A Holy Sin

Chapter 9: A painful Goodbye

Hindi ko namalayang sumikat na pala ang araw. Ang malamig na simoy ng hangin ang unang sumalubong sa akin nang buksan ko ang bintana ng aking silid. Ito na ang araw ng aking pag-alis. Ang araw na tuluyan kong iiwan ang kumbentong naging tahanan ko sa loob ng maraming taon. Tahimik kong tinupi ang iilan kong gamit at inilagay sa maliit na maleta. Wala naman akong gaanong pag-aari. Bilang madre, tinuruan kaming mamuhay nang simple. Ngunit kahit kakaunti lamang ang dala ko, pakiramdam ko'y napakabigat ng bawat hakbang na gagawin ko palabas ng silid na ito. Hindi dahil sa mga gamit, kundi dahil sa mga alaalang maiiwan ko rito.

Isa-isa kong tiningnan ang bawat sulok ng aking kwarto. Ang maliit na kama kung saan ako umiiyak tuwing gabi. Ang altar na ilang beses kong niluhuran habang humihingi ng tawad sa Diyos. Ang bintanang naging saksi sa bawat pagkakataong pinipilit kong kumbinsihin ang sarili kong lilipas din ang lahat. Ngumiti ako nang mapait. Siguro hindi lahat ng sugat ay agad naghihilom. May mga sugat na natututunan mo na lamang dalhin habang nagpapatuloy ang buhay. Lumapit ko sa aking lamesa para kunin ang ginagawa kong sulat para kay father limuel. Binuksan ko ito at binasa ulit ang nilalaman nito.

Para sa aking pinakamamahal na Limuel,

Kumusta ka? It's been the hardest month of my life, o baka dapat nating sabihin na para sa ating dalawa. Hindi ito ang gusto kong maging simula ng taon, pero nangyari na ang lahat. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin mahanap ang kapayapaan sa loob ng monasteryo at maging sa simbahan dahil sa guilt na araw-araw kong dinadala. I made a mistake, and now I'm living with its consequences. I'm sorry—not just to you, but also to God and to myself. Sana mas pinili kong panghawakan ang aking panata kaysa sundin ang damdaming unti-unting lumamon sa akin.

Hindi ko alam kung curiosity ba iyon, loneliness, o simpleng pagmamahal na matagal kong ipinagkait sa sarili ko. Ang alam ko lang, sa piling mo naramdaman kong tao rin pala ako. Hindi kita minahal dahil sa nangyari sa pagitan natin. Minahal kita dahil sa kung sino ka. You made me feel seen, understood, and loved in a way I never expected. Pero kasabay noon, nakalimutan kong isa akong madre na nangakong ialay ang buong buhay ko sa Diyos. Hindi ko pinagsisisihan na nakilala kita, pero pinagsisisihan kong hinayaan kong manaig ang puso ko kaysa sa pananampalataya ko.

There were nights when I kept asking myself if there was ever a future for us. Kung aaminin ko ba ang nararamdaman ko o mananatili na lang itong lihim habang buhay. Pero alam kong kahit gaano pa natin kamahal ang isa't isa, hindi sapat ang pagmamahal para baguhin ang ating mga panata. Hindi siguro talaga itinadhana ang isang pari at isang madre na magkaroon ng buhay na magkasama. Masakit tanggapin, pero iyon ang katotohanan.

I want you to remember me as Madeleine, not as the nun who committed a sin. Kung sakaling dumating ang araw na muli tayong magkita, sana hindi na tayo magdala ng galit o pagsisisi sa isa't isa. Huwag mong sisihin ang sarili mo sa lahat ng nangyari dahil pareho tayong may naging desisyon. I just hope that wherever life takes us, we'll both find the peace we've been searching for. At kung hindi man tayo muling magtagpo, gusto kong malaman mo na naging totoo ang pagmamahal ko sa'yo.

Until we meet again, Father Limuel. Maybe this is where our story ends, but you will always have a special place in my heart.

