A Holy Sin

Chapter 7: Between Sin and Salvation

I learned to be deaf these past few days, paanong hindi magbibingi-bingihan kung nakakarinig ako ng hindi magagandang salita mula a mga kasamahan kong madre dito a monasteryo. Pero kahit nong pilit ko ay minsan gusto ko na din sumagot lalo na sa mga madreng matatanda dito. Yes I knew I made a sin, and I'm not proud of it actually. Pero nangyari na at nagawa ko na.

Kinausap kase kami isa-isa ni mother superior at paulit-ulit din kaming inasabihan tungkol sa sinumpaan naming tungkulin dito sa simbahan. Mother Superior kept on reminding about the importance of it. At kahit hindi man nito partikular na banggitin ang pangalan ko o sabihin na ako ang pinagpatungkulan no'n ay alam ko naman sa sarili ko na ako 'yon.

It's been three weeks since they found out about my affair with Father Limuel at hindi pa kami nag-uusap at nagkikita simula ng kausapin kami ni bishop at mother superior. He's away, nd he went in Manila. At hindi ko alam kung nakabalik na ba iya dito sa monasteryo dahil hindi ko pa iya nakikita, iniiwasan ko na rin kase maglalabaa-labas dahil parang hindi ko makayanan ang ginagawang pangongonsensya sa akin ni mother superior.

Kinabukasan, nagising ako nang mas maaga kaysa sa nakasanayan. Hindi dahil mahimbing ang tulog ko, kundi dahil halos wala naman talaga akong naitulog. Mabigat pa rin ang dibdib ko habang isinusuot ang belo at inaayos ang aking puting habit. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na salamin na nakasabit sa dingding. Hindi ko na halos makilala ang babaeng nakatingin pabalik sa akin. Namamaga ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, ngunit kailangan kong magmukhang maayos. Dito sa monasteryo, hindi puwedeng makita ng iba ang kahinaan mo. Kailangan mong ngumiti kahit unti-unti ka nang nadudurog sa loob.

Paglabas ko ng aking silid, sinalubong ako ng katahimikan ng pasilyo. Isa-isang naglalakad ang mga madre papunta sa chapel para sa morning prayer. Nang mapadaan ako sa kanila, may ilan na agad umiwas ng tingin, habang ang iba nama'y nagbulungan na naman. Hindi ko na pinansin. Sanay na ako. Masakit pa rin, pero unti-unti ko nang tinatanggap na iyon na ang magiging buhay ko rito.

Pagkatapos ng panalangin, habang abala ang lahat sa kani-kanilang gawain, may isang novice sister ang lumapit sa akin. Bahagya siyang yumuko bago nagsalita.

"Sister... pinapatawag po kayo ni Mother Superior sa kaniyang opisina."

Parang biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kaba ang bumalot sa akin. Halos araw-araw niya akong pinapatawag nitong mga nakaraang linggo, pero iba ang pakiramdam ko ngayon. Parang may mas mabigat na naghihintay sa akin.

Tahimik akong kumatok sa pintuan.

"Come in."

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at agad kong nakita si Mother Superior na nakaupo sa likod ng kaniyang mesa. Hindi siya nagsalita agad. Nakatingin lang siya sa ilang papeles na nasa harapan niya. Lalong lumalim ang kaba ko.

"Sister..." sa wakas ay sambit niya habang iniangat ang tingin sa akin. "May desisyon na ang obispo."

Parang tumigil ang mundo ko sa isang iglap.

Hindi ko alam kung anong klaseng desisyon ang tinutukoy niya, pero sapat na ang mga salitang iyon para manginig ang buo kong katawan. Humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng aking habit habang pilit kong inihahanda ang sarili ko sa anumang sasabihin niya.

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, pakiramdam ko ay tuluyan nang magbabago ang buhay ko. Hindi ko lang alam kung may matitira pa ba sa dating ako pagkatapos nito.

Huminga nang malalim si Mother Superior bago niya ako tuluyang tiningnan.

"Napagdesisyunan ng Bishop na ilipat ka muna sa kumbento sa Batanes. Doon ka pansamantalang maninirahan hanggang sa makapagdesisyon ang konseho kung ano ang susunod na hakbang."

Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

Batanes.

Napakalayo.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil makakalayo ako sa mga mapanghusgang tingin dito, o mas masasaktan dahil ibig sabihin noon ay tuluyan na rin akong lalayo sa lahat... lalo na kay Father Limuel.

Hindi ako agad nakapagsalita.

"Is this... a punishment, Mother?" mahina kong tanong.

Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tumayo siya at lumapit sa bintana.

"Minsan, ang distansya ang tanging paraan para humupa ang ingay ng puso. Hindi ito tungkol sa pagpaparusa lamang, Sister. Kailangan ninyong dalawa ng panahon para pag-isipan ang lahat."

Napayuko ako.

Panahon.

Ilang linggo na ang lumipas, pero hindi pa rin humuhupa ang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung kakayanin ba ng panahon na burahin ang isang taong naging bahagi ng puso ko.

Siguro ganito talaga.

Kapag ang pagmamahal ay ipinagbabawal, wala kang karapatang ipaglaban ito.

Nagpaalam ako kay Mother Superior at tahimik na lumabas ng opisina. Habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo, pakiramdam ko ay mas mabigat ang bawat hakbang ko kaysa dati.

Hanggang sa may narinig akong pamilyar na boses mula sa kabilang dulo ng hallway.

*"Sister..."

Napatigil ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

At doon ko siya nakita.

Si Father Limuel.

Nakatayo lamang siya sa di-kalayuan, suot ang kaniyang itim na sutana. Halata ang pagod sa kaniyang mukha, ngunit ang mga mata niyang nakatingin sa akin ay puno ng mga salitang hindi niya maaaring sabihin.

Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong linggong pag-iwas sa isa't isa...

Nagtagpo muli ang aming mga mata. Ngunit sa pagkakataong ito, pareho naming alam na baka ito na rin ang huling beses.