“เจ้าเคยทานเคเอฟซีหรือไม่”
เป็นคำพูดแรกที่ออกมาจากปากของลู่หยวนซีหลังจากที่สาวใช้ของเจียงจื่ออิ๋งออกจากห้องไป
“เจ้า...เธอ เป็นคนที่มาจากอนาคตเหมือนกันหรือ”
สรรพนามที่เจียงจื่ออิ๋งใช้กับนางทำให้ลู่หยวนซีแน่ใจแล้วว่าตนไม่ได้คิดไปเอง
“ทั้งใช่และไม่ใช่ค่ะ ความจริงที่นี่เป็นเพียงเรื่องราวในนิยายเล่มหนึ่ง หากว่าเป็นก่อนหน้านี้คุณถูกผู้เขียนควบคุมเอาไว้ฉันคงคุยกับคุณแบบนี้ไม่ได้”
เจียงจื่ออิ๋งตกใจจนหาเสียงของตนเองไม่เจอ ทะลุมิติเข้ามาในนิยายว่าแย่แล้ว นี่ตนยังกลายมาเป็นตัวละครที่ถูกควบคุมราวกับหุ่นเชิดด้วยอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่า ทุกครั้งที่คิดจะทำตามใจตนเองมักจะมีเสียงดังขึ้นมาในหัวทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ อย่างนี้ก็ชัดแล้วว่าทำไมตนถึงได้รู้สึกเกลียดชังและอยากจะหาเรื่องผู้หญิงคนนี้นัก
“เธอช่วยฉันทำไม ก่อนหน้านี้ฉันหาเรื่องเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เธอ...ไม่โกรธหรือ”
นำเสียงของเจียงจื่ออิ๋