With love,

Sister Madeleine

Muli ko itong itinupi at inilapag sa lamesa. Paglabas ko ng aking silid ay naroon na ang ilan sa mga madre. Tahimik nila akong tinulungan sa pagdadala ng aking maleta. Ang iba ay ngumiti, ang iba nama'y umiwas pa rin ng tingin. Hindi ko na sila sinisi. Alam kong hindi madali ang tanggapin ang nangyari. Ngunit sa kabila ng lahat, pinili kong ipanalangin silang lahat. Ayokong dalhin ang sama ng loob sa panibagong lugar na pupuntahan ko.

Nang makarating ako sa harap ng simbahan, nakita ko na ang sasakyang maghahatid sa akin papunta sa pantalan. Nakatayo roon si Mother Superior kasama ang ilang pari at madre. Lumapit siya sa akin at marahan akong niyakap. "Mag-ingat ka, Sister," mahina niyang sabi. "Hindi ka namin ipinapadala roon upang kalimutan ang nakaraan. Ipinapadala ka namin upang matagpuan mong muli ang sarili mo." Tumango ako habang pinipigilan ang aking mga luha. "Maraming salamat po, Mother."

Habang papalapit ako sa sasakyan, hindi ko mapigilang lingunin ang malaking simbahan. Doon ko inialay ang kabataan ko. Doon ako natutong manalangin, magmahal, at masaktan. Akala ko'y wala nang mas sasakit pa sa pag-alis, hanggang sa makita ko siya.

Nakatayo si Father Limuel sa balkonahe ng kumbento. Hindi siya lumapit. Hindi siya nagsalita. Tahimik lamang siyang nakatanaw sa akin mula sa malayo. Kahit napakalayo ng pagitan namin, malinaw kong nakita ang lungkot sa kaniyang mga mata. Pareho naming alam na iyon na ang huling pagkakataong magkikita kami.

Hindi ako ngumiti. Hindi rin ako kumaway. Sa halip, marahan akong yumuko bilang huling paggalang sa taong minsan kong naging pinakamalaking pagsubok sa pananampalataya at pinakamalalim na lihim ng aking puso.

Pumasok ako sa sasakyan at dahan-dahang nagsara ang pinto. Habang umaandar ito palayo sa kumbento, hindi ko na muling nilingon ang lugar na minsang naging tahanan ko. Pinikit ko ang aking mga mata at tahimik na nagdasal.

"Lord, hindi ko po alam kung bakit Ninyo hinayaan akong maranasan ang ganitong pagmamahal. Hindi ko rin po alam kung bakit kailangan ko siyang mawala. Pero kung ito ang kalooban Ninyo, tulungan Ninyo akong tanggapin ito. Bigyan Ninyo ako ng lakas na magpatuloy, kahit dala-dala ko pa rin ang sakit na hindi ko kayang ipaliwanag."

Habang papalayo ang sasakyan, pakiramdam ko ay may bahagi ng puso kong naiwan sa lumang simbahan. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, naisip ko rin na baka ang paglayo ay hindi katapusan.

Baka ito ang simula ng isang bagong kabanata—isang buhay na puno pa rin ng pananampalataya, kahit may pusong hindi kailanman makakalimot.

Pagsapit namin sa pantalan, sinalubong ako ng malamig na simoy ng dagat. Tahimik kong hinigpitan ang hawak ko sa maliit kong bag habang pinagmamasdan ang barkong magdadala sa akin sa panibagong destinasyon. Hindi ko akalaing ang dagat na noon ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan ay magiging saksi rin sa pinakamabigat kong paglalakbay. Sa bawat alon na humahampas sa dalampasigan, pakiramdam ko'y may isang alaala na pilit akong hinihila pabalik.

