท่าทางเป็นห่วง หากปล่อยเอาไว้เช่นนี้ร่างกายของนางจะต้องรับไม่ไหวแน่ๆ
“ข้าไม่เป็นไร ให้พวกเขาเร่งออกเดินทางเถอะ ได้ยินว่าอีกไม่นานก็จะไปถึงเมืองฝางแล้วพวกเราไปรอลู่หยวนซีที่นั่นก็แล้วกัน”
ผ่านไปสองวัน คณะเดินทางของเจียงจื่ออิ๋งก็ได้หยุดพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองฝาง ทำให้นางได้มีเวลาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ใบหน้าที่เคยซีดขาวของนางแลดูมีเลือดฝาดมากกว่าหลายวันก่อน ทำเอาหมิงเยว่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ใบหน้าของนางก็ดูซูบลงไปไม่น้อยหลังจากที่ทานอะไรไม่ได้มาสองสามวัน
“คุณหนู หมิงเยว่ไม่รู้ว่าควรช่วยท่านอย่างไรได้บ้าง เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าไปตลาดดูว่ามีอะไรพอที่จะซื้อมาให้ท่านลองทานดู”
เจียงจื่ออิ๋งเอนกายลงบนเตียงก่อนหมิงเยว่จะห่มผ้าให้นาง แม้คุณหนูของนางจะเคยบอกหมิงเยว่ที่ให้ทำตัวตามสบายเพราะนางมิได้เป็นสาวใช้แล้ว แต่บ
