ยอดชายาจอมจักรพรรดิ

เฒ่าประหลาด

บึ้ม!!!! โครม!!!! เสียงระเบิดแตกของหินดังสนั่นป่าเศษฝุ่นฟุ้งกระจายแตกออกเป็นวงกว้างสูงหลายร้อยจั้ง บริเวณโดยรอบขมุกขมัวมองไม่เห็นสิ่งใด ร่างงามระหงยืนอยู่บนยอดไม้ใหญ่ไกลออกไปด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ไม่ยินดียินร้ายกับการที่ตนทำให้สัตว์อสูรทั้งหลายแตกตื่น

ชุดสีฟ้าปักลายดอกอิงฮวาสีขาวพลิ้วสะบัดตามแรงลมเส้นผมดำขลับทิ้งตัวปลิวสยายละไปตามแผ่นหลัง มองดูแล้วคล้ายนางเซียนกำลังเหาะเหินกลางสายลม ซินเยว่มองหน้าผาแตกกระจายที่เกิดจากพลังของนางด้วยสายตาเรียบเฉย นางสามารถใช้พลังปราณหรือพลังยุทธที่ใครๆ ในแผ่นดินหลิงชวนแห่งนี้เรียกกันได้คล่องแคล่วเหมือนกับเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายเพียงนางคิดพลังก็ผุดขึ้นมาตามที่นางสั่ง เกือบห้าเดือนแล้วที่ซินเยว่เกิดใหม่ในแผ่นดินแปลกประหลาดเหนือจินตนาการแห่งนี้

"เฮ้อ!!"

ซินเยว่ถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหนักใจนางเริ่มฝึกพลังยุทธตั้งแต่ออกเดินทางจากเมืองหลวงแคว้นฉิงจนกระทั่งตอนนี้ พลังของนางยังคงเป็นลูกไฟที่แปลกประหลาดไม่เหมือนผู้ใด ซินเยว่ได้ค้นหาข้อมูลจากหลายที่เกี่ยวกับพลังของนาง แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีคนที่ใช้พลังแบบเดียวกับนางเลยสักคน

ซินเยว่เลิกให้ความสนใจหินบนหน้าผาที่ยังคงแตกออกนางทะยานเหินลงจากยอดไม้ลงมาหาหญิงสาวอีกคนที่ยืนรออยู่ด้านล่าง

"ฮุ่ยหลิงข้าว่าตัวข้าแปลกประหลาดจากคนอื่นจริงๆ ดูเจ้าสิตอนนี้เลื่อนระดับเป็นสีส้มขั้นกลางแล้วแต่พลังของข้ากลับยังเป็นลูกไฟอยู่เหมือนเดิม”

ซินเยว่ตัดพ้อกับฮุ่ยหลิง

"ไม่จริงนะเจ้าคะคุณหนูข้าว่าพลังที่ท่านปล่อยออกมารุนแรง กว่าข้าหลายสิบเท่า ตัวข้าก็ไม่แน่ใจว่าเหตุใดพลังของท่านจึงไม่เหมือนผู้อื่นในแผ่นดินนี้"

ซินเยว่นิ่งคิดอยู่ในภวังค์ของตน

"ช่างเถอะเรื่องนี้สักวันข้าต้องรู้ให้ได้ เรากลับกันดีกว่าท่านแม่คงรอกินข้าวแย่แล้ว"

พูดจบนางก็หันหลังเดินออกจากป่าไปทันที ตอนนี้ซินเยว่เซวี่ยฟังเฟยและฮุ่ยหลิงได้เข้าย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านต้งเถียนเป็นที่เรียบร้อยแล้วในทุกๆ เช้าซินเยว่จะออกหาสมุนไพรปราณเพื่อนำไปขายให้ร้านขายยาในเมืองเยว่กว่างและฝึกฝนพลังของนางไปด้วย

ตอนแรกซินเยว่คิดออกล่าสัตว์อสูรเหมือนเช่นคนอื่น ถ้าหากขายหินวิญญาณนางอาจจะหาเงินได้มากกว่านี้ แต่เซวี่ยฟังเฟยขอร้องเอาไว้ ถึงซินเยว่จะมีพลังปราณแล้วก็ตามแต่นางก็ยังรู้สึกเป็นห่วงอยู่ดี เพราะไม่มีใครสามารถคาดเดาว่านางจะพบสัตว์อสูรประเภทใด หากเป็นระดับต่ำยังพอจะสู้ได้ แต่หากมากกว่าระดับสี่นางเกรงว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางจะได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นสิ่งที่ซินเยว่ทำได้คือการหาสมุนไพรปราณที่บริเวณป่ารอบนอกไปขายที่เมืองเยว่กว่างเท่านั้น

