Language of Flowers I & II

17th Flower - Peonies

WARNING! This chapter is NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS!

SIX: COMPASSION

 Lester's POV

Aksidenteng narinig ko yung pinag-uusapan nina Drake at nung babaeng bumisita sakanya. Si Christine, sa pagkaka-alam ko ay ikakasal na siya't bumisita lang kay Drake para imbitahin. Pero nung araw na bumisita siya, may mga narinig akong hindi ko akalaing maririnig ko kay Drake..

Iyon ay ang..

"Mahal na mahal ko si Kale." Hindi ko nga alam kung ano ang ire-react ko nang marinig iyon, lalabas kasi sana ako ng Infirmary dahil na bo-boring ako sa loob, pero hindi ko alam na sa labas pala sila nag-uusap. May nagugustuhan pala ngayon ni Drake.. Pero hindi manlang niya i-kwento sakin! Sino kaya yung babaeng iyon? Sigurado akong ang malas niya dahil nagustuhan siya ni Drake na suplado HAHAHA! 

Hindi ko alam kung tatawa ba ako nung mga oras na iyon, pero hindi ako tumawa.. Humiga nalang ulit ako doon sa kama't pinagmasdan ang kisame.. 

Hanggang sa nang buksan niya yung pinto.. Umarte akong wala akong narinig.. 

Iyon lang naman yung narinig ko eh. Yung mahal na mahal niya si.. Nakalimutan ko na yung pangalan.

Medyo matagal na rin kaming magkakilala ni Drake, dito nga ako pumupunta lagi pag wala akong maka-usap, sakanya ko rin sinabi halos lahat ng sikreto ko bukod kay Rik. Ewan ko.. Pakiramdam ko na kahit masungit siya, hindi niya ipagkakalat ang mga sikreto ko. Hindi niya nga sinabi sa Principal itong pinagga-ga-gawa ko eh. May mga sabi-sabi na pero.. Ngunit hindi pa nila napapatunayan iyon..

Umuwi akong walang kasabay..

Pumasok ako sa pinto ng bahay namin..

Nakita kong nakatayo't mukhang inaabangan ako ng mga hindi totoong magulang ko..

"Lester... Kanina ka pa namin hinihintay.." Kanina pa? That's unusual.. Bakit nila ako hihintayin? Itra-trato na ba nila akong anak at hindi tagapagmana? tss.

"may gusto sana kaming ipakilala sayo.." Narinig kong sabi ni Dad..

Tumaas naman ang isa kong kilay. Sino naman kaya?

"Ito nga pala si Mike.." Nakita kong may lumabas na maliit na bata sa likuran ni Ma at nakahawak pa sa damit nito.. "Simula ngayon, kapatid mo na siya.." Nakita kong nakangiti ang hindi ko totoong magulang.. "9 years old palang siya kaya alagaan mo siyang mabuti.." Nanlaki ang mata ko.. Hindi kaya..? "...Siya na rin ang magmamana ng kumpanya.." 

Sandaling akong natahimik..

Napayuko ako..

"Ahh.. G-Ganun ba?" Ang tanging naisagot ko..

"Oo Lester, napansin kasi naming hindi ka bagay maging tagapagmana.. Kaya inampon namin siya sa isang ampunan.. Alam naming mas bagay siya para sa apelyidong Gatchallan.."

"Hah..." Hindi ko na alam ang sasabihin ko..

Kaya.. "Haha..." Iniangat ko ang ulo ko.. "Hahahaha!" Tumawa ako ng tumawa. "Hahahahaha!" Isang luha ang pumatak sa mata ko.. "HAHAHAHAHAHA!" Nakita kong humigpit yung hawak nung bata sa damit,,

Nilapitan ko yung bata.. "Bakit? Natatakot kaba kay Kuya? Hahahahaha!" Hindi ko napigilan ang tumawa.. 

Nakita ko naman yung mga mata ng hindi ko totoong magulang na parang nandidiri sa akin.. They're looking down on me.. Siguro ang akala nila baliw na ako..

