“ไล่ผมเหรอ ”
“ ไม่ได้ไล่ค่ะ แค่กลัวคนอื่นมาเห็น ”
เธอเบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกมือหนาจับเข้าที่คางอย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา
“ ถ้าไม่ได้ไล่ แล้วทำไมไม่กล้ามองหน้า ไม่ได้เจอกันแค่สามวัน ทำเป็นรังเกียจผมแล้วหรอ
หรือไม่อยากให้แม่คุณรักษาต่อในโรงพยาบาลของผมแล้ว ” พอเขาเอาเรื่องแม่มาขู่พราวก็ใจสั่น
“ ไม่ใช่นะคะ มันไม่ใช่แบบนั้น ”พราวเสียงอ่อนลงทันที และยอมมองสบตากับเขา
“ไปนอนกับผม”เขาจับมือเธอแน่น กระชากให้ตามออกไป
“คุณเฮเดนคะ อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ ถ้าพราวไปนอนกับคุณ แล้วผู้จัดการกลับมาที่นี่ไม่เจอ มันจะวุ่นวายเอานะคะ ” เธอรีบเอ่ยห้าม
เมื่อเขาเอาแต่ใจ จนไม่ยอมฟังอะไรเลย
“ก็ช่างหัวผู้จัดการคุณสิ”
น้ำเสียงเขาฟังดูหงุดหงิดมาก ร่างสูงไม่แม้แต่จะหันกลับมามองพราวเลย เขาเอาแต่ลากเธอให้เดินตามไปตามทางเดิน แรงบีบที่ข้อมือมันแน่นจนเธอต้องเดินตามอย่างขัดขืนไม่ได้
แต่ก็ไม่กล้าร้อง ทำเพียงเม
