ลู่หยวนซีเดินตาปิดมาจนถึงโรงเตี๊ยมใหญ่ใจกลางเมืองหลวง นางสั่งจองห้องพักเอาไว้ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโต๊ะตัวหนึ่งริมหน้าต่าง เสี่ยวเอ้ออายุน้อยรีบนำของว่างและน้ำชามาวางลงตรงหน้านาง จากนั้นจึงเดินจากไป
จ้าวหลี่เสวียนที่ตามมาทันนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับนาง ก่อนจะเป็นผู้ลงมือรินน้ำชาให้ทั้งสองด้วยตนเอง
“เจ้าไม่จำเป็นต้องพักที่นี่ เราจัดการเรื่องทุกอย่างแล้วต่อไปเราจะไม่ยินยอมให้ใครก็ตามมาดูหมิ่นเจ้าได้อีก”
ลู่หยวนซีเลิกคิ้วมองร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตนเล็กน้อย ก่อนยกน้ำชาขึ้นจิบ
“พระองค์ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเพื่อหม่อมฉันหรอกเพคะ เกียรติยศหรืออะไรนั่นหาได้สำคัญไม่ อีกอย่างหากทำให้พระคู่หมั้นของพระองค์ทรงลำบากใจ ต่อไปหม่อมฉันไหนเลยจะกล้าเดินในเมืองหลวงได้อีก”
เอ่ยจบลู่หยวนซีก็ลุกเดินขึ้นไปยังชั้นสองห้องที่ตนเองจองเอาไว้ ราวกับว่ามิได้รู้สึกอันใดเกี่ยวกับเรื่องที่เขาหมั้นหมายเลย จ้าวหลี่เสวีย