*PAK!*

Isang malakas na sampal ang natamo ko mula sa hindi ko totoong tatay dahilan para tumigil ako sa pagtawa..

"ANO BA SA TINGIN MO ANG GINAGAWA MO?! TINATAKOT MO YUNG BATA!" Sigaw sa akin ng hindi ko totoong ina.

Napahawak nalang ako sa pisngi kong pulang-pula.

Tumulo yung luha ko ng tuloy-tuloy at hindi ko na kaya pang patigilin.. "S-Sino..." Iniangat ko ang mukha ko't tinignan ng diretsahan ang taong sumampal sa akin habang walang tigil na tumutulo ang luha ko.. "Sino ka para sampalin ako?" Nakita ko ang pagkagulat sa ekspresyon ng hindi ko totoong magulang, "WALA KANG KARAPATAN GAWIN IYON SA AKIN DAHIL HINDI KAYO ANG MAGULANG KO!" Dagdag ko pa.. Gusto kong tumawa ng tumawa sa harap nila ngunit ayaw talagang tumigil ng mata ko sa pagluha..

Pagkatapos kong sabihin iyon ay umalis muli ako't idinabog pasarado ang pintuan. Iniwan ko silang nakatayo roon na gulat na gulat sa ginawa ko. Gusto kong matawa sa ekspresyon nila ngunit wala akong nagawa kundi ang humagulgol sa pag-iyak..

Tumakbo ako ng tumakbo..

Sa daan patungo sa matatakbuhan ko..

Hindi na dapat nila ako inampon. Hindi na dapat sila nagkita ng totoo kong nanay. Kung nangyari lang sana iyon ay.. Masaya na ako ngayon.

Masaya na akong hawak-hawak ang kamay ng totoong Mama ko. Makikita ko sana yung ngiting ipinakita niya habang hawak-hawak yung batang iyon.. Bakit hindi manlang niya ako hanapin? Bakit hindi manlang niya ako kunin? Bakit hindi manlang niya ako isipin? Bakit ang saya niya?

Samantalang ako.. Hirap na hirap.

Samantalang ako.. Kulang sa pagmamahal.

Ano nang gagawin ko? Matapos nila ako ampunin.. Itatapon na nila ako ngayon basta-basta. Gusto ko lang naman ng atensyon nila.. Gusto ko lang naman iparamdam sakanila na mahalin naman nila ako bilang isang anak at hindi tagapag-mana... Pero hindi eh. Sobrang obsessed silang magkaroon ng tagapag-mana.. Kaya ayun! Nag-ampon ulit sila ng batang mas babagay magmana.. Ipinapamukha nila sa aking hindi ako nararapat bilang Gatchallan..

Gusto ko maranasan ang mahalin.. 

Hindi yung.. Ako nalang lagi ang nagmamahal..

Hindi na dapat ako nabuhay sa mundong ito.. Kung wala rin namang taong magmamahal sa tulad ko... Kung lagi lang naman ganito ang kahihinatnan ko...

Tumigil ako sa pagtakbo.

Yung kagustuhan kong sabihin ang lahat-lahat sa taong mahal ko..

Nakita ko sa harapan ko ang mahal ko at ang babaeng mahal niya..

Nakatayo sila sa harap ng isa't isa. At unti-unti kong nasaksihan ang pagdikit ng labi nilang dalawa.

Nang makita ko iyon.. Parang gumuho ang mundo ko.. 

Yung kagustuhan kong sabihin na sakanya ang nararamdaman ko ganoon na rin ang problema ko, tsaka ko naman makikita ang paghahalikan nilang dalawa..

Bakit ba..

Yung mga pangyayaring hindi ko gusto mangyari, lagi nalang nangyayari? Bakit ba ang malas ko? Bakit ba ako nalang lagi ang kailangan makaranas ng ganitong kamalasan? Bakit ba?!

Nang tapos na ang paghahalikan nila ay pinagmasdan ko lamang sila habang tumutulo ang luha ko..

Nakita ako ni Rik..

