Cindy's
"Cinderella, ang tahimik mo."
Inirapan ko naman yung taong nagsabi ng buong pangalan ko. Pero para din siyang si Juliet na—nevermind. "Cindy lang, okay? Okay? Babangasan na kita diyan."
Nagkibit-balikat lang siya at inilapit yung armchair niya sa'kin. Ako naman ay lumayo lang. Nakakainis na 'tong babaeng 'to! Bakit kasi wala pang prof? Panay tuloy pangungulit nakukuha ko. Hindi ba niya ma-gets na wala ako sa mood? Kung hindi lang magagalit si Ninong Duterte, papatayin ko na 'to. Taray, maka-Ninong, wagas!
"Bakit nalayo ka?" tanong niya.
"Eh, bakit nalapit ka?"
"Nalayo ka, eh."
"Exactly."
"Ang taray!"
"Kasi nakakairita ka na." Tinaasan ko siya ng kilay. "Ikaw nga, Nikki, tigil-tigilan mo 'ko! Wala ako sa mood! Badtrip ako!"
"Bakit?"
Na-click ko na yung tongue ko sa sobran
