ยอดชายาจอมจักรพรรดิ

หมู่บ้านต้งเถียน

ยามซื่อ (9.00-11.00) ซินเยว่เซวี่ยฟังเฟยและฮุ่ยหลิงเดินทางไปที่ทำการเขตเพื่อดูทำเลซื้อที่ดินที่จะปลูกเรือนของพวกนาง ซินเยว่ได้รับการดูแลจากเจ้าหน้าที่เป็นอย่างดีเพราะพวกนางล้วนเป็นแต่สตรีที่มีใบหน้างดงาม เจ้าหน้าที่จึงแนะนำที่ดินในหมู่บ้านต้งเถียนให้พวกนางด้วยท่าทางกระตือรือร้น

เจ้าหน้าที่ได้ให้ข้อมูลว่าหมู่บ้านต้งเถียนไม่เคยมีสัตว์อสูรเข้าโจมตีเลย หัวหน้าหมู่บ้านของที่นั่นเป็นคนที่แข็งแกร่งสามารถดูแลลูกบ้านได้ดี ซินเยว่ได้ฟังคำบอกเล่าจากเจ้าหน้าที่จึงคิดจะลองแวะไปดูที่หมู่บ้านต้งเถียนสักครั้ง

"ท่านแม่ข้าอยากเดินทางไปหมู่บ้านต้งเถียนเพื่อดูทำเลที่เราจะใช้ปลูกเรือนเจ้าค่ะ"

ซินเยว่บอกความประสงค์แก่มารดา เซวี่ยฟังเฟยเห็นด้วยกับนางดังนั้นจึงบอกลาเจ้าหน้าที่แล้วมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านต้งเถียนทันที การเดินทางสู่หมู่บ้านต้งเถียนถ้าเดินทางโดยรถม้าใช้เวลาครึ่งชั่วยาม (1ชม.) แต่ถ้าเดินทางโดยวัวเทียมเกวียนใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยาม (2ชม.) นับว่าไม่ไกลจากตัวเมืองเยว่กว่างจนเกินไป

พวกเขาเดินทางไปหมู่บ้านต้งเถียนด้วยรถม้าขนาดกลางเมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้านต้งเถียนจึงถามชาวบ้านแถวนั้นว่าบ้านของท่านหัวหน้าหมู่บ้าน

"นี่น้องชายบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านต้งเถียนอยู่ที่ใดหรือ"

ซินเยว่ถามเด็กชายอายุราวสิบสองสิบสาม

"ท่านจะไปบ้านท่านหัวหน้าทำไม"

เด็กชายมองซินเยว่อย่างสำรวจ

"ข้าและครอบครัวจะมาอยู่ที่นี่เลยอยากจะซื้อที่ดินที่หมู่บ้านต้งเถียนเจ้าบอกทางไปบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านให้ข้าได้หรือไม่"

เด็กชายนิ่งคิดเล็กน้อยจากนั้นจึงพยักหน้าซินเยว่

"ได้ข้าจะนำทางให้ท่านเอง"

เด็กชายปีนขึ้นไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับรถม้า

ไม่น่านรถม้าได้จอดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เด็กชายกระโดดลงมายืนข้างรถม้า

"ถึงแล้วที่นี่คือบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้าน"

ซินเยว่เซวี่ยฟังเฟยและฮุ่ยหลิงลงจากรถม้ามองเรือนหลังขนาดกลางครึ่งอิฐครึ่งไม้ยกพื้นสูงเล็กน้อยมุงหลังคากระเบื้องดูแข็งแรง เด็กชายวิ่งหายเข้าไปในเรือนผ่านไปไม่นาน ชายฉกรรจ์อายุราวสามสิบปลายๆ เเต่งตัวด้วยชุดสีดำดูสะอาดสะอ้านรูปร่างกำยำสูงใหญ่ใบหน้าคมคายเดินออกมาพร้อมเด็กชาย เขามองพวกซินเยว่ทั้งสามคนอย่างสำรวจ

“ข้าคือหัวหน้าหมู่บ้านต้งเถียนพวกเจ้ามีเรื่องอันใดหรือ”

พวกซินเยว่ประสานมือค้อมกายเล็กน้อยแล้วแนะนำตัว

"ข้าชื่อหยางซินเยว่นี่คือท่านแม่ของข้าเซวี่ยฟังเฟยและน้องสาวฮุ่ยหลิง"

ซินเยว่แนะนำฮุ่ยหลิงเช่นนั้นเพราะพวกนางไม่ได้มีฐานะในตระกูลหยางอีกต่อไปแล้ว อีกอย่างสำหรับซินเยว่นางมองว่าฮุ่ยหลิงเป็นน้องสาวของนางคนหนึ่ง

"อย่าได้มากพิธีข้าชื่อว่าซ่งเว่ยหลงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่นี่หลานชายข้าบอกว่าพวกแม่นางต้องการซื้อที่ปลูกเรือนหรือ"

ซ่งเว่ยหลงถามพวกนางด้วยท่าทางสุภาพ

"ใช่เจ้าค่ะรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยแนะนำ"

ทุกการเจรจาพูดคุยของพวกเขาล้วนเป็นซินเยว่ที่ออกหน้า แต่ซ่งเว่ยหลงกลับรู้สึกคุ้นหน้ามารดาของหยางซินยว่เหมือนกับว่าเขาเคยพบนางมาก่อน

"เชิญแม่นางทั้งสามเข้ามาในเรือนข้าก่อนเดี๋ยวข้าจะนำแผนที่ของที่ดินที่เหลือมาให้แม่นางดู"