Bakit ngayon ka lang tumingin sakin? Samantalang kanina pa ako nandito? Samantalang kanina pa ako nanonood sa inyo? Samantalang kanina pa ako nasasaktan?

Nakita ko yung ekspresyon niyang nasaktan nalang bigla. Bakit mo ipinapakita sa aking nasasaktan ka? Hindi ba dapat, ako ang masaktan? Hindi ba dapat sa iyo ko ngayon ipapamukhang nasasaktan ako ng sobra-sobra? 

Tumalikod ako at tumakbo habang may luhang tumutulo sa mata ko..

Matagal na akong takbo ng takbo..

Kailan ba ako titigil? Kailan ba ako mahahanap?

Pagod na pagod na ako. Gusto ko nang.. Sumuko.

Ang tanging lugar lang na alam ko ay ang Bar ni Mamiya. Doon, nawawala ang problema ko.. 

Tumigil ako sa pagtakbo at naglakad nalamang..

Pinupunasan ko ang luha ko habang naglalakad..

Nagulat nalang ako nang harangin ako ng mga grupo ng lalaki. Mukhang kasama sila sa isang gang. Mukha palang nila.. Hindi na agad makakapagka-tiwalaan.

"Hoy ikaw..." Inakbayan ako ng hindi ko kilalang lalaki..

"May maganda kang mukha huh? Bakit hindi muna tayo magsaya saglit?" Sila yung mga lalaking basta-basta nalang m************k, as long as they feel good okay lang sakanila kahit kapwa nila lalaki ang partner nila..

Walang problema para sa akin, dahil ito rin naman ang hanap ko ngayon. Mawawala ang pagkabahala ko kung gagawin ko ito ngayon, isa pa.. Hindi ito ang first time ko. Marami nang nakahawak sa katawan ko pero nananatili pa rin itong bago..

Handa na akong ibigay ang sagot ko.. "O-Ok---" Nang biglang may humawak sa likod ko't naramdaman kong may kamay na pumulupot sa baywang ko.

"Sorry to interrupt but he's mine." Namula yung pisngi ko nang marinig iyon..Itong boses na to.. Lumingon ako't nakita ko si Drake. Anong.. Ginagawa niya dito?

Nakita kong sumama yung tingin ni Drake doon sa mga lalaki..

"M-Mga Dre! Na-Namumukaaan ko itong lalaking to! Hindi ba siya si Dragon?!" Nanlaki yung mata ko sa sinabi nila.. Dragon? =o=

"O-Oo nga dre! Tara alis na tayo!" Pagkatapos nun ay nagtakbuhan sila na parang takot na takot.

Nakatigil lang kami roon ni Drake at nakahawak pa rin siya sa baywang ko.. 

Pinunasan ko yung mata ko.. "B-Bakit ka ba nandito?"

"Ako dapat ang magtanong niyan." Inalis niya na yung pagkakahawak sa baywang ko. Tumalikod na siya at mukhang aalis na ata. Pati ba naman siya? Tatalikuran ako?! Hindi manlang tanungin kung anong problema ko?! Tss... Makapunta na nga lang kay Mamiya..

Balak ko na sanang tumalikod at pumunta doon sa Bar pero nagulat ako nang hawakan niya yung kamay ko..

"sinong nagsabing umalis ka?" hinila niya ako..

"t-teka! S-San tayo pupunta?" hindi niya ako sinagot. Hinayaan ko nalang siyang kaladkarin ako kung saan-saan..

Tumigil kami sa isang park. Binitawan niya yung kamay ko at umupo sa isang bench. Habang ako naman ay nakatayo pa rin at nakayuko.. Hindi ko siya maintindihan, siguro ay naaawa lang siya sa akin, pero hindi pa rin maaalis sa isip ko ang pagtapon sa akin ng hindi ko totoong magulang.. Siguro ay para sa kanila, laruan lang ako. Na kapag may nakita silang bago, itatabi nalang nila yung luma. Akala ko okay lang yun sakin dahil may matatakbuhan ako at iyon ay si Rik, pero imbis na ngumiti ako nung makita ko siya.. Tumulo ang luha ko nang makita kong kahalikan niya yung girlfriend niya..