"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว"

ซินเยว่และฮุ่ยหลิงเดินเข้ามาในเรือน มือถือไก่ฟ้าหกสีสามตัวที่นางทำความสะอาดถอนขนเรียบร้อยแล้ว ภายในโถงรับแขกมีบุรุษร่างสูงใบหน้าคมคายนั่งอยู่กับมารดาของนาง ซินเยว่เลิกคิ้วมองเขา

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีธุระอะไรหรือถึงมาหาท่านแม่แต่เช้า"

ซินเยว่มองซ่งเว่ยหลงอย่างสังเกต เมื่อเห็นสายตาที่เด็กสาวมองมาที่ตนอย่างวิเคราะห์เขาก็มีท่าทางอึดอัดขึ้นมาทันที

"ข้าแค่มาเยี่ยมพวกเจ้าเท่านั้น เห็นว่าพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ขาดเหลือสิ่งใดหรือไม่ บอกข้าได้เลยพวกเจ้าก็เป็นลูกบ้านของข้าเหมือนกัน อ้ออีกอย่างเจ้าเรียกข้าว่าลุงซ่งเถอะข้าอายุมากกว่าท่านแม่ของเจ้า"

ซ่งเว่ยหลงบอกจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ ทั้งยังแสดงทีท่าว่าอยากจะสนิทสนมกับนางอีกด้วย

"อ่อ"

ซินเยว่พยักหน้าเข้าใจ

"เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านลุงซ่งที่เอาใจใส่คนในบ้านของข้า ดูท่าทางท่านคงเอาใจใส่ลูกบ้านทุกคนเท่าเทียมกันใช่หรือไม่"

ซินเยว่กล่าวขอบคุณและแอบหยั่งเชิงปนเหน็บแนมบุรุษตรงหน้า นางสังเกตเห็นเเววตาของเขามองมารดาของนางต่างออกไป ไม่ใช่สายตาของคนที่มองลูกบ้านอย่างแน่นอนนางมั่นใจ

ไม่ได้การนางพึ่งจะมีแม่จะปล่อยให้ใครก็ไม่รู้มาฉกท่านแม่ของนางไปได้อย่างไร อีกอย่างบุรุษผู้นี้ก็แต่งงานมีภรรยาแล้วยังคิดหาเศษหาเลยกับสตรีอื่นอีกคนเลวซิน เยว่คิดคนเดียวในใจ

"พวกข้าแม่ลูกสบายดีขอบคุณท่านลุงซ่งที่เป็นห่วงถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าว่าท่านกลับไปเสียดีกว่า มันอาจดูไม่ดีนักเพราะเรือนของข้ามีแต่สตรีหากมีคนเอาไปพูดให้ฮูหยินของท่านฟังนางคงจะไม่สบายใจ"

ซินเยว่พูดกันท่าซ่งเว่ยหลง

"ฮูหยินหรือ "

ช่งเว่ยหลงทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่ซินเยว่ต้องการจะสื่อ

"ก็สตรีที่อยู่กับท่านในบ้านของท่านอย่างไรเล่า หากนางมิใช่ ฮูหยินของท่านแล้วนางเป็นใคร"

ซินเยว่พูดออกมาตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อมนางอยากจะรู้นักว่าเขาจะปฏิเสธเช่นไร

"อ๋อ...."

ซ่งเว่ยหลงลากเสียงยาน

"นั่นน้องสาวของข้านางเป็นแม่ของเด็กชายที่นำทางเจ้ามาที่เรือนของข้าในวันนั้น"

ซินเยว่อึ้งไปทันที ดูเหมือนนางกำลังเข้าใจผู้อื่นผิดแล้วยังทำท่าหาเรื่องเขาอีก ซินเยว่กำลังจะกล่าวขออภัยแต่ซ่งเว่ยหลงกลับเอ่ยขัดขึ้น

"ข้ายังไม่เคยเเต่งงาน"

ทั้งห้องโถงรับเเขกเงียบสนิทแม้แต่เข็มหล่นสักเล่มก็คงได้ยินเสียง

"อ่อ...เช่นนั้นข้าต้องขออภัยท่านลุงซ่งแล้วที่เข้าใจผิด เป็นข้าที่ผิดเอง"

ซินเยว่ประสานมือคารวะให้กับเขา

"ไม่เป็นไรเช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อนพวกเจ้าจะได้พักผ่อน"

ซ่งเว่ยหลงพยักหน้าให้เซวี่ยฟังเฟย กล่าวลาพวกนางแล้วเดินออกจากเรือนไป

"ลูกพูดอะไรกันเยว่เอ๋อ"