เมื่อพวกเขาเข้าไปในเรือนของซ่งเว่ยหลงก็มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยรูปร่างบอบบางอายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหกยกน้ำชาเข้ามา

"ขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน"

ซินเยว่กล่าวขอบคุณและพยักหน้าให้นาง หญิงสาวพยักหน้ารับยิ้มๆ แล้วเดินออกไป

"แม่นางนี่คือที่ดินทั้งหมดในหมู่บ้านที่ข้าดูแลอยู่พวกเจ้าชอบตรงไหนเลือกได้เลยเดี๋ยวข้าจะพาไปดู"

ซ่งเว่ยหลงกางแผนที่ให้พวกนางดู ซินเยว่ปรึกษากับเซวี่ยฟังเฟยมาก่อนแล้วว่าอยากได้ที่ตรงไหนจึงชี้บอกซ่งเว่ยหลง

"ที่ตรงตีนเขาติดกับลำธารตรงนี้ทั้งหมดมีกี่หมู่เจ้าคะข้าอยากได้ตรงนั้นราคาหมู่ละเท่าไหร่"

ซินเยว่ถามซ่งเว่ยหลง

"ที่ตรงนั้นห่างจากหมู่บ้านสักหน่อยมีทั้งหมดยี่สิบหมู่ ราคาหมู่ละสิบตำลึงเพราะห่างไกลหมู่บ้านและติดภูเขา ชาวบ้านกลัวว่าจะมีสัตว์อสูรหลงเข้ามาจึงไม่มีใครอยากไปอยู่แถวนั้น ราคาเลยถูกสักหน่อย"

ซินเยว่ตกลงซื้อที่ตรงนั้นทันที

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้านรู้จักช่างไม้ฝีมือดีหรือไม่เจ้าคะข้าอยากจะจ้างพวกเขาสร้างเรือนให้ข้า"

ซ่งเว่ยหลงพยักหน้า

"หรงจื่อเสียนเรือนของเขาอยู่ถัดไปอีกสองหลังจากเรือนข้าเขาเป็นช่างไม่ฝีมือดีที่สุดของที่นี่ข้าจะให้คนไปตามมาให้"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

หลังจากจ่ายเงินค่าที่ดินยี่สิบหมู่สองร้อยตำลึงและจ่ายค่าดำเนินการอีกห้าตำลึงซินเยว่ก็ได้รับโฉนดที่ดินจากหัวหน้าหมู่บ้านนางส่งให้เซวี่ยฟังเฟยเป็นคนเก็บไว้

"ข้าจะจัดการลงทะเบียนที่ที่ทำการให้พวกเจ้าโดยเร็ว"

เซวี่ยฟังเฟยพยักหน้าขอบคุณ ผ่านไปไม่นานมีเสียงเดินจากด้านนอก ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีไว้หนวดเคราผิวคล้ำเล็กน้อยคล้ายคนทำงานกลางแจ้งเดินเข้ามา

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้านให้คนไปตามข้าบอกว่ามีคนต้องการสร้างเรือนหรือ"

ซ่งเว่ยหลงพยักหน้าและแนะนำพวกนางสามคน

"เจ้ามีแบบบ้านที่ต้องการสร้างมาด้วยหรือไม่ถ้าไม่มีข้ามีแบบให้เจ้า"

ซินเยว่พยักหน้า

"ข้ามีแบบที่ต้องการสร้างในใจแล้วรบกวนขอยืมกระดาษกับพู่กันให้ข้าได้หรือไม่"

ซ่งเว่ยหลงหยิบอุปกรณ์วาดภาพให้นาง ผ่านไปราวหนึ่ง เค่อแบบบ้านก็วาดเสร็จโดยซินเยว่ แบบที่นางวาดออกมาคือเรือนหันหน้ามาทางทิศตะวันออกยกพื้นสูงเล็กน้อยทำบันไดขึ้นสามขั้น ด้านหน้าเป็นระเบียงกว้างก่อนถึงโถงรับแขก ด้านข้างทำเป็นห้องนอนด้านซ้ายสองห้องด้านขวาสองห้อง มีห้องอาบน้ำและห้องปลดทุกข์ด้านในสุด ด้านหลังทำเป็นห้องครัวและสร้างเรือนเดี่ยวแยกเอาไว้ด้านหลังอีกหนึ่งเรือน มีศาลาและสระเล็กๆ ด้านข้างเรือนหลักล้อมรั้วสูงสี่ศอก (2เมตร) ตกลงราคาสร้างเรือนที่สองร้อยตำลึง และสร้างรั้วสามสิบตำลึงเมื่อตกลงกันได้จึงเขียนสัญญาลงนามทั้งสองฉบับและให้หัวหน้าหมู่บ้านลงชื่อเป็นพยาน

ซินเยว่จ่ายเงินไปครึ่งหนึ่งส่วนที่เหลือจ่ายอีกทีวันที่เรือนเสร็จตามสัญญาคืออีกสองเดือนข้างหน้า ตลอดเวลาการเจรจาซื้อที่ดินในหมู่บ้านและสร้างเรือนซินเยว่เป็นผู้ออกหน้าทั้งหมด เซวี่ยฟังเฟยและฮุ่ยหลิงทำเพียงนั่งฟังเงียบๆ ด้านข้าง บุรุษทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างรู้สึกทึ่งในความสามารถของนาง

พวกเขาคิดว่านางดูเหมือนเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่สามารถทำอะไรไม่เป็นเมื่อปราศจากบุรุษเสียอีก เมื่อการเจรจาเสร็จสิ้นพวกซินเยว่ขอตัวลาจากหัวหน้าหมู่บ้านและกลับเข้าเมืองเยว่กว่างทันที