Ganito na ba talaga kasama ang mundo?

Ganito ba talaga ako kamalas para mangyari ito lahat sa akin? Gusto ko na nga agad magwakas itong pagtakbo kong walang patutunguhan..

But strange enough, gusto ko pang mabuhay. Gusto ko pang maging masaya..

"anong problema?" Narinig kong sabi ni Drake.. 

Ayokong i-kwento sakanya dahil paniguradong iiyak nanaman ako. Pero gusto ko talagang ilabas ang nararamdaman ko ngayon.. Ang hirap pala talaga kung mag-isa ka.. 

Sumingot ako, "i-itinapon na ko ng magulang ko.." Tumulo nalang yung luha ko nang sabihin ko iyon. Hindi naman talaga nila ako tinapon.. Pero pakiramdam ko andaming nabawas na pagmamahal. 

Hindi nagsalita si Drake..

"n-nakahanap na sila ng bagong magma-mana ng kumpanya.. A-Ang cute nga nung bata eh.." Habang sinasabi iyon ay pinipilit kong magsalita.. Ang hirap huminga, ang bigat sa dibdib.. "...ganun din si Rik.. L-Lahat sila.. iniiwan ako.." 

Mga ilang segundo pa bago siya magsalita, "anong ginagawa mo sa ganoong lugar ng ganitong oras? Mabuti nalang at nakita kita kung hindi, malamang nilapa ka na ng mga lalaking iyon.."

"MAS OKAY NGA YUN PARA SAKIN EH!" Sigaw ko habang umiiyak.. "KUNG HINDI MO LANG SANA KAMI PINAKI-ALAMAN, NAKALIMUTAN KO NA SANA YUNG PROBLEMA KO!" 

"Sa tingin mo ba ganoon lang kadali iyon? Kahit anong gawin mo sa sarili mo, hindi maaalis ang problema mo! Walang magbabago!" Sinampal ko siya't tumalsik yung salamin niya..

"H-HINDI MO KO MAIINTINDIHAN! ANO BANG ALAM MO?! ALAM MO BANG MASAKIT PA SA SAMPAL NA YAN ANG NARARAMDAMAN KO NGAYON?!!" Humagulgol ako sa pag-iyak..

Natahimik siya..

"Oh ano na ngayon?! Ano nang gusto mong gawin ko?! H-Hindi ko na alam kung ipagpapatuloy ko pa ba tong walang kwentang buhay ko... Ipinapamukha lang sa akin ng mundo na hindi nga dapat ako nabuhay.. Siyempre. Ano pang silbi?" Suminghot ako..

Narinig ko siyang nagsalita, "Ano bang sasabihin ko sa sitwasyong to...? Wala akong.. ideya." 

Hindi ko talaga siya maintindihan. Pero.. Okay na rin para sa akin dahil inilabas ko na ang sama ng loob ko.. Naibuntong ko sakanya lahat ng galit ko. Kahit na hindi naman siya pala-kwento, kahit na hindi niya nalulutas ang problema ko. Nung una akala ko hindi kami magkakasundo, pero napagtanto ko na dinadala na pala ako ng dalawang paa ko patungo sa kanya. Matagal-tagal na rin noong una kaming nagkita, lagi-lagi akong pumupunta sa Infirmary para lang i-kwento sakanya ang saloobin ko.. Umiyak pa nga ako sa harap niya ng ilang beses na.. Pakiramdam ko, kahit na tahimik siya.. Nakikinig pa rin siya sa mga sinasabi ko. Kahit na alam kong paulit-ulit na.. Kahit alam kong nabibingi na siya, kahit alam kong nakabisado niya na lahat ng sinasabi ko..

Pero masaya ako dahil kahit na talking buddies lang ang relasyon naming dalawa, nailalabas ko lahat ng mga sama ng loob ko pag kausap ko siya. Gumiginhawa ang pakiramdam ko pag nagkwe-kwento ako sakanya't pinariringgan niya.. Alam niyo yung, sinasabi mo sakanya lahat ng nasa isip mo.. Yung gustong-gusto mo nang ilabas pero hindi mo magawang sabihin dahil mali para sa iyo. Nasasabi ko iyon sakanya ng walang problema..

