ถึงแม้ซินเยว่จะดูเหมือนร่าเริงอยู่ตลอดเวลาแต่เมื่อต้องอยู่คนเดียวนางก็กลับมามีใบหน้าที่เศร้าสร้อยนั่งเหม่อลอยเช่นเดิม ฮุ่ยหลิงที่สังเกตเห็นจึงชวนนางหาอย่างอื่นทำจะได้ไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านในเรื่องของคนผู้นั้นอีก
วันนี้ซินเยว่ฮุ่ยหลิงและเสี่ยวเป่าเข้าเมืองเยว่กว่างเพื่อหาทำเลเปิดร้านขายสุราจึงบังเอิญได้พบกับสวีไคเฉิงเถ้าแก่ร้านขายยา ที่หน้าเหลาอาหารชิงซินเหลาอาหารชื่อดังในเมืองเยว่กว่าง สวีไคเฉิงเห็นว่าเป็นซินเยว่จึงเรียกนางเอาไว้
"แม่นางหยาง"
ซินเยว่หันไปมองผู้ที่เรียกนางเอาไว้
"เจ้าจะไปที่ใดหรือข้าไม่เห็นเจ้ามาที่ร้านขายยาของข้านานแล้วข้านึกว่าเจ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นซะอีก"
ซินเยว่ยิ้มให้เถ้าแก่สวี
"คารวะท่านเถ้าแก่สวี"
ซินเยว่ประสานมือไปด้านหน้าคารวะสวีไคเฉิง
"ช่วงนี้ข้ายุ่งๆ กำลังมองหาทำเลเปิดร้านขายสุรานี่ก็กำลังจะไปที่ทำการเจ้าเมืองเพื่อสอบถาม ท่านเป็นคนพื้นที่ท่านมีที่ดีๆ แนะนำให้
