“คุณชายใหญ่กู้เองหรือ”
เอ่ยเพียงเท่านั้นจ้าวหลี่เสวียนก็หันมาสนใจสตรีทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างกายตน
“พวกเจ้าสองคนตามเราเข้าประตูของเชื้อพระวงศ์เถิด สายมากแล้ว ยังต้องไปเตรียมตัวต้อนรับราชทูตจากแคว้นจิ้นอีก”
เอ่ยจบร่างสูงก็เดินสาวเท้าไปอีกทาง ด้านหลังมีสตรีใบหน้างดงามสองนางเดินตามไม่ห่าง คนหนึ่งดูอ่อนหวานแต่สงบนิ่งอีกคนดูสง่างามและเฉียบคม ทำเอาผู้ที่ผ่านไปมาต้องหยุดมองพวกนางด้วยสายตาตกตะลึง
กู้เยี่ยนชิงที่เห็นฮูหยินของตนไม่สนใจ เขาทำได้เพียงส่งเสียงหึ!ออกมาก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินหันหลังเข้าประตูของขุนนางไปอย่างอารมณ์เสีย อนุทั้งสองที่ไม่เข้าใจว่าสามีของตนโมโหอะไรก็รีบวิ่งตามไปด้วยท่าทางงุนงง
“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ช่วยหม่อมฉันเพคะ”
เจียงจื่ออิ๋งยอบกายลงด้วยท่าทางอ่อนช้อย จ้าวหลี่เสวียนเหลือบสายตามองนางเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ในเมื่อเราทำตามคำขอของเจ้า ตัวเจ้าเองก็ต้องทำงานของตนให้เต็มที่เ