คล้อยหลังซ่งเว่ยหลงเซวี่ยฟังเฟยหันมาดุซินเยว่ทันที

"ก็ข้าเห็นท่านลุงซ่งมองท่านเเม่ด้วยสายตาหวานเชื่อมขนาดนั้น ข้าก็นึกว่าเขาต้องการมาเกี้ยวพาท่าน"

ซินเยว่ตอบเสียงอ่อย เซวี่ยฟังเฟยส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของบุตรสาว

"เอาล่ะเลิกคิดไร้สาระแล้วไปล้างหน้าล้างตามาทานข้าวเถอะ สายมากแล้ว"

"เจ้าค่ะท่านแม่"

ซินเยว่ยิ้มตาหยีแล้วทำตามคำสั่งของมารดาทันที

ยามอู่ (11.00-12.59) ซินเยว่รวบรวมสมุนไพรที่หามาได้จากชายขอบของป่ามืดสายหมอก เพื่อนำไปขายให้ร้านขายยาในเมือง ส่วนมากสมุนไพรที่นางได้มามีแต่สมุนไพรปราณระดับต่ำที่นางอ่านเจอในหนังสือสมุนไพรของเซวี่ยฟังเฟย

ซินเยว่ใช้พลังของนางพาร่างทะยานไปตามยอดไม้ แค่เพียงครึ่งเค่อก็ถึงประตูทางเข้าเมือง คนที่นี่ส่วนมากจะไม่ใช้พลังปราณในการเดินท่างเพราะจะทำให้สูญเสียพลังเป็นอย่างมากผิดกับซินเยว่นางไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักครั้ง ราวกับว่าพลังปราณของนางมีมากมายไม่มีที่สิ้นสุด ร้านขายยาสวีอี้ถังเป็นร้านขายยาขนาดกลางที่รับซื้อสมุนไพรปราณที่ซ่งเว่ยหลงแนะนำมา ซินเยว่เดินตรงเข้าไปในร้าน

"แม่นางเจ้ามาขายสมุนไพรอีกแล้วหรือ"

ผู้ดูและทักทายนางอย่างเป็นกันเอง ซินเยว่พยักหน้าให้เขานางล้วงเอาสมุนไพรในตะกร้าด้านหลังส่งให้ผู้ดูแลสวีอี้ถังดู

"อืม"

ผู้ดูแลดูสมุนไพรสี่ห้าชนิดที่ซินเยว่นำมา

"มีแต่สมุนไพรปราณระดับต่ำนะทั้งหมดนี้สิบตำลึงทองเจ้าพอใจหรือไม่"

ซินเยว่พยักหน้าอีกครั้ง นางรับเงินแล้วเดินออกจากร้านไปทันทีต่อไปนางคงต้องศึกษาเรื่องสมุนไพรให้มากกว่านี้เสียแล้ว ตอนนี้นางรู้จักแค่เพียงสมุนไพรปราณระดับต่ำแบบนี้คงหาเงินได้ไม่มาพอ

ซินเยว่เดินเรื่อยเปื่อยเพื่อหาร้านข้ายหนังสือเมื่อเจอร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่มุมถนนท้ายตลาดไม่มีลูกค้านางจึงเเวะเข้าไปดู ร้านหนังสือนี้ดูเก่ามากไม่แปลกเลยที่จะไม่มีลูกค้า

"สวัสดีเจ้าค่ะ"

ซินเยว่เอ่ยทักทายชายชราอายุราวๆ ห้าสิบปีไว้หนวดขาวแต่งกายสะอาดแลดูคล้ายบัณฑิตคงแก่เรียน แต่ชายชราทำเพียงปรายตามองซินเยว่เพียงเท่านั้น เขาไม่กล่าวสิ่งใดออกมาซินเยว่ไม่สนใจท่าทางเฉยเมยของชายชรานางยังคงกล่าวจุดประสงค์ของตนออกไป

"ข้าต้องการหนังสือสมุนไพรปราณท่านพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่"

ชายชรายังคงเงียบอยู่อย่างนั้นแต่ขยับตัวลุกเดินเข้าไปด้านในหยิบหนังสือเล่มเก่าแทบจะเปื่อยยุ่ยเล่มหนึ่งยื่นให้ซินเยว่

"หนึ่งพันตำลึงทอง"

ชายชรากล่าวสั้นๆ เรียบๆ เหมือนพูดเรื่องลมฟ้าอากาศแต่สำหรับซินเยว่เหมือนเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงบนร่างกาย นางเบิกตากลมโตกว้างอ้าปากค้าง นี่ นี่!!! ตาเฒ่าที่น่าตายคนนี้เห็นนางโง่มากหรืออย่างไรจึงได้กล่าวเรื่องเหลวไหลออกมาเช่นนี้ ซินเยว่ตั้งสติสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์โกรธ