"..Drake...Please..." Napa-angat ang mukha niya nang magsalita ako..

"...Hold me.." I told him with a serious look. I saw his eyes got widened. 

"w-what? Are you out of your mind?"

"Seryoso ako.. Please..Drake.." 

"Are you that addiccted on being f****d?" 

"Eh anong gusto mong gawin ko?! Sige.. Bahala ka, sa iba nalang ako.." I walked out but he grabbed my wrist tightly so I stopped then faced him.

"okay.. Fine. Just let me do it. Whatever happens.. it was just an accident. Got that?" I shuddered, pero ako ang may gusto nito. I nodded slowly..

We turned our heads around and noticed that we're the only one at the park. I was eager and curious what it would feel like to be hold by him so I sat on his lap facing him then hugged him. I noticed that he's restraining himself so I made the first move..

I undressed myself and I saw him looking at the other side.. It feels like, he don't want to do it.. So I told him, "Okay lang kung ayaw mo.."

I sighed, umalis ako sa pagkakaupo sakanya. Why am I doing this? I know that he loves someone else.. I facepalmed. Naiinggit ba ako? 

Siguro nga pangarap lang para sa akin na mahalin ako ng isang tao..

Siguro ang sinasabi niya sa isip niya, bakit ako m************k sa taong marumi?

Napakadungis kong tao.. Kahit anong linis ng katawan ko, madungis pa rin akong tignan sa pinagga-ga-gawa ko.. Gusto ko nang itigil to.. 

Napaluha nalang ako..

The world really rejects me. "S-Sorry ha.. H-Hindi ko na uulitin.." Sabi ko habang nakatalikod sakanya't hawak-hawak ang damit ko. I look pathetic.. Handa na ako sa mga oras na ito, alam kong wala na akong magiging kinabukasan..

Naramdaman ko yung paghawak niya sa kamay ko..

Biglaan nalang ako napaiyak nang gawin niya iyon.. It's the first time he held my hand gently.. Why do I feel.. Glad?

Nabigla ako nang yakapin niya ang likod ko at sinabing, "sorry.. you must be cold without wearing any shirt, I will make you feel warm.." I felt my body trembled after that..

He suddenly kissed my neck that made me shivered. Then I felt his hand going down slowly until it gets down under my pants, I was shocked when he suddenly groped my c**k, I twitched. 

He continue to do that until my legs got soften and I cannot stand anymore. I moaned without thinking that I cummed on his hand, it's my first time.. I didn't know he was this skilled..

After that, he held me. There's an amazing atmosphere when he pushed it against the hole and hitted my good spot, I can't even think of anything... This is the first time I felt the most pleasurable yet painful intimacy.. Even though he pushes it very forceful I still felt the satisfaction that's driving me crazy.

"Ah!.. Hn.. D-Dr...ake...Ha..." Ang sakit sa pakiramdam. Feeling ko, may nasa loob ko ngayong napakalaki.. It gets bigger and bigger.. Hindi ko na alam kung si Drake ba talaga siya.. Pakiramdam ko, pinulupot ako ng isang ahas sa katawan at nararamdaman ko yung init ng tingin niya sa akin.. Ganoon na rin  yung paghaplos niya sa katawan ko.. Yung tubig na nanggagaling sa katawan niya..

I didn't know..

Because that time, I'm addicted to his body.. Yung malakas niyang braso, yung pwersang nanggagaling sa katawan niya.. It just feels great..

Pero nang sabihin niyang... 

"...K-Kale..." 

Hindi ko alam kung anong iisipin ko. But one thing I know.. Iba ang nasa isip niya't hindi ako iyon. He thought the one he was holding was Kale..

I wonder who's Kale? 

Ang swerte niya, dahil may taong nagmamahal sakanya ng ganito katindi. I can feel his strong desire for the one he love because we're connected..

I felt deeply hurt.

===

vote. comment. share