หลังจากที่ร่างบางถูกดันให้นอนราบลงไปบนโซฟา เฮเดนก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจนาน สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยด้วยความกระหาย น้ำเสียงอ้อมแอ้มและท่าทางเดียงสาที่ปนความยั่วยวนของพราว กลับยิ่งจุดไฟในกายเขาให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม
“เจ็บคอเหรอ... งั้นเปลี่ยนมาใช้ส่วนอื่นแทนแล้วกัน”
เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูหอมกรุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กที่นอนระทวยอยู่ใต้ร่างด้วยความพอใจ มือหนารั้งเสื้อชิ้นบางออกจากเรือนร่างระหงอย่างรวดเร็ว บราเซียตัวจิ๋วถูกปลดตะขอและโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี
พรึบ..
“อ๊ะ!”
พราวสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบเข้ากับผิวเนื้อเนียนละเอียด แต่เพียงชั่วพริบตา ความเย็นนั้นก็ถูกทดแทนด้วยสายตาเร่าร้อนของคนบนร่างแทน
“พราว… คุณสวยมาก บอกให้ผมชื่นใจทีว่าผมเป็นคนแรกจริงๆ” เสียงพึมพำชวนขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป
"คุณเฮเดน... อย่ามองนะ...