Habang nakasakay sa barko, napapikit ako at hinayaang haplusin ng hangin ang aking mukha. Pilit kong kinakausap ang sarili ko. "Lilipas din ito." Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi, kahit hindi ko naman talaga alam kung totoo. Paano ba nawawala ang pagmamahal? May takdang oras ba iyon? O natututo ka na lamang mabuhay kahit dala-dala mo pa rin ito araw-araw?

Mahigit labindalawang oras ang naging biyahe ko bago tuluyang marating ang maliit na kumbento sa Batanes. Pagbaba ko sa sasakyan, sinalubong ako ng malamig na hangin na may halong amoy ng dagat. Iba ang katahimikan dito. Walang ingay ng mga sasakyan, walang nagbubulungan, at walang mga matang tila handang husgahan ang bawat kilos ko. Tanging ang malalawak na damuhan, matatayog na bundok, at ang walang katapusang bughaw na karagatan ang bumungad sa akin. Maganda ang lugar, ngunit kahit gaano ito kaganda, hindi nito kayang punan ang bigat na dala ko.

Isang matandang madre ang lumapit sa akin. Ngumiti siya nang malumanay at marahang hinawakan ang aking kamay. "Welcome, Sister. Ako si Sister Agnes. Matagal ka na naming hinihintay." Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng ngiting iyon, pakiramdam ko ay may bahagyang gumaan ang dibdib ko. Walang tanong. Walang panghuhusga. Para bang isa lamang akong bagong kapatid na dumating upang magsimula muli.

Ipinakita niya sa akin ang maliit kong silid. Mas payak ito kaysa sa dati kong kwarto sa monasteryo, ngunit may malaking bintanang nakaharap sa dagat. Habang inilalapag ko ang aking bag, kusa akong napatingin sa malawak na karagatan. Napaisip ako kung ilang dagat at bundok ang nasa pagitan namin ngayon ni Father Limuel. Siguro ganoon na rin kalayo ang dapat naming marating sa puso ng isa't isa.

Kinagabihan, nagtipon ang lahat para sa hapunan. Masaya silang nagkukuwentuhan, nagtatawanan, at nagbabahagi ng mga karanasan sa kanilang araw. Tahimik lang akong nakikinig. Hindi pa ako sanay sa mga bagong mukha. Hindi pa ako handang buksan ang sarili ko. Paminsan-minsan ay napapangiti ako, pero sa likod ng bawat ngiti ay ang alaalang pilit bumabalik sa isip ko.

Pagkatapos ng hapunan, dumiretso ako sa maliit na kapilya ng kumbento. Walang tao roon. Lumuhod ako sa harap ng altar at marahang pinikit ang aking mga mata. "Lord," bulong ko, "akala ko kapag lumayo ako, magiging mas madali. Pero bakit parang bawat araw na lumilipas, mas lalo ko siyang nami-miss? Mali bang ipagdasal ko pa rin ang kaligayahan niya? Mali bang mahalin siya mula sa malayo?"

Tahimik ang buong kapilya. Walang sagot na dumating, ngunit sa gitna ng katahimikan ay may narinig akong mahinang tunog ng pagbukas ng pinto.

Dahan-dahan akong lumingon.

Isang batang babae, marahil ay pito o walong taong gulang lamang, ang sumilip sa loob ng kapilya. Hawak niya ang isang maliit na basket ng mga wildflower. Nang magtagpo ang aming mga mata, ngumiti siya nang napakatamis.

"Ikaw po ba ang bagong Sister?" mahiyain niyang tanong.

Napangiti ako sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming linggo.

"Oo," mahina kong sagot.

Lumapit siya at iniabot sa akin ang basket ng mga bulaklak.

"Para po sa inyo. Sabi ni Sister Agnes, baka kailangan n'yo raw ng kaibigan."

Hindi ko namalayang muli na namang namuo ang luha sa aking mga mata.

Siguro... hindi pa ito ang katapusan ng kuwento ko.

Siguro, dito sa lugar na hindi ko pinili, unti-unti kong matututunang mabuhay muli.