“รีบๆ ไปตามองค์รัชทายาทของเจ้ามาเถอะ ข้าจะได้นอนสักที คิดว่าคนที่ต้องอดหลับอดนอนถึงสามวันเพื่อขี่ม้ามาที่นี่ยังจะมีอารมณ์มาดูละครลิงของพวกเจ้าอยู่หรือไม่ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นท่านหญิงหรือองค์หญิงข้าก็ไม่สนใจ หากวันนี้ข้าไม่ได้นอนข้าจะรื้อตำหนักรัชทายาททิ้งซะ”
เอ่ยจบนางก็นั่งเอนหลังยกมือปิดปากหาวอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่สนใจเสียงก่นด่าที่ดังขึ้นข้างหู
“ได้เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ รับรองว่าเราได้เห็นดีกันแน่”
ไป๋เยว่ซินที่ได้รับการเลี้ยงดูจากไทเฮามาตั้งแต่เล็ก นางไม่เคยเห็นผู้ใดในเมืองหลวงอยู่ในสายตา ทำให้นางไม่รู้ว่าตนเองนั้นได้ล่วงเกิดพระพุทธรูปองค์ใหญ่เข้าให้แล้ว
ทันทีที่นางจากไป เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอก็ดังขึ้น เจียงจื่ออิ๋งที่ตามไป๋เยว่ซินไปคิดจะเข้าร่วมเล่นละครน้ำตาใส่ความลู่หยวนซีด้วย นางคิดว่าองค์รัชทายาทจะต้องเชื่อในสิ่งที่พวกนางพูดแน่
“เสด็จพี่หลี่เสวียน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะ
