สามวันผ่านไป ขนมยังคงต้องจำใจทำหน้าที่ ‘เด็กยกน้ำ’ ประจำลานเกียร์ตามคำสั่งเผด็จการของเฮียธาม แต่ดูเหมือนพักหลังมานี้ หน้าที่ของเธอจะเปลี่ยนจากการยกน้ำไปเป็น ‘ของเล่นแก้เซ็ง’ ของกัปตันวิศวะเสียมากกว่า
ธามที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวในความนิ่งขรึม บัดนี้พออยู่ใกล้เธอเขากลับกลายเป็นคนมือไวอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกครั้งที่ขนมเดินเอาเครื่องดื่มไปส่งให้ที่ข้างสนาม เขาจะต้องหาเรื่องวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวก็ใช้นิ้วเรียวยาวม้วนปลายผมสลวยของเธอเล่นบ้าง เดี๋ยวก็แอบแตะเอวคอดกิ่วช้าๆ เวลาเดินสวนกัน จนขนมหน้าร้อนวูบวาบไปหมด
“เฮียธาม! ปล่อยผมหนูนะ ม้วนเล่นอยู่ได้ ไม่อายหรือไง คนอื่นเขามองอยู่” ขนมกระซิบเสียงเขียวขณะที่กำลังวางขวดน้ำ
“ใครมอง? อยากมองก็ให้มันมองไปสิ”
ธามตอบหน้าตายพลางจิกนิ้วลงบนปอยผมเธอเบาๆก่อนจะแกล้งใช้หลังมือเฉียดผ่านสะโพกมนไปอย่างถือดี
“ไอ้เฮียบ้า! เฮียเป็นคนแบบนี้เองเหรอ"
"คนแบบนี้ แบบไหน?"
