หม่าชิวหนิงพูดแทรกขึ้นมา
"อ้อ "
ซินเยว่ร้องขึ้นมาทีหนึ่งนางมองชาวบ้านที่มาชุมนุมหน้าเรือนของนางทีละคน
"แล้วเจ้าเป็นผู้ใดพวกเจ้าด้วย"
ซินเยว่ชี้หน้าทุกคนเรียงตัว
" หัวหน้าหมู่บ้านหรือ นายอำเภอหรือ หรือว่าเป็นเจ้าเมือง"
ซินเยว่เอียงหัวมองไปที่พวกเขาอย่างน่ารัก นางเว้นช่วงไว้เล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นอีก
"แผ่นดินเเคว้นฉิงมิใช่ของพวกเจ้าข้าซื้อที่ดินผืนนี้มาด้วยเงินของข้าอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้แต่เจ้าเมืองก็ไม่มีสิทธิ์ขับไล่พวกเรา หรือถ้าเจ้ารู้จักกับฮ่องเต้พวกเจ้าสามารถบอกให้ฮ่องเต้ออกราชโองการให้พวกเราแม่ลูกออกไปจากที่นี่ได้ ข้าจะออกไปโดยไม่โต้แย้งสักคำเดียวและ..."
ซินเยว่เดินเข้าหาหม่าชิวหนิง ช้าๆ
"อย่าได้ทำตัวโง่งมปลุกระดมชาวบ้านมาสร้างความวุ่นวายที่นี่เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำปัญญาอ่อนของเจ้ามันใช้ได้เเค่กับคนที่อ่อนแอ เจ้าคิดว่าพวกข้าเป็นลูกพลับนิ่มหรืออย่างไรช่างโง่เง่ายิ่งนัก "
พ
