PRINSESA PRIYA
Hindi ko alam kung ilang oras na kaming ganito. Nakahiga sa malambot kong higaan. Nakayakap ang kanyang kanang kamay sa aking bewang habang nakaunan naman ako sa kaliwa niyang braso. Nakakatunaw ang kanyang mga titig sa akin. Parang lahat na ata ng nunal ko sa mukha ay kinabisa na niya. Isang dangkal na lamang ang layo ng mukha naming dalawa. Akala ko talaga ay matutuluyan ko nang maisusuko ang sarili ko sa kanya. Hindi ko din alam kung paano niya napigil ang sarili niyang gawin yun.
“Alam mo bang puwede kang mamatay sa ginagawa mo ngayon?”
Imbis na matakot ay ngumiti lamang siya sa akin.
“Bakit parang kahit anong pananakot ko sa’yo hindi ka man lang na-apektuhan?” Kunot noo kong tanong sa kanya. Tinuro niya ang hintuturo sa gitna ng aking kilay.
“Alam mo bang mas gumag