"หนึ่ง ตำ ลึง เท่า นั้น"

นางพูดทีละคำ ช้าๆ ชัดๆ

"ข้าให้ได้แค่ราคานี้ไม่ขายข้าก็ไม่เอา"

ซินเยว่กอดอกเลิกคิ้วยียวนไม่เหลือความอ่อนน้อมก่อนหน้านี้ หึตาแก่บ้าคิดว่าข้าจะยอมจ่ายหรือไง ชายชราถลึงตาใส่นาง

"ไม่ขาย"

ชายชรากอดอกสะบัดหน้าแสดงท่าทางไม่ต่างจากซินเยว่ ท่าสะบัดหน้าของชายชราถึงกับทำให้ซินเยว่คิ้วกระตุก

"ตามใจ"

ไม่ขายข้าก็จะขโมย นางต่อท้ายคำพูดในใจแล้วเดินออกจากร้านทันที คืนนี้ข้าจะมาเอาไปฟรีๆ อยากรู้นักตาเฒ่าเจ้าเล่ห์จะทำหน้าอย่างไรถ้ารู้ว่าหนังสือหายไป นางคิดอย่างอารมณ์ดีจากนั้นซินเยว่ก็กลับไปที่หมู่บ้านต้งเถียนนำเงินที่ขายสมุนไพรยื่นให้มารดา

"แม่ว่าเงินที่ขายสมุนไพรได้ลูกน่าจะเก็บไว้เองนะเยว่เอ๋อไม่ต้องเอามาให้แม่หรอก"

เซวี่ยฟังเฟยดันถุงเงินกลับไปที่ซินเยว่

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ข้าพอมีเงินติดตัวอยู่บ้างท่านเก็บไว้เถอะ"

ซินเยว่ไม่รับเงินที่มารดาคืนให้

"ส่วนนี่ของเจ้าฮุ่ยหลิง"

ซินเยว่ยื่นถุงเงินให้ฮุ่ยหลิง เพราะนางสองคนช่วยกันหาสมุนไพร ปราณในป่า และได้ตกลงกันว่าทุกครั้งที่ขายสมุนไพรพวกนางจะแบ่งกัน

"คุณหนูนี่มันมากเกินไปนะเจ้าคะบ่าวรับไว้ไม่ได้"

ฮุ่ยหลิงปฏิเสธหลังจากที่ดูเงินในถุงที่ซินเยว่ยื่นให้นาง

"รับไปเถอะเจ้าสมควรได้รับมันตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่จวนตระกูล หยางเรียกข้าว่าพี่สาวได้แล้ว"

ฮุ่ยหลิงส่ายหน้า

"ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะบ่าวไม่ชินอีกอย่างคุณหนูกับฮูหยินมีบุญคุณกับบ่าวขนาดนี้ให้บ่าวเรียกเหมือนเดิมเถอะนะเจ้าคะ"

ฮุ่ยหลิงมองสองแม่ลูกด้วยความเทิดทูน

"ตามใจเจ้าแล้วกัน"

ซินเยว่พูดสั้นๆ แล้วส่ายหัวให้นาง ถึงอย่างไรสำหรับนางแล้วก็มองว่าฮุ่ยหลิงเป็นเหมือนน้องสาวอยู่ดี หลังจากคุยกับมารดาเสร็จซินเยว่ขอตัวกลับเรือนของตนเพราะนางพักอยู่เรือนหลังเล็กที่สร้างแยกออกมา เซวี่ยฟังเฟยพักห้องปีกซ้ายห้องแรกส่วนห้องที่สองติดกันเป็นห้องของฮุ่ยหลิง ซินเยว่ชอบความสงบนางจะได้ปรุงยาและฝึกพลังปราณโดยไม่มีเสียงรบกวน

เมื่อเข้าไปในห้องซินเยว่นั่งลงหน้ากระจกทองเหลืองมองสัญลักษณ์กลางหน้าผากคล้ายปานแดงรูปดอกหางหงส์ที่นางพึ่งจะได้มาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนนี้มันปรากฏออกมาอีกครั้งหลังจากที่นางเริ่มใช้พลัง ซินเยว่คิดถึงเจ้าสัตว์ตัวเล็กสีดำที่นางได้พบเมื่อครั้งก่อนตั้งแต่นางออกมาจากที่นั่นนางยังไม่รู้วิธีกลับเข้าไป นางได้ยินแต่เสียงที่มันเรียกดังในหัวว่าท่านแม่ ท่านแม่ นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดมันถึงไม่สามารถพูดคำอื่นได้